Hockeystel Diederen-Bogers stopt tegelijk: ‘Kon bijna niet mooier’

Zondag, aan het eind van de middag. Waar Jolien Bogers (28) allang omgekleed en gedoucht langs de lijn staat, komt Rolf Diederen (30) nog in zijn keepersuitrusting naar haar toelopen. Zijn wedstrijd is net afgelopen. Nijmegen verloor met 1-3 van HDM en liep promotie mis, maar dat lijkt op dat moment even bijzaak. Ze vallen elkaar in de armen voor een lange knuffel. Beiden weten: dit was het dan. Hun hockeyavontuur zit erop.

Het scenario dat ze op dezelfde dag en op dezelfde locatie afscheid zouden nemen, was allesbehalve vanzelfsprekend. De afgelopen twee seizoenen speelde Bogers voor Oranje-Rood uit Eindhoven en kwam Diederen uit voor Nijmegen. Door dom toeval speelden ze allebei in de play-outs op dezelfde locatie.

‘Als je dit vooraf zou uittekenen, dan kan het bijna niet mooier’, vertelt Diederen. ‘Dat we allebei hier, op hetzelfde complex, onze laatste wedstrijd spelen, is wel heel speciaal.’ Ook Bogers genoot van het moment. ‘Het had kennelijk zo moeten zijn’, zegt ze met een glimlach.

In de jaren dat Bogers en Diederen samen zijn, speelde hockey een grote rol in hun leven. Weekenden werden bepaald door wedstrijden, trainingsschema's en herstelmomenten. Ook de week richting de play-offs stond grotendeels in het teken van de sport.

‘We hebben het natuurlijk vaak over hockey gehad, zeker deze week’, lacht Diederen. ‘Maar zeker niet alleen maar. We hebben zaterdagavond ook gewoon samen op de bank een serie gekeken.’

Toch speelde herstel regelmatig een belangrijke rol in hun gezamenlijke leven, zeker tijdens zo'n intensief weekend. ‘Met twee wedstrijden achter elkaar ben je daar veel mee bezig’, vertelt Diederen. ‘Mijn herstel gaat als keeper meestal iets sneller, ik sta natuurlijk meer stil dan een middenvelder. Maar we hebben het veel daarover.’

Dat leverde zaterdagavond nog een extra taak op voor Diederen, die in het dagelijks leven fysiotherapeut is. ‘Hij was zaterdag laat thuis vanuit Den Haag’, vertelt Bogers lachend. ‘Maar daarna moest hij nog wel even mijn benen los masseren.’

Waar Diederen zichtbaar vrede heeft met zijn beslissing om te stoppen, vindt Bogers het afscheid emotioneel zwaarder. Na afloop van haar wedstrijd sluit ze haar moeder minutenlang in haar armen. De tranen rollen over haar wangen. ‘Het spelletje is nog steeds zo leuk’, zegt ze over haar emotionele afscheid. ‘Dat maakt het eigenlijk alleen maar moeilijker om te stoppen.’

Bij Diederen overheerst vooral trots als hij terugkijkt op zijn carrière. De doelman begon ooit bij Oranje Zwart, speelde vervolgens voor Tilburg, Breda en zelfs een periode in Spanje, voordat hij vijf jaar geleden neerstreek in Nijmegen.‘Het was echt een prachtige reis’, blikt hij terug. 

Ondanks de teleurstelling van de gemiste promotie staat hij een half uur na de wedstrijd met een grote glimlach op het terras van het clubhuis. ‘Mijn plezier hangt niet af van promoveren of niet. Natuurlijk was het fantastisch geweest als het was gelukt, maar stoppen in deze sfeer, met zoveel mensen om je heen, is misschien wel het mooiste afscheid dat je kunt krijgen.’

Hoewel het hockey straks wegvalt, kijkt Bogers ook uit naar alles wat er nog komt. ‘Er zijn zoveel leuke dingen waar ik me op verheug, onder andere in mijn carrière. Het geeft ook ruimte om nieuwe dingen op te pakken.’

Voor Diederen verandert er misschien nog wel meer. Naast zijn hockeyleven loopt ook zijn studie, die hij naast zijn werk deed, bijna ten einde. ‘Over een maand rond ik mijn master af. Als je alles bij elkaar optelt heb ik veertig uur per week extra tijd. Ik ga rustig ontdekken wat ik daarmee wil doen.’