Laren-aanvoerder Van Berckel: ‘Nog nooit zoveel over hockey gepraat’

‘Dit was eigenlijk alsof je een soort extra play-off wedstrijd speelde,’ zucht de Larense captain Diederick van Berckel. ‘Bizar hoeveel uitsupporters er ook waren. Ik kan er wel van genieten hoor. De druk was hoog, we hebben twee heel spannende weken achter de rug’

De opluchting spat er vlak na wedstrijd vanaf bij Laren. Keeper Estiaan Kriek verwoordt het duidelijk als hij high fives en handshakes aan zijn ploegmaten uitdeelt: ‘Nog drie weken!’ Hij blijft het roepen, bijna als een soort leus. Van Berckel: ‘We zijn erop gebrand om nog een jaar op dit niveau uit te komen. Jezelf direct handhaven is natuurlijk het mooist, maar dit soort wedstrijden spelen, is ook leuk. We plakken er nog drie weken aan vast om met elkaar toe te werken naar twee ongelooflijk belangrijke en mooie wedstrijden. Dan ga je twee keer dit hebben wat er vandaag was.’

Laren is zich flink bewust van de waarde van hun Hoofdklasseplek. ‘Het hoogste niveau van de wereld, spelen tegen de beste spelers. Als dat goed gaat, is het hartstikke leuk. Dit seizoen hadden we af en toe een domper, grote uitschieters. Ik wil niet zeggen dat we ondermaats gepresteerd hebben, maar we hadden er wel veel meer uit kunnen halen. Vorige week tegen Schaerweijde ook, eerder tegen HDM, zelfs tegen Amsterdam hier thuis. We hebben genoeg kansen gehad om meer punten te halen, elke keer viel het om verschillende redenen de andere kant op. Dat is heel zuur, dan blijf je achter met zes punten in een heel seizoen.’

Nu, Nijmegen?

De pot tegen Schaerweijde van een week eerder (4-3 verlies) zag Laren op de valreep nog als een les, zegt Van Berckel, die voor het tweede jaar de blauw-gele aanvoerdersband draagt. ‘Ik heb in mijn hele leven nog nooit zoveel over hockey gepraat als afgelopen week. Wat is er misgegaan, wat is de lijn met het afgelopen seizoen, hoe kunnen we dat anders gaan doen, wat wordt ons plan? De hele week, elke training, iedereen stond compleet aan. Daardoor heb ik steeds het gevoel gehad dat het goed ging komen.’

Laren verlengt z’n seizoen met drie weken, met play-out wedstrijden tegen de nummer twee van de Promotieklasse. ‘Ik weet dat Nijmegen, Tilburg en Leiden daar kanshebbers voor zijn. Voordaan misschien nog? Ik ben er nog niet echt mee bezig geweest.’

De tijd tussen het einde van de competitie en de twee volgende spannende potten moet zinvol worden benut, zegt van Berckel, die zijn zesde seizoen in ‘t Gooi zal afronden. ‘Zo’n lange periode kan een voor- en een nadeel zijn. We gaan we een beetje moeten de-loaden, want het waren twee echt zware weken en een zwaar seizoen. Even mentaal en fysiek uitrusten. Daar is nu tijd voor.’

De Schotse hulp, die geen play-outs speelt

Dat geldt niet voor duvel-uit-een-doosje Kenny Bain. De Schot die vanwege blessures toch weer meedoet bij zijn oude team en de belangrijke gelijkmaker één minuut na het openingsgoal van Hurley maakte, en daarmee op een cruciaal moment toch weer belangrijk was voor Laren, mag niet meedoen aan de play-outs. Hij speelde tijdens het seizoen te weinig om speelgerechtigd te zijn. ‘Ik kan ook helemaal niet, ik moet naar een bruiloft in Schotland,’ grijnst hij. ‘Maar ik weet dat de jongens het kunnen. Ik heb mijn job nu gedaan, ik ben klaar, zij gaan het doen.’

Laren is nu zijn thuis, hij is coach van het eerste damesteam en speelde jarenlang in het eerste. Vorig jaar nam hij eigenlijk afscheid. ‘Nu het nog kan, sta ik er graag om de club te helpen. Zij hebben dat ook voor mij gedaan, gaven me een tweede kans op hockey in mijn leven, ook toen ik mentaal in de knoop zat.’

Het is dus maar de vraag of we Bain nog terug gaan zien als speler. ‘Bij de veteranen! Daar speel ik nu. Misschien zet ik mezelf wel weer op de lijst, maar ik weet niet hoe lang dat nog kan. Toen Joren eruit ging (Romijn, de keeper van Hurley, die vijf minuten voor tijd werd gewisseld voor een veldspeler, red.), ben ik ook meteen naar de kant gegaan. Met een man meer en een leeg goal voor je, heb je snelle jongens nodig, dat ben ik niet meer. Maar het waren de zwaarste minuten van de hele wedstrijd, om langs de kant te staan.’

Na het eindsignaal zocht hij de spelers van Hurley meteen op. Veel ervan kent hij nog van zijn eigen periode in Amstelveen. ‘Ik voel me rot voor hen, ben zelf twee keer met die ploeg gedegradeerd. Ik zie ze met pijn in het hart gaan.’