Laren-matchwinnar Luke Friederich geniet van juichen met zijn broertje

In Huizen stonden twee nieuwkomers in de Promotieklasse tegenover elkaar. Huizen promoveerde afgelopen seizoen als ongeslagen kampioen uit de Overgangsklasse, terwijl Laren via de play-outs degradeerde uit de Hoofdklasse. Op het terrein van de Huizer Hockey Club kreeg het publiek een heerlijke wedstrijd voorgeschoteld, waarin Laren uiteindelijk met 2-3 aan het langste eind trok.

Laren begon de seizoensopener tegen Huizen met een flink aantal nieuwe spelers. Naast de gebruikelijke transfers kreeg de ploeg van coach Mark Weber in de aanloop naar het seizoen ook te maken met blessures en ziekte. Zo ontbrak onder anderen aanvoerder Diederick van Berckel. Omdat ook JO18 met veel blessures kampte, deden er zelfs drie spelers uit JO16 mee. Dat zijn ploeg niettemin had gewonnen, maakte Luke Friederich ‘trots’. Hij sprak na afloop zijn bewondering uit over zijn team en met name over de jonge invallers. Dat hij zelf de winnende treffer had gemaakte, vind hij ‘een beetje bijzaak. Als iemand maar de winnende maakt.’

Toch mag zijn doelpunt niet onbesproken blijven. Na 67 minuten stond het namelijk nog 2-2 en leken beide ploegen genoegen te moeten nemen met een punt. Totdat Friederich net buiten de cirkel werd aangespeeld.

‘Het begon eigenlijk al in de eerste helft. Ik kreeg een paar kansen op mijn forehand, maar kreeg ze niet op goal’, vertelt de matchwinner. Bij zijn winnende treffer koos hij daarom voor een andere oplossing.

‘Ik kreeg de bal van achteren aangespeeld en hij stuiterde een beetje van mijn stick. Daardoor dacht de verdediger dat ik hem zou aannemen, maar de bal stuiterde eigenlijk best lekker door. Ik dacht meteen: ik ga hem niet met mijn forehand schieten. Ik had iets meer ruimte dan ik verwachtte en besloot te flatsen.’

De hoek was klein, maar Friederich wist precies waar de bal naartoe moest. ‘Als je in de korte hoek wilt scoren, is er eigenlijk maar één plek waar hij kan komen: boven de schouder van de keeper.’

Zo gezegd, zo gedaan. Friederich schoot de bal schitterend binnen, maakte de 2-3 en bezorgde zijn ploeg daarmee de overwinning.

Voor de aanvaller was echter niet zijn winnende doelpunt het mooiste moment van de middag, maar wat er direct daarna gebeurde. ‘Mijn broertje Nick was de eerste die met mij de hoek in ging om te juichen.’

Nick Friederich kwam deze zomer over van ’t Spandersbosch, waardoor de broers zondag voor het eerst samen in een team aan een competitie begonnen. ‘Dat was een mooi moment. De hele familie was er. Opa en oma moesten voorheen altijd kiezen: gaan we naar de een of naar de ander? Nu hoefden ze niet meer te kiezen. Ook mijn ouders waren erbij, dus dat was fantastisch.’

Laren degradeerde afgelopen seizoen na een moeizaam jaar uit de Hoofdklasse. De ploeg verzamelde slechts zes punten en verloor achttien van de 22 wedstrijden. Die degradatie liet zijn sporen na. ‘Ondanks dat ik het een waanzinnig mooi jaar vond, zijn we toch met een litteken uit de Hoofdklasse gekomen’, erkent Friederich.

De start in de Promotieklasse kon nauwelijks beter: Laren pakte direct drie punten. Bij coach Mark Weber zorgt de zege nog niet voor euforie. Het woord promotie wil hij al helemaal niet in de mond nemen. De trainer benadrukt na afloop vooral dat hij met zijn ploeg zo hoog mogelijk wil eindigen. ‘Uiteindelijk is ons doel om elke week beter te worden.’

Friederich steekt zijn ambitie minder onder stoelen of banken. ‘We zijn al twee keer gepromoveerd naar de Hoofdklasse, waarom niet een derde keer?’

Volgens de aanvaller is een terugkeer naar het hoogste niveau geen onrealistisch doel. ‘We hebben veel jonge boys. Die zijn toch wat gretiger. Plus een brede selectie. Al geloof je dat vandaag bijna niet’, zegt hij lachend, wijzend op het grote aantal invallers.

Om die ambitie waar te maken, zal Laren wel anders moeten spelen dan vorig seizoen. In de Hoofdklasse waren de tegenstanders doorgaans sterker. Dit seizoen zal de ploeg uit ’t Gooi – zoals zondag tegen Huizen – naar verwachting vaker de bovenliggende partij zijn.

‘In de Hoofdklasse hebben we achttien wedstrijden verdedigd. Vandaag hadden we meer dan de helft van de tijd de bal. Dat is toch wel een ander spelletje.’

Friederich kijkt uit naar dat andere spelletje in de Promotieklasse. ‘Ik vond de Hoofdklasse geweldig. Je speelt tegen olympisch kampioenen. Niks is leuker dan daar een beetje tegenaan te trappen, maar dit is ook heel leuk. Je week begint een stuk lekkerder als je op zondag de wedstrijd wint.’