Hurley-clubjongen Mees Loman: ‘Dit wil je nooit meemaken’

‘Het is dat ik niet makkelijk huil. Anders had ik wel een traan kunnen laten.’ Het is Mees Loman die zijn ploeg nog op sleeptouw neemt voor een ronde applaus voor het in rood uitgedoste publiek aan de overkant van het veld. Met een diep bedroefd gezicht loopt hij terug richting de dug-out. ‘Ik ben geen emotionele jongen. Maar ik sta hier wel met verdriet. Ik speel mijn hele leven al voor deze club, dit is de eerste keer dat ik met Hurley degradeer. Dat wil je nooit meemaken.’

Al na vier minuten is het raak voor Hurley, maar een minuut later maakt Berend van Langeveld alweer gelijk. Loman: ‘Die 1-0 was ook met geluk. We waren de eerste helft niet goed. We misten vechtlust. Iedereen wilde het wel graag en de opbouw naar deze wedstrijd was goed. Ook tegen topploegen ging het de afgelopen weken goed. Natuurlijk speelt de spanning mee. We zeiden van tevoren al dat zo’n wedstrijd nooit 3-0 of 4-0 wordt. Het wordt altijd op één doelpunt beslist. We hadden de winst nodig.’

Wat betreft de tweede helft noemt hij zijn ploeg de bovenliggende partij. ‘We hebben ook redelijk veel ervaring met dit soort potjes, dus dan hoop je ‘m te scoren. Dat is niet gelukt. Het is misschien wel tekenend voor dit seizoen. We hebben veel goede dingen gedaan en zijn als team gegroeid, maar het lukte vaak net niet.’

Als jongen van de club blikt hij meteen terug op het gehele seizoen. ‘Het is klote. Dit wil je niet, als je zoveel tijd met elkaar spendeert. Natuurlijk draaien we een moeilijk jaar, maar dat weet je als Hurley zijnde. Dit is een mooi team en een grote vriendengroep, daarmee hoop je meer neer te zetten dan weg gaan.’

In de kring van rode shirts die na het eindsignaal wordt gevormd, is het na coach Enzo Torossi en aanvoerder Lex Tump ook Loman die het woord neemt. ‘Wat ik toen zei? Dat het makkelijk is om nu je hoofd te laten hangen. Of om als individu van het veld te lopen. Een groot ding wat wij dit seizoen wilden was te zorgen voor de uitstraling van het team. Dat wij voor elkaar vechten, alles voor elkaar oplossen. Als je nu van het veld loopt omdat je verdrietig bent als individu, krijg je scheurtjes in de vaas. Dus dat we als team met een opgeheven hoofd weg gaan lopen en weten dat we er alles aan gedaan hebben. Dat zeiden we in de rust al, na die slechte eerste helft. In de tweede weet ik zeker dat we alles uit de kast hebben getrokken. Het was niet goed genoeg.’ 

‘De hoofdklasse kan bitter smaken’

Minstens een jaar Promotieklasse, dat is wat er nu voor hen ligt. ‘Het heeft zijn voor- en nadelen. Natuurlijk is het cool om te zeggen ‘ik speel in de Hoofdklasse’. Maar het is niet altijd leuk geweest. Tegen degradatie spelen kan bitter smaken.’ Toch streeft hij ernaar dat het bij dat ene seizoen blijft. ‘Als je het op papier bekijkt is het terecht, maar het was ook vaak net-niet. Ik denk dat het best een leuk seizoen is geweest. Er is een grote switch qua teamcultuur geweest; hoe hard we trainen, hoe we met elkaar bezig zijn. Alleen op de zondagen kwam het er niet altijd uit. Zo ook vandaag. Het had wél gekund. Maar ja, dat is altijd met dit soort potjes. Het gaat om dat ene doelpunt wat je nodig hebt. Dat maakt het niet minder zuur.’

Keeper Joren Romijn schrijft de penarie vooral toe aan de eerste seizoenshelft van Hurley en wijst ook op de daaropvolgende omslag in het team. ‘We gingen met één punt de winterstop in. Dat hebben we heel slecht gedaan. De tweede helft… Ik denk dat iedereen daarop terug kan kijken als iets heel moois.’ 

Toch moet het definitieve nog even indalen. ‘Ik denk dat ik het nog niet helemaal besef, al weet je natuurlijk dat dit scenario een mogelijkheid is. We hebben er een half jaar lang steeds nog in geloofd. Hoe slecht we er ook voor stonden, we zeiden steeds: ‘we zijn nog niet dood.’

‘Klap in mijn gezicht’

Die standvastigheid blijft voor Romijn, ook nu het wel zo is. ‘Ik had een paar weken geleden al besloten te blijven, ongeacht wat er zou gebeuren. Ik had eigenlijk wel verwacht dat we het zouden redden. Dit komt hard binnen. Rationeel weet je het, maar gevoelsmatig wist ik gewoon, we gaan dit doen. Hurley is mijn jeugdclub, mijn oude liefde. Ik kwam hier terug na het kampioenschap vorig jaar met Amsterdam, het hoogtepunt van mijn carrière. Het zou daar ophouden voor mij en het was mooi geweest, de echte top. Ik zal er altijd trots op blijven en het landskampioenschap was de kers op de taart.’ 

Tussen de regels klinkt bijna door dat het Romijn niet uitmaakt dat hij volgend jaar op het tweede niveau zal acteren. ‘Nee, dat bedoel ik absoluut niet. Het is ontzettend belangrijk. Dit is het allerlaatste waarvoor ik ben gekomen, ik heb elke dag bij Hurley geprobeerd uit die degradatiezone te komen  en het is een enorme klap in mijn gezicht dat dat niet gelukt is. Daar ga ik het wel even moeilijk mee ga hebben, dat het Promotieklasse gaat worden. Ik heb het bij Qui Vive eerder gedaan, waar ik na de jeugd twee jaar heb gespeeld. Het is een heel leuke competitie, maar we zijn met Hurley zo’n mooie route ingeslagen en eigenlijk een beter team dan vorig jaar. Hopelijk zijn we een team dat terug promoveert en beter die Hoofdklasse inkomt dan we er nu uitgaan.’