Jong Oranje Heren pakt Europese titel na geweldige finale

Nog voor het laatste fluitsignaal, nadat Sander van de Putte de bal voor de 4-1 in het lege Duitse doel had geschoven, speelden zich dolle taferelen af in het Nederlandse kamp. De Jong Oranje-spelers waren euforisch. In de dug-out vlogen stafleden en wisselspelers elkaar om de nek. Er werd gelachen, gejuicht en geschreeuwd. Hier en daar waren uit pure emotie van vreugde vochtige ogen te zien. En terecht. Oranje speelde een geweldige finale en mag zich voor het eerst sinds 2022 weer de beste van Europa noemen.

De Europese titel is ook een mooi succes voor Mathijssen. De coach van Amsterdam volgde eerder dit jaar Jesse Mahieu op, nadat Jong Oranje in december als zesde eindigde op het WK in India. Mathijssen vertelde in aanloop naar dit toernooi dat zijn spelers volgens hem een achterstand hebben op bijvoorbeeld Duitsland, omdat Duitse talenten op jonge leeftijd al veel meer minuten maken op het hoogste clubniveau. De Nederlandse competitie is zó sterk dat het voor talenten lastiger is om een plek in de hoofdmacht van hun club te bemachtigen.

Daarom zijn de toernooien met Jong Oranje zo belangrijk. De spelers doen er internationale ervaring op. Bij de ervaren Mathijssen zijn ze daarbij aan het goede adres. Hij werd meerdere malen landskampioen en Europees clubkampioen met Bloemendaal en werkte aan de zijde van Max Caldas bij het grote Oranje op mondiaal niveau.

Mathijssen gaf zijn spelers in de voorbereiding en tijdens het EK een spoedcursus volwassenheid. Zijn jonge internationals maakten daardoor forse stappen. Oranje stond organisatorisch sterk, ging goed om met tegenslagen en sloeg toe op de belangrijke momenten.

Dat bleek ook in de finale, waarin Oranje onbevreesd begon en al na een minuut spelen op 1-0 kwam. Nadat een heerlijke aanval van Oranje in eerste instantie nog was gestuit, belandde de bal bij Iwan Roukema, net binnen de 23-meterlijn. Hij flatste de bal hard richting doel, waar Peppe Veen hem met een subtiele stickbeweging hoog in het Duitse doel verlengde. De treffer werd luid bejubeld door de vele aanwezige Nederlandse fans.

Duitsland ging goed om met die tegenslag en zocht nadrukkelijk het Nederlandse doel op, maar vergaloppeerde zich in die dadendrang om de gelijkmaker te forceren. De Duitser Jonas van Gersum gleed met twee benen vooruit en schoffelde een Oranje-speler bij de tweede paal onderuit. Het leverde hem een gele kaart en liefst tien minuten tijdstraf op. Oranje kon de numerieke meerderheid in de resterende drie minuten van het eerste kwart niet omzetten in een extra treffer.

Oranje rook wel bloed en startte furieus aan het tweede kwart. De handige doelpuntenmaker Veen versierde al snel een strafcorner. Die werd hard en laag genomen, maar de Duitse keeper pareerde de inzet met zijn klomp. Kort daarna kreeg Oranje twee mogelijkheden die net voorlangs gingen.

Nog geen vijf seconden nadat de Duitsers weer compleet waren, sloeg Oranje toe. Een heerlijk passje van Timme van der Heijden zette Thies Bakker vrij in de cirkel. De speler van Kampong rondde al vallend af met een geweldige chip over de Duitse keeper. Bam: 2-0 voor Nederland.

Oranje leek op rozen te zitten en liet goed hockey zien, maar werd vier minuten voor rust toch verrast. Eigenlijk uit het niets kreeg Duitsland de bal in de cirkel. Nederland zat er even niet kort genoeg op, waardoor Paul Babic net voldoende ruimte kreeg om de bal hoog achter de verbouwereerde Diederik van den Hoek in het Nederlandse doel te slaan: 2-1. Dat was ook de ruststand.

Onder een dik wolkendek, maar nog altijd bij broeierige temperaturen van rond de dertig graden, begonnen Duitsland en Nederland aan de tweede helft. Dit zouden loodzware minuten worden, zo wisten alle betrokkenen in het volle, knusse stadion in Valencia.

Duitsland, niet voor niets de regerend wereldkampioen, greep daarin het initiatief. De ploeg speelde de bal goed rond en was dreigend richting het Oranje-doel, zonder aanvankelijk echt gevaarlijk te worden. Nederland kon daar steeds minder tegenover stellen. Te vaak en te snel leed de ploeg balverlies, waardoor Jong Oranje weer onder druk kwam te staan.

Maar zoals eerder gezegd slaagde Jong Oranje er dit toernooi onder leiding van Mathijssen steeds in om op het juiste moment te scoren. Een o zo belangrijke kwaliteit in het internationale mannenhockey, waar de verschillen klein zijn. Ditmaal gebeurde het vlak voor het einde van het derde kwart. Oranje had zich even ontworsteld aan de Duitse druk. Bloemendaler Jan van ’t Land zette de aanval op en vond Lucas Corstens in de cirkel. Die zette goed door en kreeg de bal bij Pinoké-aanvaller Pepijn van der Valk. Met een fraai spitsenkunststukje verraste hij de Duitse keeper met een achterwaartse uithaal: 3-1 voor Jong Oranje. De ploeg van Mathijssen kon de Europese titel al bijna ruiken.

Maar ja, de finale was wel tegen Duitsland. Een ploeg die, in dit geval, al in het vliegtuig moet zitten voordat ze zich gewonnen geeft. Zeker in het hockey heeft Duitsland de reputatie nooit zenuwachtig te worden, laat staan hopeloos. En dus zette de wereldkampioen Oranje onder druk en liet het de bal goed rondgaan. Vol verwachting werd gekeken naar sterspeler Ben Hasbach, die in de halve finale nog drie doelpunten maakte en twee shoot-outs benutte. Maar Hasbach kwam lange tijd niet in het spel voor. Oranje verdedigde als leeuwen.

Langs de kant pepte Mathijssen het meegereisde publiek nog één keer op. Iwan Roukema meldde zich aan de kant met krampverschijnselen. Terwijl hij stond te rekken, raakten zijn ploeggenoten de paal. Oei, dat was bijna de beslissing.

Duitsland zette aan, maar Oranje gaf geen krimp. De Duitsers haalden hun keeper naar de kant, maar zetten daarmee vooral de poort open voor nog een Nederlandse treffer. Die kwam er uiteindelijk via Van de Putte, die het laatste tikje gaf voor de 4-1 en Duitsland daarmee definitief knock-out sloeg.