Hoe een afgekeken strafcorner Jong Oranje naar de EK-finale bracht

Wolbert was de grote man van de halve finale. De aanvoerder schoot zijn ploeg aan het einde van het derde kwart met een verrassende strafcorner naar de beslissende 2-1 voorsprong. Geen harde sleeppush, maar een slimme flats waarmee hij de Belgische doelman Alexis van Havere verraste.

’Ja, precies zoals ik hem wilde doen’, vertelt hij terwijl hij met zijn shirt het zweet van zijn voorhoofd veegt. ‘De eerste corner ging niet goed, gelukkig kwam die op een voet. Daarna wilde ik hem hiermee verrassen.’

De variant leerde hij van Oranje-international Tijmen Reyenga. ‘Ik zag hem die corner een paar keer doen. Daarna hebben we er bij het Nederlands team mee geoefend. Ik heb hem goed in de tas gehouden. Mooi dat hij ons nu naar de finale heeft gebracht. Ik ben benieuwd wat hij ervan vindt als hij dit ziet.’

De ontlading na de treffer was groot. Niet alleen omdat Jong Oranje weer op voorsprong kwam, maar ook omdat Wolbert zichzelf daarvoor door een loodzware wedstrijd had moeten slepen.

‘Qua energie zat ik heel laag. Ik heb gewoon een zware periode gehad en dat voel je nu toch wel. Maar als je wint, maakt het allemaal geen fuck meer uit.’

De aanvoerder geeft zelfs toe dat hij tegen zijn fysieke grens aanzat. ‘Ik ben niet van het toegeven, maar dit kwam aardig in de buurt. In het begin lukte het mij niet om mezelf over dat punt te tillen. Na die actie waarbij ik met de backhand op doel schoot en daarna die goal uit de strafcorner krijg je zoveel energie omdat je iets moois doet voor het team. Op dat moment voel je eigenlijk niks meer.'

België maakte het Jong Oranje bijzonder lastig. Na de vroege openingstreffer van Lucas Corstens kwamen de Belgen fortuinlijk langszij. ‘We begonnen wat moeizaam en met minder lef dan normaal. Zo'n halve finale wordt natuurlijk helemaal kapot geanalyseerd. Zij kennen ons, wij kennen hen. Dan is het lastig om ruimte te vinden.’

Volgens Wolbert speelde ook het vroege aanvangstijdstip een rol. Waar Nederland tijdens de groepsfase steeds 's avonds speelde, begon de halve finale al om 10.00 uur.

‘Normaal leef je de hele dag naar een wedstrijd toe. Nu gingen we om kwart over zes met een klein groepje wandelen om een beetje wakker en scherp te blijven. Tien uur is toch totaal anders dan acht uur 's avonds.’

Ondanks het moeizame begin hield Nederland stand. Verdedigend stond het goed en doelman Diederik van den Hoek, die de voorkeur kreeg boven Olivier Paalman, onderscheidde zich met enkele knappe reddingen.

‘Die bal die hij uit de kruising haalt, is wel ongelooflijk’, zegt Wolbert. ‘Verdedigend viel het vandaag op zijn plek. Dat dwing je met elkaar af. Als je niet voor elkaar door het vuur gaat, valt zo'n bal uiteindelijk wel binnen. Maar we zijn rustig gebleven en hebben het heel volwassen uitgespeeld.’

Morgen wacht de finale, de tweede EK-eindstrijd en de laatste wedstrijd van Wolbert in Jong Oranje. ‘Twee jaar geleden verwacht je niet dat je deze kans nog krijgt. Je weet namelijk nooit hoe een nieuwe lichting zich ontwikkelt. Maar na de overwinning op Spanje voelde ik al dat er iets bijzonders in deze groep zat.’