Kampioenen SCHC: ‘Kans met beide handen aangegrepen’

Als één van de laatsten komt Jelmer Uildriks van het veld af in Nijmegen. Hij probeert de sproeier die alweer aan staat voor de volgende wedstrijd nog te ontwijken, maar loopt er dan resoluut onderdoor richting het hek. Nat was hij toch al. Van de flessen champagne die na het eindsignaal werden ontkurkt. En van de tranen die hij de vrije loop liet. 

‘Met deze boys, met dit team, met deze club… Het is gewoon zo geweldig om te hockeyen. Het is zonde om weg te gaan, dat doet pijn.’ Uildriks lacht en huilt tegelijk. ‘Ik ga stoppen. Of dat helemaal met hockey is, dat weet ik nog niet. Daar neig ik nu wel naar. Maar in ieder geval stop ik bij Stichtse.’

Het is niet helemaal uit vrije wil. ‘De club wil doorselecteren in verband met de toekomst. Ik ben 34, niet de jongste meer. Zij willen door, dat begrijp ik. Die jongens willen straks ook in de Hoofdklasse blijven. Ik heb mijn limieten: druk op mijn werk, fysiek gaat het niet meer zo makkelijk als vroeger. Ze willen het niveau verder omhoog tillen, daar horen opofferingen bij die ik niet meer kan maken.’

‘Zuur omdat het zo mooi is’

Maar het is niet het gemis van het jaar Hoofdklasse dat die gevoelige snaar raakt bij Uildriks. ‘Wat me nu raakt is… Er zitten ook jongens bij van begin twintig. Ik ben tien, bijna vijftien jaar ouder. Het zijn zulke mooie gasten, ze krijgen het allemaal voor elkaar. Het is zo vet om daar onderdeel van uit te maken.’

Hij kan het weten, want bijna twintig jaar lang speelde Uildriks in eerste herenteams. ‘Eerst bij Groningen, Eelde en Roden. Er zitten veel mooie jaren tussen, maar als ik later terugkijk, is dit denk ik het mooiste jaar dat ik heb gehad. Dat we zo overtuigend kampioen worden en zulk goed hockey hebben laten zien dit seizoen. Wat wil je nog meer?’

Nou, misschien toch nog het verdiende jaar mee naar het hoogste niveau. Maar dat zit er dus niet in. ‘Dat is in februari al besloten. Maar het kwam nu allemaal even binnen, aan het eind van deze wedstrijd. We leefden natuurlijk al een tijdje toe naar dit kampioenschap. Op een gegeven moment weet je, we gaan het waarschijnlijk wel halen. Als het dan lukt, valt alles een beetje weg, en toen kwam dit gevoel boven. Het is zuur omdát het zo mooi is.’

De broers Empey

Hoe anders is dat voor Alistair en Conor Empey. De twee Ierse broers waren allebei trefzeker in de kampioenswedstrijd in Nijmegen. ‘We wilden dat het vandaag echt ging gebeuren,’ stelt Conor. Alistair vult aan: ‘Vorige week thuis zou ook mooi geweest zijn. Maar om het juist tegen de nummer twee te doen, dat maakt het ook speciaal.’ Conor: ‘Hoe dan ook hebben we onszelf dit seizoen in de positie gekregen om het nu, een paar weken voor het einde van het seizoen al voor elkaar te kunnen krijgen, en die kans hebben we met beide handen aangegrepen.’

De twee roemen de strijd die het treffen met Nijmegen opleverde. ‘Het was ook echt een opluchting om het laatste fluitje te horen,’ aldus Alistair. ‘We lopen al een paar maanden met het gevoel rond van dat het gaat gebeuren. Dat al ons harde werk beloond gaat worden. Soms is dat ook pittig, we moeten onszelf ook steeds gemotiveerd houden. Enerzijds omdat het verschil met sommige ploegen wel erg groot was, maar ook omdat we soms de Hoofdklasse zien en denken: that could be us. En als één wedstrijd vorig jaar anders was gelopen, dan waren wij dat nog steeds geweest. Dus het is fijn om die plek terug te verdienen.’

De broers Empey

Hoe anders is dat voor Alistair en Conor Empey. De twee Ierse broers waren allebei trefzeker in de kampioenswedstrijd in Nijmegen. ‘We wilden dat het vandaag echt ging gebeuren,’ stelt Conor. Alistair vult aan: ‘Vorige week thuis zou ook mooi geweest zijn. Maar om het juist tegen de nummer twee te doen, dat maakt het ook speciaal.’ Conor: ‘Hoe dan ook hebben we onszelf dit seizoen in de positie gekregen om het nu, een paar weken voor het einde van het seizoen al voor elkaar te kunnen krijgen, en die kans hebben we met beide handen aangegrepen.’

De twee roemen de strijd die het treffen met Nijmegen opleverde. ‘Het was ook echt een opluchting om het laatste fluitje te horen,’ aldus Alistair. ‘We lopen al een paar maanden met het gevoel rond van dat het gaat gebeuren. Dat al ons harde werk beloond gaat worden.'

'Soms is dat ook pittig, we moeten onszelf ook steeds gemotiveerd houden. Enerzijds omdat het verschil met sommige ploegen wel erg groot was, maar ook omdat we soms de Hoofdklasse zien en denken: that could be us. En als één wedstrijd vorig jaar anders was gelopen, dan waren wij dat nog steeds geweest. Dus het is fijn om die plek terug te verdienen.’

‘Mijn vader had vast de ergste dag van zijn leven’

De familie Empey ontbrak in de Stichtse supportersbus, vertelt Conor. ‘Onze ouders waren er vorige week. Die hebben de hele dag in de regen gestaan. En dan nu de week dat het wél gebeurt, zijn ze er niet.’ Lachend: ‘Ik weet zeker dat onze vader de worst day of his life had, de hele middag hockey.nl refreshen en dan ook nog eens zien dat wij allebei scoorden. We zullen straks maar een biertje op hem drinken.’

En wellicht nog een paar, want het kampioenschap mag gevierd worden. Alistair: ‘Dat gaan we zeker doen vanavond! Maar het seizoen is nog niet voorbij, dus we zullen het niet té gek maken. We gaan van dit moment genieten. En alvast uitkijken naar volgend jaar.’

Inderdaad, er komen nog twee weken aan, ook voor kampioen Stichtse. Uildriks: ‘We gaan echt nog wel ons best doen. Ook om het met plezier af te sluiten. Het is onze eer te na om er dan tegen Berkel-Rodenrijs en Leiden met de pet naar te gooien. En ik moet nog twee weken genieten.’