Langedijk scoort in haar eerste finale: ‘Durf mezelf nu te laten zien’

Openhartig blikt Langedijk in de lange gang van het Wagener Stadion terug op haar eerste seizoen bij Amsterdam, een jaar dat haar sneller heeft gevormd dan ze vooraf had verwacht. In haar eerste maanden was de aanvaller – nog maar net overgekomen van Bloemendaal in de Promotieklasse – nog te veel onder de indruk van het niveau om haar heen, geïmponeerd door internationals als Felice Albers, Freeke Moes en Marijn Veen. Pas ergens na de winter begon het besef langzaam door te dringen dat ze zélf ook meetelde.

‘Om eerlijk te zijn had ik in het begin best wel weinig zelfvertrouwen’, vertelt Langedijk na het 2-2 gelijkspel tegen Den Bosch. ‘Vorig jaar maakte ik op mijn achttiende de overstap naar Amsterdam. Ik keek enorm tegen die meiden op, echt niet normaal. Eigenlijk doe ik dat nog steeds, want er lopen hier waanzinnige speelsters rond. Maar ik heb wel geleerd dat ik ook een beetje trots mag zijn op mezelf. Ik liet mezelf te weinig zien.’

Haar neiging zichzelf weg te cijferen, bleef ook binnen Amsterdam niet onopgemerkt. Gesprekken daarover voerde Langedijk het afgelopen seizoen volop, onder meer met coach Jesse Mahieu en ervaren ploeggenoten als Marijn Veen. ‘Zij zeiden steeds dat ik meer mocht laten zien waarom ik in dit team speel. Op trainingen kwam dat er steeds iets meer uit, durfde ik mezelf vaker te laten zien. Dat ging eigenlijk steeds beter. Uiteindelijk besef je dan: je staat hier niet voor niks. Neem vandaag. Je speelt die minuten in een finale niet zomaar.’

Keerpunt in Chili

Het jeugd-WK in Chili bleek het kantelpunt. Eind november reisde Langedijk als reserve af naar Zuid-Amerika, iets wat ze zelf ervoer als een flinke teleurstelling. Door een blessure van aanvaller Lieve Wijckmans kwam ze alsnog in actie in de halve finale tegen België, waarin Jong Oranje zich via bloedstollende shoot-outs plaatste voor de WK-finale. Op de dag van de eindstrijd tegen aartsrivaal Argentinië stond ze haar plek weer af: ze moest ziek vanaf de kant toekijken.
 
Langedijk: ‘Het was natuurlijk een enorme teleurstelling om als reserve naar Chili te gaan. Daar heb ik echt wel even mee gezeten. Op een gegeven moment heb ik de knop omgezet, zeker richting het WK. Uiteindelijk mocht ik nog spelen ook, maar dan krijg je zo’n stom einde doordat ik ziek werd. Dat deed achteraf toch nog wel een paar weken pijn. Misschien wel een paar maanden.’

Terug op Nederlandse bodem ging bij Langedijk de knop om: de teleurstelling over haar rol als reserve werd haar brandstof. ‘Toen ik terugkwam heb ik een goed gesprek gehad met mijn teamgenoten’, vertelt ze. ‘Zij hebben me echt een zetje gegeven: oké, laat dan maar zien wat je kan. Dat heb ik meegenomen in de periode daarna. Ik ben gewoon nóg harder gaan werken.’

Scoren in de NK-finale

Wie Langedijk zaterdag op de heilige groene mat van het Wagener Stadion ziet hockeyen, zou bijna vergeten dat ze vorig seizoen nog uitkwam in de Promotieklasse. Met haar neusje voor de goal stond ze in de 24ste minuut precies op de juiste plek: helemaal vrij bij de tweede paal. De voorzet kwam van Felice Albers, die vanaf links het hele veld overstak, ruimte vond op rechts en de bal strak voorgaf. Langedijk hoefde hem alleen nog binnen te tikken: 1-0. Het was alweer haar elfde doelpunt van het seizoen, een opmerkelijk hoog aantal voor een nieuwkomer.

‘Dat ik in mijn eerste playoff-finale meteen mag scoren – na zo’n actie van Felice Albers – is natuurlijk geweldig’, vertelt Langedijk. Vooral de sfeer in het Wagener Stadion maakte in haar eerste NK-finale indruk op haar. ‘Prachtig om zo’n finale te spelen, in een vol stadion, met familie, vrienden en vriendinnen op de tribune. Dat is wel echt een droom die uitkomt.’

Vol in de play-offmodus

De play-offs betekenen voor haar iets nieuws. Na de reguliere competitie maakte ze kennis met een ander Amsterdam. Een ploeg die vol in de play-offmodus schoot. ‘Opeens was alles tig keer zo groot. Iedereen, niet alleen bij de internationals, maar ook de meiden die hier al jaren spelen, weten precies weten wat er komt. En wat er van ze gevraagd wordt. Ze weten hoe ze zichzelf kunnen aanzetten. Dat is superleuk om van te leren. Ik denk dat we als team de afgelopen weken alleen maar hechter zijn geworden. We trainen heel specifiek, letten op de details en groeien echt naar elkaar toe.’

Aan het gelijkspel tegen Den Bosch hield ze een gemengd gevoel over, al overheerste vooral het positieve. ‘We speelden een prima wedstrijd, maar het kan beter. Daar gaan we naar kijken. We denken dat er meer in zit. Dat geeft vertrouwen voor maandag.’