Jip Dicke staat er weer, maar mist haar zus: ‘Nu help ik Pien’

Op de tribune van Rotterdam wordt Dicke na de 5-1 zege van haar ploeg belaagd door de handtekeningenjagers. Dat de 24-jarige spits het hoogtepunt van het hockeyjaar heeft gemist, maakt de meiden van een jaar of tien weinig uit. ‘Hoe heet jij?’, vraagt er eentje. Dicke zegt lachend haar naam. Ze geniet van de aandacht en onbevangenheid van de jonge fans.

Die lach en zorgeloosheid waren een paar maanden geleden heel ver weg. Dicke wordt vaak geplaagd door blessures. Midden juni ging het tijdens een training van Oranje mis voor de aanvaller. Terwijl ze schoot ging ze vol door haar linkervoet. Ze bleek een gebroken middenvoetsbeentje te hebben opgelopen. Bovendien zat er in haar rechtervoet een stressfactuur. En dat terwijl de zomer pas net was begonnen. De Pro League was pas één duel onderweg. De WK-selectie, waarop Dicke hoopte, moest nog worden gemaakt.

Ze werd geopereerd. Moest in het gips. Tijdens de warmste maanden van het jaar kon Dicke - niet bepaald iemand die graag niets doet - zich amper bewegen. ‘Ik kon precies helemaal niets’, klinkt het zuur. ‘Normaal heb ik weleens mijn stick op het balkon staan. Dat je bij een blessure een beetje kunt pielen. Maar dat ging nu ook niet. Gelukkig had ik veel lieve vrienden en familie die me in een rolstoel meenamen. Even naar het winkelcentrum. Tsja. Dat waren mijn uitjes.’

Na die moeizame eerste weken na haar operatie werd Dicke weer wat mobieler. Natuurlijk kon ze niet aan het naderende WK ontkomen, al was het alleen al omdat haar zus Pien daar in actie kwam. ‘Ik was er mee bezig, wilde ook blij zijn voor haar. En het niet te veel op mezelf betrekken. Aan de andere kant, vond ik het ook een lastig moment. Tijdens de openingswedstrijd ben ik bewust iets anders gaan doen, als afleiding. Terwijl Oranje begon aan het toernooi, had ik voor de allereerste keer weer een stick in handen.’

Ze stond dus op die 15e augustus - een dag die ze al zo lang in haar agenda had staan - niet in een bomvol Wagener, zoals ze droomde. Maar op een verlaten complex van Klein Zwitserland, vlakbij haar huis. Het contrast kon bijna niet groter zijn. Daar sloeg ze, precies toen de wedstrijd begon, met een vriendinnetje een balletje.

‘Dat mocht nog helemaal niet van de arts, hoorde ik achteraf’, grijnst Dicke. ‘Natuurlijk was dat niet zoals ik me die dag een paar maanden eerder had voorgesteld. Tussendoor heb ik wel een paar keer mijn telefoon gepakt, hoor. Ik kon het toch niet laten. Voor Pien en de rest van de meiden. Ik wilde gewoon weten hoe het ging. Het was een hele gekke avond.’

Ze ging daarna nog een paar keer kijken in het stadion. Op de tribune, met bekenden. ‘Er was een speciale plek op het terrein voor de familie. Daar kwamen de spelers na afloop naartoe. Dus was ik daar ook. Een beetje als zusje van, maar ook als teamgenoot. De eerste keer is dat wel een drempel die je over moet. Maar het wende wel. Al moest ik ook daar zorgen dat het niet te veel over mij ging.’

Vrij nuchter: ‘Het was natuurlijk ook niet dat ik het WK nét niet gehaald heb. Ik wist al weken van tevoren hoe het zat. Kon me hier op voorbereiden. Ik moest er niet van huilen, ofzo. Al vond ik de finale wel pijnlijk. Dat kwam meer door het resultaat dan door mijn eigen afwezigheid. Ik had Xan [de Waard] ook zo graag een ander afscheid gegund.’

Met haar eigen herstel ging het ondertussen de goede kant op. Zo goed dat Dicke tijdens de ABN-Cup weer haar eerste minuten maakte. Tijdens de eerste competitiewedstrijd tegen HGC (2-1) draaide ze nog niet volledig mee.  ‘Voor mijn gevoel stond ik een beetje voor spek en bonen in het veld.’

Zondag tegen Rotterdam was dat anders. Dicke speelde ruim veertig minuten en pikte direct een goaltje mee. ‘En dat op het veld waar ik in juni geblesseerd raakte’, zegt Dicke er meteen bij. ‘Ik ben heel blij dat ik er weer sta. Dat goaltje was fijn, maar het gaat nog niet helemaal van een leien dakkie’, klinkt het met een mooi Haags accent. ‘Door wat wisselingen in het team krijg ik iets minder ballen dan voorheen. Ik mis daarin Xan, maar ook mijn zus.’

Want inderdaad, SCHC speelde zondag zonder Pien Dicke. Die nam de plek van haar zusje in de ziekenboeg over. De oudste van de twee staat weken langs de kant met een enkelblessure en keek zondag met een gegipste voet toe. Het is maar de vraag of zij voor de winterstop haar rentree maakt. ‘Echt zielig voor haar. Ik vind zoiets als zusje moeilijk, omdat je elkaars pijn voelt. Maar ze is ook gewoon een hele goede speler. Ik merk het direct als zij er niet is. Ook qua aanvoer richting de rest van de aanval valt er een hoop weg.’

De rollen zijn dus omgedraaid. ‘In de zomer dacht zij goed om mij. Nu haal ik haar op om leuke dingen te doen. Zaterdag hebben we onze vader aangemoedigd, die deed mee aan een gymrace. Hij was de beste in zijn leeftijdscategorie, haha. Zo helpen we elkaar een beetje door de lastige momenten heen. Dat hoort erbij, als zussen.’