Janssen helpt Oranje uit de brand : ‘Baalde dat het een corner was’

‘Ik hoorde net bij de NOS dat de bal er niet buiten de cirkel was geweest’, zegt Janssen, net terug van het televisie-interview, vlak na de wedstrijd. ‘Tsja, soms moet je dat geluk hebben. Ik had het zelf helemaal niet door. Ik kijk niet eens als ik de bal meeneem. Maar eerlijk gezegd is dit een eigen domme fout van de Engelsen. Hadden ze hun videoreferee maar niet moeten verspelen eerder in de wedstrijd. Het laat maar weer zien hoe belangrijk de video is. En dat je daar niet mee moet kloten.’

Achteraf is het water onder de brug. Werd die 29ste minuut er eentje om met een grijns op terug te kijken. Dat leek eerst heel anders te lopen. Want Janssen had het idee dat Oranje vlak daarvoor juist een doelpunt door de neus werd geboord, toen het puntertje van Thierry Brinkman werd afgekeurd. ‘Ik dacht dat we ‘m toen al gemaakt hadden. Ik had de beelden gezien en was overtuigd dat het een goal was. Zo leek het echt. Liep juichend naar de middenlijn.’

‘Ik baalde dat het een corner was.’

Dat gevoel verdween een paar seconden later pijlsnel. Toen de bal achter de Engelse keeper plofte, volgde er een vreugde-explosie bij Janssen en in het stadion. Zelfs het wijsvingertje tegen het hoofd - een bekende celebration in de voetbalgame Fifa - haalde hij uit de kast, terwijl-ie werd besprongen door zijn teamgenoten. Het was de 1-1, in een wedstrijd waarin Nederland zich zelfs een kleine nederlaag kon permitteren om door te gaan in het toernooi.

‘Er was wel wat ontlading, ja’, grijnst Janssen. ‘Voor ons was dit qua gevoel een kwartfinale. Dan komt er extra vuur naar boven.’ Het was geen reactie op de kritiek die al voorzichtig opborrelde over de corner van de Kamponger. Hij had namelijk tot vandaag niet gescoord uit dat wapen (wel uit een strafbal, trouwens).

‘Is dat zo? Oh, dat heb ik gemist. Ik ben blij dat ik dat niet heb gehoord’, grijnst Janssen. ‘Met deze corner erbij heb ik er dit toernooi vijf of zes gepusht. Veel kansen krijg ik dus niet. Andere landen hebben zoveel corners per wedstrijd.’

Met een wat serieuzere toon: ‘Ik ben daar wel anders in geworden. Vroeger was ik met dit soort kritiek bezig. Nu ben ik alleen met mijn eigen voorbereiding keuzes. Hoe ik mij positioneer, hoe ik push. Dat helpt mij. Ik heb daardoor minder afleiding. Ik zou dat ook andere jongens aanraden die op die manier individueel gemeten worden.’

Die sleep betekende het einde van van een eerste helft, waarin Nederland werd afgetroefd door Engeland. De Britten gingen als de brandweer en kwamen op 1-0. Oranje moest alle zeilen bijzetten om verdere schade te voorkomen. ‘Het moest van ver komen. We hadden tijd nodig om in de wedstrijd te groeien. Misschien was het toch een gevoel van urgentie dat we misten. Moesten we het moment voelen, dat echt een kwartfinale was. Hoe dat komt? Ik weet het niet. Dat blijft iets ongrijpbaars.’

Wellicht had het met het nieuwe format te maken. Dat zorgde ervoor dat Oranje zijn ‘kwartfinale’ ook met een goal verschil had mogen verliezen. Voor Engeland was de opdracht veel eenzijdiger: dat moest minstens twee keer scoren om door te gaan. Die missie werd een stuk lastiger na de 2-1 van Thierry Brinkman.

Janssen spreekt met bewondering over het doelpunt van zijn teamgenoot. En dan met name de manier waarop Brinkman de bal aannam. ‘We hadden het er laatst samen over: dat moet wel uit al die uren komen, dat hij vroeger bij zijn ouders in de tuin heeft gehockeyd.’ En dan met zijn vader Jacques als aangever natuurlijk. ‘Oh vast. Maar ik weet niet of Jacques de ballen met zoveel liefde neerlegde, zoals Tijmen Reyenga vandaag deed bij de voorzet op Thierry.’

Het zijn mooie momenten om op terug te kijken na de do-or-die tegen de Britten. Een wedstrijd waarin Oranje even naar adem hapte, maar op tijd op stoom kwam. In de halve finale wacht tegen Spanje. Vrijdag is het zo ver, in Amstelveen. De WK-droom voor de generatie die voor de rest alle prijzen al won is nog steeds in leven. Ondanks de afgekeurde goal, dankzij de corner die daarop volgde.