Lucas Middendorp: hoe 'biceps' uit Hattem terugkwam bij Oranje

Het tafereel was aandoenlijk en sloot de speciale week van Middendorp perfect af. Zondag, tien minuten na de te magere 3-1 zege op KZ - een score waarmee Amsterdam zichzelf gezien de vele kansen flink tekort deed - wilde hij eigenlijk van het veld aflopen. Hij had juist de felicitaties van zijn oude teamgenoten Aki Käppeler en Pepijn Jones ontvangen. Maar onderweg naar de bank, waar zijn spullen lagen, werd hij opgehouden door een kindje van een jaar of acht.

Het mannetje vroeg een handtekening van Middendorp. Niet op een papiertje, een bal of een stick. Maar op een shirt. Een Nederlands elftal-shirt. Alleen al bij het zien van het shirt kreeg de verdediger een grote lach op zijn gezicht. Hij zette snel zijn krabbel op het Oranje-tenue. Zo snel dat deze bijzondere gebeurtenis nét gemist werd door de fotograaf. ‘Maar natuurlijk wilde ik voor de foto het moment nog wel even overdoen hoor’, lacht Middendorp vlak daarna. Hij kende de jonge fan overigens niet. ‘Die was dus echt goed op de hoogte.’

Handtekeningen zetten als hockeyidool. Het is sinds deze week de realiteit voor de 26-jarige Middendorp. Op 2 november mag hij zich melden bij de selectie. Hij mocht al eens eerder aan het Nederlands elftal ruiken. Dat was drie jaar geleden, ook onder Jeroen Delmée. In maart 2023 verscheen zijn naam ook in een trainingsgroep, toen als stagespeler, net als zijn jongere neef en teamgenoot Floris. Die speelde (en won) later dat jaar met de nationale ploeg nog het EK in Duitsland. Voor Lucas Middendorp, die nooit in een Nederlands jeugdteam speelde, was het Oranje-boek toen alweer dicht.

‘Voor mij duurde die eerste tijd in Oranje maar twee maanden’, vertelt Middendorp in de Haagse wind. ‘Daarna had ik langer mogen blijven, want als stagiair had ik ook in de zomer mee kunnen trainen. Maar ik was op dat moment ook heel druk met het afronden van mijn studie. Ik moest dus kiezen. Ik heb daar best lang over getwijfeld. Heb er goed over gesproken met de bondscoach en mijn ouders. En koos uiteindelijk voor het afstuderen. Dat een jaar uitstellen, zag ik ook niet zitten.’

Een beslissing waaraan hij de afgelopen jaren nog vaak heeft teruggedacht. Het was duidelijk waaraan Middendorp zijn prioriteit gaf. Maar waarvoor koos hij niet? Welke kans liet hij liggen? Het maalde soms nog door zijn hoofd. ‘Ik baalde er weleens van, achteraf. Een jaar daarna bijvoorbeeld, toen ik niet werd opgeroepen - terwijl ik wél graag wilde en de tijd had. Ik dacht toen: shit, had ik meer moeten laten zien?’

Middendorp, toen overigens nog speler van KZ, besloot die vraag ook hardop te stellen aan Delmée. Hij kreeg feedback, met verbeterpunten. ‘Gelukkig kreeg ik een antwoord. Daar was ik al heel blij mee. Er stond bijvoorbeeld dat ik meer rust moest brengen aan de bal. Stabieler worden. Goede keuzes maken als ik onder druk word gezet. En beter weten wat ik ga doen, voordat ik de bal krijg.’

Wie zondag Middendorp zag spelen, kan niet anders concluderen dan dat de verdediger dit lijstje van A tot Z heeft afgevinkt. Hij viel op geen passfout te betrappen. Had bij de gelijkmaker van Klein Zwitserland wat pech dat zijn man Lucas Toscani een afgeketste bal in bezit kreeg en scoorde, terwijl Middendorp op het verkeerde been stond. Verder was-ie een baken van rust voor zijn ploeg, als centrale verdediger. Middendorp staat normaal op de flanken, maar was door een enkelblessure van Luke Dommershuijzen opgeschoven naar de as.

Hij noemt zichzelf een harde verdediger, met veel snelheid. ‘Ik bijt mezelf in een spits vast. Vandaag zag je dat misschien wel in de duels met Sam Lane. Ik zit er dan direct bovenop. Op de training heb ik dat met Boris Burkhardt.’ Glunderend: ‘Zo’n fysieke battle, die vind ik wel mooi. Maar ik vind het ook mooi om me te wapenen tegen mijn neefje en de Cassiems, de beste dribbelaars ter wereld. Als je tegen hen kan verdedigen, lukt het tegen iedereen.’

Al vergeet Middendorp, die ook zijn eerste hockeystappen bij Hattem zette, de lessen bij KZ ook niet gauw. ‘Ik speelde hier met Matthew Swann. De beste verdediger met wie ik ooit op het veld heb gestaan. Nooit meer loslaten, zei hij altijd tegen mij. Dat vinden aanvallers verschrikkelijk. Die mindset heb ik nog steeds.’

Dat kan zijn coach Rick Mathijssen lachend beamen: ‘Ik weet nog wat Duco Telgenkamp na een van zijn eerste trainingen zei: Lucas is een animal. En dat is-ie ook. Een echte mannetjesputter, die zelden een corner tegenkrijgt. Maar hij kan ook een man passeren. Heeft een hoge bal. Is superfit en haalt altijd minstens een zeven. Hij heeft het hele bouwpakket van een international. Daarmee kan Lucas een uitdager worden voor de gevestigde orde in Oranje.’

Daar hoeven ze niet meer op zoek te gaan naar een bijnaam. Die heeft Middendorp al.  Zelden valt zijn voornaam bij Amsterdam. Iedereen in het team noemt hem Biceps. Een naam die ontstond in zijn eerste maanden bij Amsterdam, waar Middendorp in de zomer van 2025 een voetbreuk opliep. Dat kostte hem bijna een half jaar hockey.

‘Ondertussen wilde ik wel fit blijven’, legt hij uit. ‘Hockeyen kon ik niet, maar ik kon wel naar de sportschool. Daar heb ik me flink uitgeleefd aan de gewichten. Ik kwam terug als een soort bodybuilder, haha.’ Hij kijkt even naar zijn spierballen. ‘Nu valt het wel mee, maar toen was het verschil heel groot. Teun Rohof, onze assistent, is toen met Biceps begonnen. Binnen een week had iedereen het overgenomen. Ik moest zelf eerst wat wennen aan die extra kracht. Ik scoopte opeens veel te ver, over alles en iedereen heen. Daar hebben ze het nog steeds over.’

Die spierbundel met die bekende hockeyachternaam gaat dus alsnog zijn droom achterna. Eentje die twee jaar geleden nog wat extra lading kreeg. ‘Ik was erbij tijdens de finale in Parijs. Vanaf de tribune zag ik, met een heleboel familieleden, Floris goud winnen. Dat was geweldig. Ik wist daar dat ik alles wilde doen om er de volgende keer bij te zijn. Of dat lukt, weet ik nog niet. Maar dit is een schitterende stap. Eentje waarvan ik soms heb gedacht dat ik hem niet meer zou maken.’