Kampong voorlopig zonder Fokke: ‘Dat besef kwam hard binnen’

Tijdens het finaleweekend om de ABN AMRO Cup, het voorbereidingstoernooi voor de competitiestart, werd haar afwezigheid ook voor het grote publiek zichtbaar: Oranje-middenvelder Luna Fokke ontbrak bij finalist Kampong. De aanvoerder van de Utrechtse ploeg bewoog zich in Rotterdam op krukken over de tribunes. Samen met Noor van den Nieuwenhof, die revalideert van een knieblessure, keek ze van een afstandje toe hoe haar ploeggenoten de finale van Bloemendaal wonnen.

Inmiddels is duidelijk waarom Fokke ontbrak bij Kampong: ze kampt met een voetblessure en hoeft voorlopig niet aan hockeyen te denken. ‘Er zit een klein scheurtje in de onderkant van de pees in mijn linkervoet. En die pees is verdikt’, vertelt Fokke. Haar voet zit daarom in loopgips. ‘Thuis kan ik me prima redden zonder krukken, maar buiten heb ik ze echt nodig.'

Wanneer ze de krukken kan inruilen voor een hockeystick is moeilijk te zeggen. Eerst moet blijken hoe de voet op de rustperiode reageert. Pas daarna kan ze verder werken aan haar terugkeer op het veld. Dat wordt een traject waarvoor sowieso veel geduld nodig is.

Samen met de artsen houdt Fokke er rekening mee dat ze de gehele eerste seizoenshelft aan zich voorbij moet laten gaan. 'Het is niet uitgesloten dat ik sneller herstel, maar dat vormt op dit moment voor mij niet het uitgangspunt.'

Het vooruitzicht om maandenlang niet te kunnen spelen, was een flinke dreun voor de 85-voudig international (twintig goals). ‘Ja, het kwam hard binnen. Het voelt nog een beetje surrealistisch’, zegt Fokke. 'Ik heb nooit eerder zo lang van een blessure moeten herstellen. Dat ik pas volgend jaar weer wedstrijden kan hockeyen, voelt onwerkelijk en heel ver weg.'

De timing maakt de teleurstelling extra groot. Het vooruitzicht van een nieuw seizoen met een ambitieus Kampong had de pijn van de verloren WK-finale tegen Argentinië eind augustus juist wat naar de achtergrond gedrongen. Fokke keek ernaar uit om met haar ploeg voort te bouwen op vorig seizoen, waarin Kampong derde werd in de reguliere competitie en in de play-offs op een haar na de finale misliep.

'Ik had er enorm veel zin in om met de vaste groep en een paar nieuwe meiden aan het seizoen te beginnen en de draad van vorig seizoen weer op te pakken. Het is zuur dat dat niet kan.' 

De pijn in haar linkervoet speelde op nadat Fokke na die teleurstellende WK-finale twee weken vakantie vierde. In Spanje kreeg ze last van een zeurderig gevoel in haar linkervoet. 'Die voet voelde anders aan, heel raar. Ik voelde het bij alles wat ik deed, ook na een rustige wandeling door een dorpje. Omdat het gevoel maar niet weg ging, heb ik thuis meteen een mri-scan laten maken.'

Het accepteren van het feit dat ze nu langdurig geblesseerd is, gaat met ups en downs. Vooral de beperkingen van het gips vallen haar tegen. 'Ik ben iemand die sowieso heel blij wordt van bewegen’, vertelt ze. ‘Nu is dat wel extra moeilijk. Dat is frustrerend. Ik kijk uit naar het moment waarop ik weer oefeningen kan doen en de belasting kan opbouwen.'

Tot die tijd zoekt Fokke wanneer ze kan haar ploeggenoten op. Op vrijdag wordt er gezamenlijk gegeten op de club, waarbij ook de geblesseerde speelsters aansluiten. Het zijn momenten waarop ze betrokken blijft bij het team, ook al kan ze niet meedoen aan de trainingen.

Ook langs het veld vindt ze gezelschap. ‘Regelmatig zit ik met Noor naar de training te kijken’, vertelt ze. ‘Dan vind je ook wel steun bij elkaar, hoewel zij na haar kruisbandblessure nog een veel langer traject af te leggen heeft. Op die momenten zit je samen in het zonnetje naar je ploeggenoten te kijken. Daar haal ik dan toch ook weer energie uit.’

Het zijn de fijne momenten in een periode waarin ze het liefst zelf haar stick weer zou oppakken. Voorlopig houdt Fokke rekening met een terugkeer in de tweede seizoenshelft. Een eerdere rentree zou een meevaller zijn. ‘We gaan zien hoe het loopt.’