Kampioen Amsterdam in wachtkamer: ‘We moeten grote jongens zijn'

De emoties liepen flink op, zondag in de Klassieker tussen Amsterdam en Bloemendaal. Een mix van frustratie en gretigheid zorgde ervoor dat zeker een man of dertien het met elkaar aan de stok kreeg. Nadat Dayaan Cassiem een beuk in de rug kreeg van Wiegert Schut, ging het behoorlijk los. Toen Floris Wortelboer de oudste Cassiem - die op de rug lag - nog even aan zijn mouw pakte, escaleerde de situatie.  Hij kreeg geel, net als Mustapha Cassiem die woest op Wortelboer afkwam.

‘Gelukkig gebeurt er überhaupt iets in onze brave sport’, reageert Mathijssen vrij laconiek op het massale opstootje. ‘Hockey is best wel netjes. Nu duwen er een paar een beetje tegen elkaar aan. Schiet de vlam in de pan. Ach, het gaat ook ergens over toch? De play-offs staan hier voor ons op het spel. Dan gaat het er vol op. Ik denk niet dat het nodig was. Maar dáár zit niet mijn energieverlies bij deze wedstrijd.’

Het bruggetje slaat Mathijssen zelf al. Waar zit dat dan wel in? ‘Dat is eigenlijk heel simpel’, zegt de coach. ‘We hockeyen beter dan vorig seizoen. Krijgen minder goals tegen. Creëren veel meer. Maar we slaan dat ding er niet in. En aan de andere kant vliegt-ie wél makkelijk binnen, uit weinig kansen. We houden de statistieken altijd braaf bij. Daar staan de expected goals altijd in. Dat zouden er vandaag vier moeten zijn, tegenover eentje van Bloemendaal. Vorige week hadden we dezelfde cijfers.’

Misschien goed om even toe te lichten: het aantal expected goals is een statistiek die is overgewaaid uit het voetbal. Eentje die aangeeft hoe groot de kans is dat een schot een doelpunt wordt. Tel al die mogelijkheden bij elkaar op en je hebt een uitslag op basis van rake én gemiste kansen. In de Hoofdklasse wordt dit per wedstrijd gedaan door een onafhankelijk bureau. Op basis van die stats trekt Mathijssen een pijnlijke conclusie: ‘We hadden in de afgelopen twee wedstrijden zes punten moeten halen. We hebben er eentje.’ 

Een beetje mokkend: ‘We moeten ook grote jongens zijn. Bloemendaal scoort uit de tweede keer dat ze in onze cirkel komen. Dan stoppen we met hockeyen. Gaan we zenuwachtig spelen. Qua incasseringsvermogen hadden we daarin verder moeten zijn. Je weet dat er bij elk team internationals rondlopen. Daar moet je tegen kunnen.’

Door die magere scores tegen Pinoké (2-1 nederlaag) en dus Bloemendaal staat Amsterdam voor het eerst sinds november - de laatste speelronde van de eerste seizoenshelft - buiten de top vier. De landskampioen heeft 38 punten, een minder dan Den Bosch dat zondag een plaatsje klom. ‘Het is heel pijnlijk om te zeggen, maar we hebben onze play-off-kansen niet meer in eigen hand. Terwijl dat wel zo zou moeten zijn met onze ploeg.’

Het is een wrange constatering voor Amsterdam, dat zondag voor het eerst dit seizoen over een compleet fitte selectie beschikte. De kampioen is met Kampong en Bloemendaal de derde grote club die wellicht de play-offs mist. ‘Dit is de sterkste Hoofdklasse die ik me kan herinneren’, zegt Mathijssen, die eerder vier jaar bij Bloemendaal coachte. ‘In die periode lukte het om op zestig procent te spelen en ook dan - met pak ‘m beet 3-2 - te winnen. Nu lukt je dat tegen niemand, ook niet tegen Laren of Schaerweijde.’

Uiteraard is dat geweldig voor de competitie. Maar daar koopt Amsterdam helemaal niets voor. ‘We zijn goed genoeg om er te staan. Maar het initiatief ligt niet meer bij ons’, zucht Mathijssen. ‘We kunnen alleen maar proberen om zes punten te halen. Wat de rest doet, zien we na afloop wel op de telefoon. Zij moeten het nu laten zien. Dat is ook een ander soort druk dan wanneer je moet afwachten.’