Lomans (51) kampioen in Derde Klasse: ‘Wilde juist tegen oudjes’

‘Durf je wel tegen die ouwe?’, grapte het legendarische voormalige strafcornerkanon van het Nederlands elftal afgelopen seizoen meermaals tegen zijn tegenstanders. Nog altijd scoopt hij een bal moeiteloos over vijftig meter en leest hij het spel alsof hij morgen weer bij Oranje moet aanhaken. Maar zijn sprintvermogen heeft wel wat terrein verloren. ‘En ik wás al nooit de snelste.’

Op pure snelheid had Lomans (51) natuurlijk weinig meer in te brengen tegen tegenstanders die nog geboren moesten worden toen hij in Atlanta in 1996 en in Athene in 2000 olympisch goud won. Al bleek dat in de Derde Klasse zelden een probleem. Lachend: ‘Op dit niveau rennen de meesten toch de verkeerde kant op.’

Vorige week zondag sloot hij zijn allerlaatste seizoen in een Heren 1 af met een ruime zege op Vianen: 8-1. Met liefst 138 doelpunten kroonde De Kieviten zich tot de onbetwiste kampioen. Dat de club vorig jaar de halve familie Lomans wist over te halen om de overstap naar Wassenaar te maken, bleek bepaald geen verkeerde zet: Maxwell maakte 34 goals, Toby een stuk of tien en ook hun vader vond op zijn leeftijd zelfs nog twee keer het net.

Hij mag de vijftig dan wel hebben aangetikt, de drang om zichzelf uit te dagen is nooit verdwenen. Iedere zondag stond hij afgelopen seizoen op het veld, tegenover tegenstanders die zijn zoons hadden kunnen zijn. ‘In de Silver Cup moest ik echt tot het uiterste gaan, zeker als we tegen teams uit hogere klassen speelden. Maar in de competitie wonnen we vaak zó ruim dat ik het best even rustig aan kon doen’, zegt Lomans bijna achteloos. Alsof er niets bijzonders aan is dat hij bijna dertig jaar na de wereldtitel in Utrecht nog altijd een eerste elftal bij de hand neemt.

Niet tegen ‘oudjes’, maar in Heren 1

Lachend vertelt hij nog maar eens dat hij dit een jaar geleden zelf ook niet had kunnen bedenken. Vorig seizoen speelde hij nog met de veteranen van HGC in de 30-pluscompetitie. ‘Ik was juist degene die steeds riep dat we naar de 45-plus moesten’, zegt hij. ‘Ik had helemaal geen zin meer om achter al die jonge gasten van dertig aan te moeten rennen.’

Maar toen zich de bijzondere kans voordeed om bij De Kieviten Heren 1 samen met zijn twee zoons Maxwell en Toby te gaan hockeyen, waarover we eerder al schreven, wist Lomans niet hoe snel hij de overstap moest maken. ‘Mijn teamgenoten bij de veteranen moesten daar hard om lachen’, vertelt hij. ‘Het hele jaar had ik lopen zeuren dat ik tegen oudjes wilde hockeyen. En vervolgens ging ik in een eerste elftal spelen.’

Twee doelpunten gemaakt

In zijn hoogtijdagen in de jaren negentig pushte Lomans zowel in Oranje als in de Hoofdklasse uit alle hoeken en standen raak. Met zijn lange lijf slingerde hij de bal ziedend hard tegen de touwen. Maar de uitlopers van pakweg Soest, Nieuwkoop en Eemvallei konden dit seizoen opgelucht ademhalen. Het afvuren van zijn kanonskogels behoort voor Lomans definitief tot het verleden. ‘Mijn versleten knie trekt het slepen niet meer.’

Toch was er één moment waarop hij het niet kon laten, thuis tegen Purmerend (6-1). Na jaren meldde het voormalige strafcornerkanon van het Nederlands elftal zich weer op de kop van de cirkel. De arme keeper stond er in feite voor spek en bonen bij. Steenhard sleepte Lomans de bal in de rechterbovenhoek. Alsof het weer even 1998 was.

Ook zijn andere goal viel uit een strafcorner, ditmaal uit eentje die hij zelf had aangegeven. Van dichtbij schoot hij de rebound binnen. ‘De bal kwam hoog boven me, dus die smashte ik toen binnen’, beschrijft hij in geuren en kleuren. Want zulke buitenkansjes hoef je hem niet te geven: zijn stick gebruikt hij ook moeiteloos als racket. Tennis is zijn tweede sport: op het WK voor 50-plussers in Portugal veroverde hij zilver met het Nederlands team.

Volgend seizoen bij de 45-plussers

Aan het enthousiasme in zijn stem is te horen hoeveel hij van het avontuur bij De Kieviten genoten heeft. ‘Het was natuurlijk fantastisch om met mijn zoons te spelen. Ik heb een totaal andere kant van mijn kinderen ontdekt. Thuis ben ik hun vader, maar op het veld was ik gewoon hun teamgenoot. Daar heb ik echt van genoten.’ Ook zijn jonge teamgenoten hebben zijn hart veroverd. ‘Die gasten hebben zich geweldig ontwikkeld.’

Toch zit zijn loopbaan als speler van een Heren 1-team er nu écht op. Volgend seizoen keert hij terug naar de veteranen. Zijn zoons verlaten De Kieviten: Maxwell vertrekt naar Qui Vive, Toby naar HGC. ‘Ik kijk er nu al naar uit om weer lekker met die oude maatjes van me te spelen’, zegt hij. ‘Heb ik vorig jaar niet voor niets lopen zeuren: tegenwoordig spelen ze gelukkig wél bij de 45-plussers.’