Laren treurt na gemiste kansen: ‘We maakten het niet waar’

Het was een droevige aanblik, zondagmiddag. De ene na de andere speler van Laren stak het veld over, waarop zij vlak daarvoor tekort kwamen tegen Tilburg. Ze zochten het publiek op. Hun toeschouwers, massaal meegekomen naar Brabant. Stuk voor stuk vielen ze bij vrienden en familie in de armen. Kregen ze hun eerste slokken bier om de pijn van de degradatie een klein beetje weg te spoelen. 

Ze kregen kans op kans in de slotfase, maar tot hun ontsteltenis leverde die karrenvracht aan mogelijkheden niet de 2-1 op. Die eindstand had uiteindelijk shoot-outs opgeleverd. Een escape die Laren zichzelf niet gaf.

‘Al die kansen in het vierde kwart, sjezus…’, zegt de 31-jarige routinier Pieter Paul Houting met ongeloof. ‘Een tip-in die rakelings overgaat. Drie corners op een rij. Daarna nog een corner. Valentijn Charbon die tegen een stick slaat, terwijl het met een push wellicht raak was geweest.’

Een soort van déjà vu

Een zucht. En dan gaat de opsomming weer verder. ‘Oh ja. Ook nog een corner van Balder Reyenga die de keeper uit de hoek prikte.’ Hij vloekt zachtjes. ‘We hebben het dus vooral niet gekild. Zo eerlijk moeten we zijn.’

Houting, al twaalf jaar speler van Laren, beleefde een soort van déjà vu. Op twee dagen na is het twee jaar geleden dat hij ook met Laren degradeerde, toen tegen SCHC. Toen kreeg de ploeg uit het Gooi in de slotminuut de winnende om de oren. ‘Vandaag hadden we de wedstrijd in handen. Speelden we rustiger dan zaterdag. Gaven we weinig kansen weg.’

Weer een zucht. ‘Maar als we het over twee duels niet waar kunnen maken…Tsja. Dan moet ik Tilburg feliciteren.’

De clubman ziet zijn teamgenoten nog steeds staan bij de hekken. ‘Ik vind het vooral een verschrikkelijk afscheid voor Thomas Vis en onze coach Allard van Heemstra. Voor Pelle Vos, die waarschijnlijk ook stopt. Thomas had nog zo’n mooie speech voor de wedstrijd. Dat raakte iedereen. Je wil dat zij op een fijne manier weggaan bij ons.’

Het zette een streep onder een seizoen waarin Laren maar één wedstrijd won, gek genoeg van topploeg Bloemendaal. ‘Dat is niet leuk aan zo’n jaar in de Hoofdklasse’, klinkt het eerlijk. Hij kijkt naar de feestende Tilburgers. ‘Die jongens gaan heel hard hun best doen. Net als wij. Maar met alle respect, die gaan ook maar een paar wedstrijden winnen. Zo gaat het voor alle ploegen onderin. Je moet het vaak van die paar potjes hebben. En daarin kwam het voor ons net niet uit. Als dat te vaak gebeurt, is dit de uitkomst.’ 

In de twilight zone van de Hoofdklasse 

Op het veld in Tilburg analyseert Houting even de verhoudingen in Hoofdklasse. ‘Je hebt zeven clubs die een topteam neer kunnen zetten. KZ probeert daar ieder jaar bij te komen. HDM wil al jaren stabiel worden, lukt ook niet. Daarachter zit je in een soort twilight zone. Een overgangsgebied waarin uiteindelijk niets gebeurt of verandert.’

‘Teams als Tilburg, Schaerweijde, Nijmegen, SCHC en wij zijn veroordeeld tot stuivertje wisselen. Het een seizoentje proberen. Zo werkt het ieder seizoen aan de onderkant van de Hoofdklasse en bovenin de Promotieklasse.’

'Budget was er toch al niet'

Wat hadden ze het bij Laren nog een jaartje ‘geprobeerd’. Aangehaakt bij de grote clubs. Met olympische kampioenen als tegenstanders. ‘Ons budget gaat niet naar beneden. Want dat was er toch al niet’, zegt Houting met een lachje. ‘Natuurlijk kom je liever op clubs waar alles supergoed geregeld is. Op de mooiste complexen, hockey je in stadions. Dat doe je liever dan spelen tegen de mindere goden. Al zijn de derby’s die eraan komen tegen Gooische en Huizen ook wel lachen, natuurlijk.’

Hij gaat naar zijn teamgenoten. Het is voor Laren tijd om het seizoen samen af te sluiten. ‘En weer te bouwen. De vorige keer werden we in het jaar nadat we degradeerden meteen weer kampioen.’ Met een grijns. ‘Is een mooie zin om mee te eindigen, toch?’