Joosje Burg kritisch op rendement Oranje: ‘Dat moet omhoog’

Zondag, de dag na de krappe zege op Chili, riep bondscoach Raoul Ehren zijn speelsters bijeen voor een videoanalyse. Een paar uur later volgde een tweede videosessie. En daarna gingen de spitsen ook nog afzonderlijk met elkaar om tafel. Alles met één doel: het rendement moest omhoog.

‘We zijn met de spitsen nog apart gaan zitten: hoe kunnen we dit beter doen, wat moeten we veranderen om meer goals te maken?’ vertelt Burg kort na het enerverende gevecht met Australië. Een wondermiddel bleek al dat analyseren niet. Ook tegen Australië creëerde Oranje kans op kans, zonder zichzelf lange tijd te belonen. Vooral in de eerste vijftig minuten haperde de Nederlandse aanvalsmachine opnieuw. Pas in de laatste acht minuten, bij een stand van 2-2, vielen de goals waarmee Nederland alsnog afstand nam.

Burg: ‘Ik houd een dubbel gevoel aan de wedstrijd over. We hebben genoeg kansen en corners gecreëerd, maar maakten het onszelf onnodig spannend. Tegen Chili was dat ook al zo. Het rendement moet beter, daar zijn we mee bezig. Australië heeft volgens mij weinig kansen gehad, terwijl wij er genoeg hebben gecreëerd. We moeten de beelden terugkijken om te zien wat beter kan. Maar uiteindelijk winnen we met 4-2. Het was een belangrijke wedstrijd, dus daar ben ik vooral blij mee.’

Een typisch voorbeeld van dat gebrek aan rendement was de kans die Burg in het eerste kwart kreeg. De bal lag panklaar voor haar backhand om zelf uit te halen, maar voor het doel zag ze ook ploeggenoot Marijn Veen vrijstaan. Even ontstond er kortsluiting in haar hoofd. Burg twijfelde en raakte de bal volledig verkeerd. De kans ging in rook op.

‘Daar baalde ik van. Op de bank dacht ik: Joos, je moet gewoon je eigen keuze maken. Niet steeds kijken wat je óók nog kunt doen, maar je intuïtie volgen. Raoul zei ook tegen me: Joos, hij komt nog wel. Rustig aan.’

Haar intuïtie volgde Burg in de 22ste minuut wel, toen ze de bal over de linkerschouder van de Australische keepster Jocelyn Bartram in het doel joeg. ‘Bij mijn goal zag ik Marijn opnieuw voor het doel staan, maar toen dacht ik: nee, nu kan ik zelf schieten. Ik zag een gaatje over de schouder van de keeper en schoot. Hij vloog er heerlijk in. Als spits is dat lekker.’

Het leverde de 2-0 op, al had Oranje daarbij bepaald niet over geluk te klagen. Marleen Jochems had de bal voorafgaand aan de treffer duidelijk met de bolle kant van haar stick onderschept. Australië zag het ook en vroeg onmiddellijk de videoscheidsrechter aan. De overtreding vond echter net buiten het 23-metergebied plaats en mocht daardoor niet worden beoordeeld. De beelden gaven de Hockeyroos dus gelijk, maar de regels niet. De goal bleef staan.

Zelf moest Burg ook even graven naar die regel. ‘Ik was hem even vergeten, dus ik ben blij dat mijn teamgenoten mij erop attendeerden. Toen dacht ik: o ja, het gebeurde buiten de 23-meterlijn. Of het een overtreding was of niet, maakte toen niet meer uit. Hij zat. Daarvoor zijn die regels gelukkig.’

Burgs tweede goal was wel onomstreden en bovendien een belangrijke. Toen Australië elf minuten voor tijd uit het niets op 2-2 kwam, dreigde Oranje twee kostbare punten te verspelen. Maar drie minuten later stond Burg precies op de plek waar ze moest staan. Bij een ingestudeerde strafcornervariant kreeg aangeefster Freeke Moes de bal terug, waarna Burg haar voorzet binnentipte: 3-2.

‘Je weet nooit wanneer je zo’n cornervariant gebruikt. In de poulefase of misschien pas in een halve finale. Maar als je hem zo goed uitvoert, is het gewoon een goede goal. De stop was goed, de bal naar Yibbi, de aangeefster voorlangs. Alles klopte.’

Zo werd Burg op een avond waarop Oranje opnieuw worstelde met zijn rendement de speelster die met twee doelpunten het verschil maakte. En het was niet voor het eerst dit WK dat alle ogen op haar gericht waren. Twee dagen eerder stond Burg óók al even in de schijnwerpers, maar om een totaal andere reden. Tijdens het Wilhelmus voor de wedstrijd tegen Chili werd ze plotseling overmand door emoties. De tranen rolden over haar wangen.

‘Ik ben een heel emotioneel persoon. Als iemand huilt, huil ik. En als ik zelf iets voel, laat ik dat ook zien, zelfs als ik dat misschien niet wil. Tijdens het Wilhelmus keek ik naar Matla en zei: Mat, volgens mij ga ik huilen. Zij zei alleen maar: Laat het lekker gebeuren.’

‘Ik was gewoon heel trots dat ik daar stond. Weer op zo’n groot toernooi, na de Olympische Spelen. Die hadden voor mij naast die prachtige gouden medaille toch ook een zwart randje, omdat ik tijdens de finale geblesseerd was. Daarom voelde dit weer als een heel mooi moment. Toen zag ik mijn nichtje op de schouders van mijn zus en dacht ik: oké, even slikken. Maar ja, ik kon het niet meer binnenhouden.’

Ze glimlacht. ‘Dat is wie ik ben. Mijn teamgenoten zeiden ook: Dat is toch mooi? Dit ben jij. Laat die emotie gewoon zien.’