‘Marijn Veen was als zevenjarige al toe aan wat meer weerstand’

‘Ik was er meteen heel goed in, dat hielp. (...) Ik speelde bij HC Groningen en werd regelmatig door de trainer van de jongetjes opgehaald om met hen mee te spelen.’ Was getekend Marijn Veen, recent in magazine Happy in Shape. En die ‘trainer van de jongetjes’? Dat was het Groningse clubicoon Angela Veeger, die tientallen jaren actief was voor de vereniging. Als speelster in de hoofdklasse eind jaren ‘70, als manager en als trainer en coach. 

‘Ik moest het even opzoeken hoor,’ zegt een vrolijke Veeger. ‘In 2003 is Marijn begonnen. Een klein meisje, maar rete fanatiek, dat weet ik zeker nog. Ze wilde meteen van alles en nog wat, maar toen was ze pas zes of zeven.’ Even daarvoor waren er wel gemixte teams geweest bij de jongste jeugd van Groningen, maar echt veel enthousiasme was daar bij de club niet over, herinnert Veeger zich. ‘Maar ja, Marijn zat in de meisjesgroep en het was al snel zo dat ze van alles kon en deed. Daardoor kwam toch de vraag of het misschien leuk was om wat bij de jongens mee te doen. Dat was op zich ook wel normaal, zeker in die tijd. Ze was op die leeftijd al op een zodanig niveau dat ik dacht, ga het ook maar eens doen met wat meer weerstand.’

Haar talent werd dus direct gezien en herkend. ‘Natuurlijk is het vroeg, om dat al over een kind van nog geen acht te zeggen. Maar toch dat je ook, als jij je op deze manier doorontwikkelt, dan wordt het wel leuk,’ stelt Veeger. ‘Het begon al bij hoe ze haar stick vasthield. Hoe makkelijk je die kan draaien, dribbelt, de technische trucs doet. De een doet er langer over, de ander heeft het zo door. Dat was Marijn.’

Ze hadden het vaker gehad in Groningen, met bijvoorbeeld Willemijn Bos, Elsemiek Groen en Kirsten de Groot. Speelsters die het verder schopten in de hoofdklasse, Jong Oranje of Oranje. ‘In die periode was het helemaal hot bij Groningen. Het pad was dan dat ze op een gegeven moment, met een jaar of veertien, vijftien, niet alleen op zaterdag bij de jeugd meespeelden, maar ook op zondag bij Dames 1.’

Die glorie kende Veen niet in het hoge Noorden: op haar tiende verhuisde haar gezin naar Utrecht en verkaste Veen naar de jeugd van Kampong. Veeger: ‘Helaas! Als je zo’n goede speelster met talent in je gelederen hebt, dan gun je die natuurlijk alles. Maar voor ons was het natuurlijk jammer.’ Toch erkent ze dat het anders ook een kwestie van tijd was geweest. ‘In die jaren zaten we met Groningen tussen de overgangsklasse en hoofdklasse in. Al eerder, in de tijd van Willemijn en Elsemiek, zeiden we tegen hen dat als je echt wat wilt, je niet bij Groningen kunt blijven. We konden gewoon niet garanderen dat we een stabiele hoofdklasser werden. Door de verhuizing van Marijns familie waren ze dat denkproces voor, dus het is ook wat dat betreft is het een goede keuze geweest.’

Daarna verloor Veeger Veen even uit het oog. ‘Maar ik zag haar naam bij Nederlands B of A weer. Dan is het zeker leuk om eens te kijken hoe het met haar gaat. Dat is nu nog steeds zo, ik vind het hartstikke leuk voor haar dat het zo goed gaat, bij Oranje en met Amsterdam. Dat ze zo is teruggekomen van die hersenschudding, wat geen sinecure was. En ja, natuurlijk denk ik dan ook een beetje, die is bij ons begonnen, heeft in Groningen de eerste stapjes op het veld gezet. Dat maakt het toch een beetje specialer.’