Krekelaar staat er weer: ‘Ik heb hier hard voor gewerkt’

Toen Den Bosch zaterdag de gelijkmaker (1-1) moest slikken tegen Club de Campo, vroeg in het derde kwart, kon Den Bosch iemand als Krekelaar goed gebruiken. Ze speelt dan weliswaar in tegenstelling tot sommige teamgenoten niet in Oranje, maar als het erop aankomt, is zij wel één van de speelsters die voorop in de strijd gaat.

‘Dat vuur aanwakkeren gaat alleen nog niet vanzelf, want ik ben nog niet helemaal de oude Krekelaar. Tegelijkertijd merk ik dat mijn aanwezigheid in het veld al iets losmaakt bij mijn teamgenoten. Dat is ook wat ik van hen terugkrijg: ze zijn blij dat ik er weer sta. Ze zeggen dat alleen mijn aanwezigheid in het veld hen al een impuls geeft’, glimlacht Krekelaar, die zag dat Joosje Burg na de 1-1 opstond, met twee beslissende assists. ‘Zij nam het team op sleeptouw. Zij is degene bij wie dat vuur als eerste oplaait als we op achterstand komen. En dat zie je direct terug in haar acties.’

Het schoot in haar kuit

Veel had het niet gescheeld of Krekelaar had de Euro Hockey League alsnog aan zich voorbij moeten laten gaan. De knieblessure die ze begin januari opliep — een scheurtje in de achterste kruisband van haar linkerknie — kende een maand geleden een tegenvaller. Met haar knie ging het de goede kant op, maar haar spieren hadden in de tussentijd niets kunnen doen. Toen ze het joggen voorzichtig weer oppakte op de loopband, ging het al na dertig seconden mis. Het schoot in haar kuit. In één klap lag ze weer achter op schema.

Haar fysiotherapeut en haar arts waarschuwden haar dat de Euro Hockey League zou uitlopen op een race tegen de klok. Als ze de EHL niet zou halen, dan zou haar rentree vermoedelijk een week opschuiven. Maar daar legde Krekelaar zich niet zomaar bij neer. ‘Al die maanden had ik mezelf het snot voor de ogen getraind om de EHL te halen. Het laatste dat ik wilde, was mijn terugkeer uitstellen tot een week ná de EHL. De Euro Hockey League spelen of pas bij Rotterdam-thuis terugkeren, met alle respect, maar dat is voor mij een wereld van verschil. Dus vertelde ik mijn fysio dat ik er alles aan wilde doen om het te halen.’

Niets mocht meer fout gaan, vertelt Krekelaar. ‘Ik moest goed eten, goed slapen en goed drinken en weet-ik-veel wat nog meer. Alleen dan kon ik hier staan. Een nieuwe terugslag zou alles in gevaar brengen. Ik heb er hard voor gewerkt.’

‘Ik wist dat ik er klaar voor was’

Het kwartje viel uiteindelijk de goede kant op. Sterker nog, Krekelaar keerde vorige week zelfs al terug binnen de lijnen, in de competitiewedstrijd tegen Pinoké. ‘Gelukkig voelde ik dat ik het aankon. Ik wist dat ik er klaar voor was. Ik was opgelucht, want ik had het spannend gevonden om mijn eerste minuten pas in de EHL te maken. Nu had ik de eerste minuten al in de benen. Het gaf me het vertrouwen dat ik er écht klaar voor was.’

Na een moeizame eerste helft verzekerde Den Bosch zich zaterdag op eigen veld van een plek in de finale van de EHL. De 5-1 winst op het Spaanse Club de Campo diende als generale repetitie voor de finale op Tweede Paasdag, waarin de dit seizoen worstelende ploeg van Marieke Dijkstra toch weer een hoofdprijs kan pakken.

‘We hadden vandaag een slow start. Daarna pakten we het echter echt goed op. Toen we de gelijkmaker incasseerden, wakkerde dat bij ons het vuur echt aan. Het heeft dit seizoen iets langer geduurd om echt op stoom te komen. Misschien zijn we nog steeds op zoek naar onze topvorm. Maar het vuur in ons team brandt gelukkig nog steeds. Ik denk dat dat vandaag in de tweede helft duidelijk zichtbaar was.’

Trots

Maandag staat de finale op het programma, tegen SCHC. Krekelaar hoopt die wedstrijd mee te kunnen spelen, maar ze blijft voorzichtig. ‘We bekijken het elke wedstrijd opnieuw. Het is eigenlijk bizar dat ik binnen drie maanden weer wedstrijdfit ben. Nu spelen we drie wedstrijden in vijf dagen. Dat is behoorlijk pittig. Daarom ga ik er vooraf niet vanuit dat ik ze alle drie kan spelen. Maar op dit moment voel ik me goed. ’

Haar twinkelende ogen spreken boekdelen. ‘Mijn doel was om hier te staan, en dat heb ik gehaald. Daar ben ik ontzettend trots op.’