Hurley weer met lege handen: 'Waren angstig en te laf'

‘We hadden elkaar op dat moment niet zo veel te zeggen’, zucht Romijn, als hij zijn zitplek heeft verlaten. ‘Iedereen weet wat voor het dag het vandaag was. Eentje waarop we weer aan hadden kunnen haken bij de nummer elf. We hebben niet veel dagen waarop we punten kunnen pakken. Dit was er een. Het is dan heel pijnlijk dat je dan zo kansloos verliest. We hebben geen moment ergens aanspraak op gemaakt. Zo voelt het.’

‘Weet je wanneer onze eerste kans was? Anderhalve minuut voor tijd.’

Romijn zegt het met een mix van ongeloof en teleurstelling. Zijn observatie klopte. Hurley - dat dit seizoen pas een puntje pakte - was 58 minuten lang de onderliggende ploeg tegen Schaerweijde, de huidige nummer tien. De thuisploeg had in de gure, maar sfeervolle Zeister Kuil de touwtjes heel stevig in handen. Dat de promovendus in het derde kwart een 2-0 voorsprong pakte - goals van Niels de Joode en Jelle Westendorp - was ook volkomen terecht.

'Te bang om fouten te maken'

‘We hebben wel gestreden’, stelt Romijn. ‘Bij elke corner die we tegenkregen - zes in totaal - gooide wel iemand zich ervoor. Pim Wasser heeft er zelfs een kapotte knie en een gebroken vinger aan overgehouden. Het is geen onwil en luiheid. Iedereen heeft hard gewerkt. Maar wanneer we de bal hadden, was het wél te angstig. Waren te bang om fouten te maken. We kwamen amper tot goede aanvallen. We lieten het een beetje gebeuren. Het was daardoor te laf en te afwachtend.’ 

Die voorzichtigheid verdween dus in de laatste twee minuten, toen pas alle remmen losgingen bij Hurley en de Amsterdammers de late 2-1 maakten via Berendts. Dat zag Romijn vanaf de zijlijn gebeuren. Hij werd acht minuten voor tijd ingewisseld voor een veldspeler. ‘Natuurlijk wil ik het liefst op het veld staan. Maar ik snapte op dat moment de keuze wel. We moesten iets forceren. Helaas deden we dat niet slim genoeg.’

Geen keeper, wel een extra assistent-coach

Hurley ging dus zonder keeper verder. Maar kreeg daar wel een extra assistent-coach voor terug. Want Romijn zat in die acht minuten nog geen dertig seconden op de bank. Hij ging meecoachen. Met zijn legguards nog aan en alle bescherming nog om. En hoe. Met zijn handen als toeter voor zijn mond bulderde zijn lage en harde stem door Zeist. In zijn hagelwitte keepersshirt deelde hij highfives uit en nam spelers apart voor extra aanwijzingen. De punten van zijn klompen stonden geregeld in het veld. Niemand die de goalie tegenhield.

Want dit was precies de passie die zijn ploeg nodig had. ‘Het enige wat ik nog kon doen was een beetje lawaai maken. Zorgen dat de jongens op het veld er nog in gingen geloven. En ik weet ook dat spelers het spannend vinden als er geen keeper achter hun staat.’ Met vuur in zijn stem: ‘Dus heb ik heel vaak de jongens naar voren geschreeuwd. Ik geloofde er echt nog in.’ 

Uiteindelijk kwam die opleving van Hurley dus te laat. De aanval om dichterbij nummer elf Laren te komen mislukte. Ook vijf duels voor het einde is dat gat vier punten. Hurley heeft welbeschouwd nog twee goede kansen om dat verschil goed te maken: vlak na Pasen tegen HDM en in de laatste speelronde, tegen Laren. Die ploeg speelt ook nog tegen Schaerweijde, nog steeds de nummer tien van de competitie.

'Alles beter dan niemandsland'

Voor Romijn kan het contrast met vorig jaar bijna niet groter zijn. Toen leefde hij in deze fase van de competitie naar de play-offs toe, die hem en Amsterdam uiteindelijk de landstitel opleverden. Na het kampioenschap ging Amsterdam verder met Engels international Ollie Payne en koos Romijn voor zijn oude liefde Hurley, waar hij ook in de jeugd speelde.

‘Het verschil is bijna niet te beschrijven. Al is het maar omdat je nu weinig wedstrijden hebt wanneer je echt een kans maakt. Maar ik vind het wel mooi om ergens voor te spelen. Ja, dit vraagt mentaal veel van je. Moeten we steeds omgaan met tegenslagen. Maar een beetje in Niemandsland hockeyen, dat lijkt me ook niets.’

De dag waar reikhalzend naar uit werd gekeken, mondde dus uit in een grote teleurstelling. ‘Maar we weten ook dat we nog niet dood zijn’, stelt Romijn, vol strijdlust. ‘Ook dát hebben we na afloop tegen elkaar gezegd. Winnen we van HDM, dan kunnen we alsnog Laren aanvallen.’

Na een korte pauze: ’Maar dan moet het wel beter dan vandaag.’