Jubilaris Moes beleeft droomdag: ‘Honderd is toch extra speciaal’

Met twee goudkleurige ballonnen in haar hand meldt Moes zich zondagavond voor het interview, kort na de gewonnen wedstrijd tegen China. Het zijn een 1 en een 0. De andere 0 ontbreekt. ‘Iemand anders heeft hem meegenomen’, lacht Moes. ‘Ik had mijn handen vol. Hij is er gelukkig nog wel.’ Het blijkt uiteindelijk teamgenoot Renée van Laarhoven die zich verderop een weg baant door de zee van Oranjefans, met de ontbrekende 0 in haar hand.

Zondagochtend, in het spelershotel in Amsterdam, werd Moes al vroeg herinnerd aan wat haar die dag te wachten stond. Toen ze de deur van haar hotelkamer opende, lagen daar bloemen en kaartjes van haar ploeggenoten, stuk voor stuk voorzien van een persoonlijke boodschap. Het deed iets met haar. ‘Daar raakte ze emotioneel van’, vertelt Felice Albers, haar ploeggenoot bij zowel Oranje als Amsterdam. ‘Op het veld gaat ze voorop in de strijd, maar daarbuiten is ze heel gevoelig.’

Geen moment verdwijnt tijdens het interview haar glimlach van het gezicht van Moes. Veel mooier had ze haar honderdste interland vooraf niet kunnen uittekenen. ‘Ik vind het heel bijzonder’, zegt Moes. ‘Mijn vijftigste interland heb ik natuurlijk al een keer meegemaakt, maar honderd is toch weer extra speciaal. Je staat even stil bij waar je vandaan komt en waar je nu staat. En dan gebeurt het ook nog hier, in het Wagener Stadion, met al mijn familie en vrienden erbij. Dit is echt een heel mooie dag.’

Dat haar honderdste interland tijdens dit WK zou vallen, wist Moes al langer. Maar achteraf bezien had de timing nauwelijks gunstiger kunnen zijn. Oranje was al verzekerd van de halve finale en de grootste druk was van de ketel. Daardoor was er misschien wat meer ruimte om haar mijlpaal te beleven. ‘Stiekem was dit wel een heel mooie wedstrijd ervoor’, zegt Moes. ‘We waren al geplaatst, waardoor de lading er een beetje vanaf was. Daardoor speelden we volgens mij ook heel vrij. Ik ben heel blij dat we deze wedstrijd winnen, want dat maakt het uiteindelijk nog mooier.’

Elf minuten was haar honderdste interland onderweg toen Moes haar jubileum zelf van extra glans voorzag. Bij de eerste strafcorner van Oranje wees alles op het gebruikelijke recept. Yibbi Jansen stond op de kop van de cirkel klaar voor haar sleeppush, China maakte zich op voor haar kanonskogel. Maar de bal ging niet naar Jansen. Oranje haalde een ingestudeerde variant uit de kast en speelde terug naar aangeefster Moes.

Ergens was het jammer dat de bal nét iets te ver voor Moes uit kwam. Want als er één wapen is waarmee ze zich in honderd interlands heeft onderscheiden, is het wel haar verwoestend harde slag. Nu kreeg ze daar de kans niet voor. Moes moest improviseren en pushte de bal richting doel, waarna die via een Chinese stick over de doellijn rolde.

‘Scoren in mijn honderdste interland is natuurlijk heel leuk’, zegt Moes, die meteen duidelijk maakt dat Oranje de variant niet speciaal voor haar jubileum uit de kast had getrokken. Van een cadeautje was geen sprake. ‘Hier was goed over nagedacht. We hebben natuurlijk een fantastische corner met Yibbi, maar het is ook goed om te blijven variëren. Daardoor krijgt zij de volgende keer misschien weer wat meer ruimte. We hebben veel goede varianten, dus het verrassingseffect speelt ook mee.’

Vijf minuten voor tijd kreeg de feestelijke jubileumwedstrijd van Moes nog een opmerkelijk staartje. Bij een razendsnel genomen Chinese vrije slag probeerde ze achteruit de vereiste vijf meter afstand te nemen. Zover was ze nog niet toen de bal tegen haar laaggehouden stick kwam. De Ierse scheidsrechter Alison Keogh was onverbiddelijk en stuurde Moes met geel voor vijf minuten naar de kant. Haar honderdste interland eindigde daardoor voortijdig.

Een smetje op haar jubileum wilde Moes het zelf niet noemen. ‘Ik vond die gele kaart heel streng, maar ik moet de scheidsrechter gewoon niet de kans geven om hem te geven. Achteraf dacht ik: ik had met mijn handen omhoog moeten lopen. Nu komt die bal tegen mijn stick en onderbreek ik het spel. Als ik er slimmer mee was omgegaan, had ik mezelf die kaart waarschijnlijk bespaard.’

Met de 4-1 zege maakte Oranje een einde aan de titeldroom van China, de tegenstander die Nederland twee jaar geleden in de olympische finale nog tot het uiterste dreef. Helemaal vlekkeloos was de middag niet, maar vooral voor rust liet Oranje zien waarom het op dit WK nog altijd de te kloppen ploeg is.

‘In de eerste helft stonden we echt heel sterk. In het derde kwart vond ik ons wat minder. In het vierde kwart werden we weer dwingender. Het is natuurlijk moeilijk om het niveau van die eerste helft de hele wedstrijd vast te houden, al wilden we dat wel.’ Veel reden tot zorg is er bij Oranje richting de halve finale van donderdag niet. Moes: ‘We zijn er klaar voor.’