Koen Bijen: te licht voor HDM, wel honderd interlands

‘Het is Vaderdag hè?’, zegt Bijen na het verloren Pro League-duel. ‘En mijn vader is hier, zoals mijn ouders bij bijna iedere interland waren. Zelfs op het WK in India gingen ze mee. Ik denk dat de bloemen bij hen terechtkomen.’ 

Hij heeft in de spelerstunnel van Rotterdam twee handen nodig om het gigantische boeket vast te houden. Het zweet parelt nog op zijn voorhoofd na de hete middag in Rotterdam. ‘Ik zag mijn ouders zitten. En zo waren er nog heel veel bekenden. Familie, vrienden, mijn vriendin.’ Hij begint te lachen: ‘We krijgen van de hockeybond als spelers altijd een paar vrijkaarten voor de wedstrijd. Nou, ik ben in de ploeg even rondgegaan of ik voor vandaag wat extra kon krijgen. Volgens mij kwam ik uit op een kaart of zeventien.’

En zijn trouwste fans hadden flink hun best gedaan. Van volwassenen tot zijn kleine neefje: de shirts met Bijen op de rug waren niet te missen. Zijn tweelingbroer Tom, tevens beheerder van de groepsapp die speciaal voor vandaag was aangemaakt, zat praktisch de hele wedstrijd met gouden ballonnen in zijn hand die samen het getal ‘100’ vormden. Bijens ouders hadden een grote Nederlandse vlag meegenomen met ‘#9 Bijen’ erop. Zijn oud-teamgenoot Ruben Versteegh was er. Net als zijn voormalige coach bij KZ, Don Tissen.

Het enige probleem was: de Bijens waren met zovelen, dat ze niet allemaal bij elkaar konden zitten in het uitverkochte stadion. ‘Heel bijzonder dat ze er allemaal waren. Echt schitterend dat er zo’n grote groep voor mij was gekomen.’

Maar ja. Hij had ze graag een mooiere middag bezorgd. In de onnodige 3-2 nederlaag tegen India kreeg Oranje weer makkelijk goals tegen en speelde de olympisch kampioen geregeld wat loom en slordig. ‘Ik haat het om te verliezen’, zegt de aanvaller met een vertrokken gezicht. ‘Als we spelen zoals we kunnen, dan zijn we onverslaanbaar. Maar vandaag was het niet goed genoeg. Misschien hielp het ook niet dat het de vierde wedstrijd was binnen korte tijd. Ik vind dat we tekortschoten in de basistechnieken. Daarop werden we afgestraft.’

Bijen had ook nog niet verwacht dat het als een zonnetje zou gaan bij Oranje, dat pas aan het begin staat van de weg richting het WK (dat op 15 augustus begint). ‘Zeker qua fitheid is het niet raar dat we nog niet zijn, waar we straks willen zijn. Er zijn veel jongens geblesseerd waardoor we nog lang niet compleet zijn. De groep die het nu moet doen is nog maar net bij elkaar. We hebben al deze wedstrijden in de Pro League om te groeien en het straks beter te doen.’

Veel meer zit er ook niet in tijdens de Pro League. Door de nederlaag tegen India kan Oranje de eindzege in de competitie definitief vergeten. Dat geldt ook voor directe plaatsing voor de Olympische Spelen van 2028. ‘België (de koploper, red.) was voor deze wedstrijd al te ver weg. Dus daar was ik niet echt meer mee bezig. Meer met het winnen van wedstrijden binnen zestig minuten. Dit jaar hebben we te veel gelijkgespeeld en ook de shoot-outs verloren. Zaterdag tegen Duitsland vlogen we er vol op. Toen straalden we echt uit dat we wilden winnen.’

Met een zuur lachje: ‘Het is jammer dat er dit jaar een olympisch ticket vastzit aan het winnen van de Pro League. De afgelopen twee jaar wonnen we ‘m wel, maar stond er geen extra prijs op. Dan moeten we ons later maar plaatsen. Op het EK bijvoorbeeld.’

Nog even terug naar die mijlpaal van honderd caps. Bijen is de 88ste mannelijke speler die dat aantal aantikt. Een speciaal groepje dus. ‘Het is best snel gegaan’, vindt Bijen. ’Vanaf 26 november 2021’, klinkt daar in een adem achteraan. ‘Mijn debuutdag. Die vergeet ik niet zo snel. Ik heb veel gespeeld, ben eigenlijk altijd fit geweest. Al klop ik dat meteen even af.’

Hij is zelfs de speler die door Delmée het meest werd ingezet. ‘Ik krijg waardering in mijn rol. In het ballen afjagen, hard werken zonder bal. Dat wordt niet altijd gezien. ‘Men’ kijkt vaker naar wat spelers kunnen in balbezit. Ik ben er Jeroen dankbaar voor wat hij in mij ziet. En volgens mij komt er nog een prachtige zomer aan.’

En zo is het helemaal goedgekomen met de spits, die na de A’tjes niet door mocht bij HDM. Hij haalde de selectie van Heren 1 niet en vertrok teleurgesteld, maar tot op het bot gedreven, naar Klein Zwitserland. Een paar jaar later haalde hij via Den Bosch het Nederlands elftal. 

‘Tsja, te licht voor HDM. Maar wel olympisch goud’, zegt Bijen, die het speciale van die route wel inziet. ‘Daar moest ik net tijdens het Wilhelmus wel even aan denken. Het maakte mij een beetje emotioneel. Ik zag Dario van Klaveren op de tribune zitten. Hij was fysiotherapeut bij HDM. Hij is individueel met mij aan de slag gegaan, nadat ik op fysieke kwaliteiten daar afviel. Hij heeft mij erdoorheen gesleept en sterker gemaakt. Daar ben ik hem heel dankbaar voor. Supermooi dat hij er vandaag bij was, bij mijn honderdste.’

Moeten die bloemen dan niet naar zijn oude trainer toe? ‘Ja, misschien wel. Ik zet hem en mijn vader naast elkaar en dan wordt het loten.’