Joosje Burg: ‘Ik háát verliezen, en al helemaal in een finale’

Langs de lijn zocht Burg na afloop van de met 1-0 verloren finale haar familie op. Minutenlang probeerde ze de teleurstelling van zich af te praten, af en toe wegduikend in de armen van haar Uruguayaanse vriend. Den Bosch werd op eigen veld onttroond als Europees kampioen – en moet bovendien afwachten of het volgend seizoen überhaupt weer mag meedoen aan de Europese clubcompetitie.

‘Normaal komen de tranen best snel na een verloren finale, maar nu viel het eigenlijk mee’, zegt Burg. ‘Ik heb me meteen gefocust op de rest van het team. In de dug-out heb ik wel even een traantje weggepinkt, maar dat was het. Het is zuur, maar er komen nog genoeg mooie wedstrijden aan.’

Gezocht naar gaatjes

Dat betekent niet dat de nederlaag haar koud liet. Integendeel. SCHC deelde Den Bosch voor de tweede keer in korte tijd een tik uit, na de 0-4 in de Hoofdklasse van twee weken eerder.

‘Ik háát verliezen, en al helemaal in een finale’, zegt ze. ‘Finales spelen is prachtig, maar dit was er niet één om van te genieten. Aan beide kanten werd heel goed verdedigd. Als spits krijg je dan nauwelijks ballen. Te weinig. En als je ze krijgt, staan er meteen drie tegenstanders om je heen. We hebben gezocht naar de gaatjes, maar die waren er gewoon heel weinig.’

Groot contrast

Het contrast met de halve finale van twee dagen eerder was groot. Tegen Club de Campo brak Burg met haar loopacties juist continu door de Spaanse defensie, goed voor twee assists en een geforceerde strafcorner. In de finale liep ze zich opnieuw kapot — maar zonder beloning.

‘Ik wil altijd belangrijk zijn voor het team’, zegt ze. ‘Of we nou voorstaan of achter, ik wil me laten zien. Tegen Club de Campo lukte dat, tegen SCHC niet. Ik zei nog tegen Marieke [Dijkstra, coach]: hoe ik ook loop en me aanbied, ik krijg geen bal. Dat is frustrerend. Maar dat is precies wat er gebeurt in dit soort topwedstrijden.’

Toch kreeg Burg in de slotfase nog één moment. Met nog 1 minuut en 13 seconden op de klok versierde ze een strafcorner na een overtreding van Anna de Geus. ‘Ik zeg altijd tegen mezelf: één actie kan genoeg zijn’, zegt ze. ‘Ik had echt het gevoel dat die gelijkmaker nog zou vallen. Maar het gebeurde niet. Dit was een wedstrijd met weinig kansen: wij drie corners, zij twee. Dan weet je dat details beslissend zijn.’

Ondanks de nederlaag overheerst geen gelatenheid, maar juist vertrouwen. ‘Ik heb een ander Den Bosch gezien dan de afgelopen weken in de Hoofdklasse’, zegt Burg. ‘Hoe we hier speelden en hoe we gegroeid zijn in dit toernooi, daar ben ik trots op. Dit is het Den Bosch dat mensen willen zien. Als we zo blijven spelen, gaan we dit soort wedstrijden ook winnen. Nu was het SCHC, volgende keer is weer een nieuwe wedstrijd.’