Hockeyvader Bram van Polen: ‘Zaterdagochtend is nu voor mij heilig’

Het is nu bijna twee jaar geleden dat Van Polen (40) een punt zette achter zijn voetbalcarrière. Toch is de topsporter in hem nog lang niet uitgedoofd. Een paar maanden geleden hees hij zich weer in een sporttenue voor een ogenschijnlijk onschuldig wedstrijdje tegen het team van zijn oudste dochter Saar, samen met andere ouders. Wie dacht dat hij het op zijn oude dag rustig aan zou doen, zat er volkomen naast. Van Polen was veruit de fanatiekste op het veld.

‘Andere ouders vroegen vooraf nog of we die meiden misschien moesten laten winnen’, zegt de oud-verdediger, die zijn hele carrière in het betaald voetbal voor PEC Zwolle speelde. ‘Maar zo zit ik niet in elkaar. Nee, ik ga echt niet van mijn eigen kind verliezen.’

Hij lacht alsof het een grap is, maar hij is bloedserieus. Hij had geen greintje medelijden met De Mezen MO12-1. ‘Nee, dan moeten ze maar zorgen dat ze beter worden. Ik ben nog altijd zes keer sneller dan die meiden. Achterin haalde ik alles weg. We hadden nog twee andere ouders die aardig konden hockeyen, dus we wonnen uiteindelijk met 2-1. Dat vonden die meiden natuurlijk niet leuk, maar ik genoot ervan.’

Hockeytrainer Bram van Polen

Maar sinds hij in de zomer van 2024 afscheid nam van het betaald voetbal, draait een groot deel van zijn leven alsnog om hockey. Bij Saar staat hij regelmatig langs de lijn, als supporter. Van zijn jongste dochter Liz is hij zelfs de trainer, hoewel hij zelf nooit heeft gehockeyd. ‘De zaterdagochtend is voor mij heilig. Of ze nu uit of thuis spelen, ik probeer altijd aanwezig te zijn. Ik geniet er enorm van om mijn kinderen te zien hockeyen. Ik heb bovendien het gevoel dat ik iets moet inhalen.’

Het is grappig om hem te horen praten over de avonturen van zijn hockeyende dochters. Leuk vinden ze het zeker, maar Oranje halen ze waarschijnlijk niet, voorspelt hij alvast. Dat betekent echter niet dat hij bij het team van zijn jongste dochter, De Mezen Onder 10, niet alles uit de kinderen probeert te halen. Net als bij een eerste elftal benadert hij de training van zijn dochter uiterst doelgericht. Hij liet de kinderen meteen kennismaken met een paar frisse, nieuwe oefeningen. Loopoefeningen, om precies te zijn.

‘Elke training start ik met voetenwerk’, vertelt hij. ‘We doen dat met de speedladder. De eerste twintig minuten staan volledig in het teken van motoriek. Ze zijn nog jong, maar juist dan is het goed voor hun motorische ontwikkeling. Het voordeel daarvan dragen ze de rest van hun leven met zich mee.’ Je zou bijna denken dat Jeroen Delmée of Raoul Ehren aan het woord is.

Voetbaloefeningen op de training

Ook tijdens de wedstrijden spat zijn topsportmentaliteit ervan af. Ouders die vinden dat de sterren van het team te vaak voor zichzelf gaan en te weinig overspelen, hoeven bij hem niet aan te kloppen. ‘Nee, dat gezeur altijd dat andere kinderen ook de bal moeten krijgen, daar kan ik niets mee. Als iemand talent heeft, moet je dat juist stimuleren. Of denk je echt dat Lionel Messi en Arjen Robben als kind constant de bal overspeelden?’ Tegelijkertijd maakt hij duidelijk dat hij elk kind de aandacht geeft die het verdient. ‘Het is geweldig om te zien wanneer een kind iets oppakt. Dat groeiende zelfvertrouwen, daar geniet ik echt van.’ 

Van Polen weet dan wel hoe het er in de topsport aan toegaat, maar vanzelfsprekend dat hij de trainer van zijn dochter werd, was het zeker niet. Ga er maar aan staan om training te geven in een sport die je zelf nooit hebt beoefend. Van Polen kan zich urenlang op het internet verliezen, op zoek naar geschikte oefeningen.

‘Ik denk nog steeds vanuit het voetbal’, zegt hij. ‘Als ik iets specifieks wil trainen, zoals vooruit verdedigen, bedenk ik eerst hoe ik dat in het voetbal zou doen. Dat combineer ik met wat ik online tegenkom. Vervolgens geef ik er mijn eigen hockeytouch aan, ook al zijn het misschien wat ongebruikelijke oefeningen voor hockey’, lacht hij.

‘Iedereen op wintersport’

Inmiddels staat hij al twee seizoenen lang elke week langs de lijn. Toch ziet hij nog steeds dingen die hem als oud-voetballer verbazen. Hoewel de gelijkenissen met voetbal natuurlijk groot zijn, voelt zijn avontuur in het hockey nog altijd als één grote ontdekkingsreis. ‘Ik verbaas me er elke keer weer over dat je in vakanties gewoon geen trainingen kunt plannen’, zegt hij glimlachend. ‘Iedereen is dan op wintersport… echt, iedereen.’ Zelfs op de parkeerplaats keek hij in het begin zijn ogen uit. ‘Serieus, het staat er helemaal vol met Volvo’s!’

Zijn ogen spreken boekdelen als hij vertelt over die keer dat hij een interland bijwoonde. In juli 2024 bezocht hij de uitzwaaiwedstrijden van Oranje in Zwolle, in aanloop naar de Olympische Spelen van Parijs. ‘Voordat de wedstrijd begon, liep ik even naar de wc in het clubhuis. Stond ik ineens naast een speler van Oranje.’ Hij moet er hard om lachen. ‘Het laat zien hoe toegankelijk hockey is. Zoiets had ik me als speler van PEC Zwolle echt niet kunnen voorstellen.’