Jorrit Croon na rentree: ‘Dat ik hier sta, voelt al als overwinning’

Met zijn vertrouwde rugnummer 10 komt de 27-jarige middenvelder als laatste Oranje-international het veld op voor de oefenwedstrijd tegen Frankrijk. Een paar minuten later vervangt hij Jonas de Geus op het middenveld. Voor het eerst sinds begin februari speelt de olympisch kampioen van Parijs weer een wedstrijd.

Die rentree leek maanden geleden nog ver weg. Tijdens de FIH Pro League-duel in Valencia tegen Engeland kreeg Croon een stick hard tegen zijn knie. Een stuk kraakbeen was afgebroken. Een operatie volgde, waarna maanden van revalideren begonnen. In maart vertelde Croon aan hockey.nl al dat hij maar één doel had: op tijd fit zijn voor het WK in eigen land.

Donderdag zet hij daarin een belangrijke stap.

‘Ik heb er ongelooflijk hard voor gewerkt om hier weer te kunnen staan’, zegt Croon na afloop van het oefenduel dat Oranje met 5-0 won. ‘Dat geeft heel veel voldoening. Ik ben vooral blij dat ik weer onderdeel ben van de groep. Dat ik weer met die jongens op het veld sta, heb ik de afgelopen maanden misschien nog wel het meeste gemist.’

Zijn rechterknie draagt de afgelopen maanden nog altijd zichtbaar met zich mee. Croon wijst het litteken aan. ‘Hier bovenop kreeg ik die klap in Valencia. Daar sprong mijn knie ook open en ben ik direct achter het veld gehecht. Na de MRI bleek dat een stukje kraakbeen was afgebroken. Dat hebben ze met een schroefje en lijm teruggezet. Voor die operatie hebben ze deze snee gemaakt en uiteindelijk doorgetrokken. Zo werd het één lange lijn.’

Hij lacht. ‘Eigenlijk heeft het litteken nu de vorm van een hockeystick. Helemaal weg zal het nooit meer gaan. Dat vind ik ook wel mooi.'

Van zijn knie lijkt hij tijdens de wedstrijd weinig last te hebben. Halverwege de eerste helft glijdt Croon zelfs in een poging een Franse aanval te onderscheppen. Meteen klinkt vanaf de bank de stem van bondscoach Jeroen Delmée: ‘Geen slidings, Croon.’

Het is een van de weinige momenten waarop zijn revalidatie nog zichtbaar is. Croon draait mee alsof hij nooit is weggeweest. Halverwege het derde kwart, als Thierry Brinkman de 4-0 binnenschiet, staat Croon langs de zijlijn. Een paars hesje over zijn oranje tricot. Onder het toeziend oog van fysiektrainer Matthew Eyles werkt hij sprint na sprint af, terwijl de wedstrijd gewoon doorgaat.

‘Ik luister gewoon naar Maddie’, zegt Croon lachend. ‘Als hij zegt dat ik nog tien sprintjes moet trekken, dan doe ik nog tien sprintjes. Ik ben al lang blij dat ik weer mee mag doen. Onderdeel zijn van een groep die ergens naartoe werkt, dat is het mooiste wat er is. Dat heb ik echt gemist.'

Het Nederlands elftal trad tegen Frankrijk aan met vrijwel dezelfde kern die twee jaar geleden olympisch goud veroverde in Parijs. Juist dat maakt zijn rentree extra bijzonder. ‘Met die jongens hebben we natuurlijk een speciale band opgebouwd. Als je weer tussen allemaal bekende gezichten en vrienden staat, voelt dat meteen vertrouwd. Ik hoop ook snel alle automatismen terug te vinden, maar ik merk nu al dat het iedere dag beter gaat.’

Toch wil Croon zich nog niet uitspreken over zijn kansen op een plek in de WK-selectie. Volgende week maakt Delmée zijn definitieve twintig namen bekend. De middenvelder vindt het nog te vroeg om conclusies te trekken. ‘Ik ben pas anderhalve week terug op het veld en heb nu één oefenwedstrijd gespeeld. Dan vind ik het lastig om te zeggen waar ik precies sta. Natuurlijk hoop ik erbij te zijn. Daar heb ik de afgelopen vijf maanden alles voor gedaan. Maar of dat genoeg is, is niet aan mij.’

Voorlopig overheerst daarom vooral één gevoel. ‘Ik ben gewoon heel blij dat ik weer kan hockeyen. Zodra ik achter dat witte balletje aan ren, denk ik nergens meer over na. Niet aan mijn knie, niet aan de afgelopen maanden. Alleen maar aan hockey. En dat voelt eigenlijk al als een overwinning.’