Jan van ’t Land bekroont afscheid van Jong Oranje met goud

‘Als je er al vier jaar bij zit en het lukt steeds nét niet, dan gaat dat toch vreten’, zei Van 't Land. ‘Dan ga je twijfelen: gebeurt het ooit nog in je Jong Oranje-carrière?’

Bij zijn club Bloemendaal hadden de meer ervaren teamgenoten hem al vaker verteld hoe bijzonder het is om met een jeugdploeg een prijs te winnen. Pas na de EK-finale begreep Van 't Land zelf wat ze daarmee bedoelden.

Juist daarom voelde deze Europese titel als de ultieme beloning. Niet alleen omdat het zijn laatste toernooi met Jong Oranje was, maar ook omdat deze ploeg volgens hem vooraf werd onderschat.

‘Vooraf werd gezegd dat hier niet de allergrootste namen of talenten in zaten. Maar je ziet wat deze ploeg kan brengen. Dit zijn vechters. Jongens met bravoure, die alles voor elkaar over hebben. Er zijn geen haantjes en dat maakt dit team zo speciaal.’

Van 't Land speelde zelf een grote rol in de finale. De speler van Bloemendaal was betrokken bij drie van de vier Nederlandse treffers. Zijn laatste balbezit in het shirt van Jong Oranje leidde tot de 4-1.

In de slotseconden ontving hij na een vrije slag de bal van Lucas Corstens, draaide slim weg bij zijn directe tegenstander en legde breed op Sander van de Putte, die de bal in het lege doel schoof. Direct daarna liet Van 't Land zich met de handen voor zijn gezicht op het gras vallen. Binnen enkele tellen verdween hij onder een stapel juichende ploeggenoten.

Toen de eerste emoties waren gezakt, keerde ook de nuchterheid terug. Met een glimlach keek Van 't Land terug op zijn laatste assist. ‘Ik wist dat ik er niet meer kon belopen, ik was helemaal kapot. Dus ik dacht: ik geef hem maar af. Nee, geintje. Dat was gewoon goed uitgespeeld.’

Dat hij na vier eindtoernooien eindelijk een hoofdprijs pakte, drong nog nauwelijks tot hem door. ‘Ik denk dat het nog wel even tijd nodig heeft. Maar ik ben in ieder geval heel blij en trots op deze ploeg. Eindelijk heb ik hier ook een mooie medaille.’

Halverwege het interview tikte bondscoach Rick Mathijssen Van 't Land op zijn schouder. Of hij zijn wedstrijdshirt wilde afstaan aan een vrijwilliger. Zonder aarzelen trok hij het uit, overhandigde het shirt en schudde de vrijwilliger de hand. Daarna pakte hij het gesprek weer op.

Terugkijkend overheerste vooral dankbaarheid. Van 't Land stond nadrukkelijk stil bij de coaches die hem onderweg het vertrouwen gaven. Hij bedankte bondscoach Rick Mathijssen, met wie hij veel beelden bekeek en die hem de vrije rol gaf waarin hij zich het prettigst voelde. Ook Mathijssens voorganger Jesse Mahieu en diens staf vergat hij niet. Zij namen hem als zeventienjarige mee naar het WK Onder 21. ‘Van daaruit ben ik echt gaan groeien’, blikte Van 't Land terug.

Vier eindtoernooien wachtte hij op goud met Jong Oranje. Met zijn allerlaatste kans kreeg hij het alsnog. Nu lonkt een nieuwe droom: het grote Oranje. ‘Daar ga ik alles aan doen. Hard werken bij de club en dan zien we wel waar het eindigt.’