Hockeyfan La Fuente: 'Ik heb Renée van Laarhoven getraind'

Zittend op de hoofdtribune van het Wagener Stadion steekt Job Smeltzer – de echte naam van La Fuente – opeens zijn hand op. Hij zwaait naar international Joep de Mol, die net de heilige groene mat betreedt om te gaan trainen. Ook andere spelers van Oranje zoeken even zijn blik. Het onderlinge respect is nauwelijks te missen. De internationals kennen hem natuurlijk van zijn hits, maar weten ook: hij houdt van hockey.

‘Ik had het geluk dat ik als dj in het TeamNL Huis stond tijdens de Olympische Spelen van Parijs, waardoor ik veel wedstrijden van de Nederlandse hockeymannen en -vrouwen heb kunnen bijwonen’, vertelt hij glunderend. Dan volgt er een verhaal dat perfect past bij het leven dat hij leidt als succesvolle dj. ‘Tussendoor had ik een optreden in Polen, dus ik vloog even op en neer. Op de terugweg keek ik in het vliegtuig naar de stream van de vrouwenfinale. Even later stond ik alweer te draaien bij de huldiging van de mannen in het TeamNL Huis. Voor mij als hockeyliefhebber kon het dus eigenlijk niet beter.’

Onder de lat

Op deze dinsdagmiddag verricht hij de loting van het WK in Amsterdam en Waver (15-30 augustus). Het is geen toeval dat DJ La Fuente is aangewezen als ambassadeur van het toernooi. Hij is uitermate geschikt voor deze rol. Op Instagram heeft hij meer dan 300.000 volgers, meer dan driemaal zoveel als Yibbi Jansen, de populairste Oranje-international. Daarnaast heeft hij oprecht een band met hockey. Ook een voordeel: hij is geen stereotype hockeyer, praat niet met een aardappel in zijn keel, maar spreekt een brede doelgroep aan.

Zijn hockeyavontuur begon al vroeg bij Tegenbosch in Eindhoven, waar hij als kind zijn eerste stappen op een hockeyveld zette. Op een gegeven moment schoof hij op naar het doel en werd hij keeper. ‘Tijdens een training in de B- of C-jeugd sloeg ik een keer heel hard op de keeper. Toen riep hij: genoeg! Ik stop ermee. Ik zei lachend: ach jongen, zit niet zo te miepen. Hij keek me aan en zei: nou, ga jij maar in de goal dan. Ik antwoordde: oké, dat is goed. En vanaf dat moment stond ik onder de lat.’  Met een brede glimlach voegt hij eraan toe: ‘Keepers moeten natuurlijk een beetje gek zijn.’

Training geven aan zijn zusje

Enkele jaren verdedigde hij het doel in Heren 1, in de Eerste Klasse. Uiteindelijk moest het hockey plaatsmaken voor de muziek. ‘Op een gegeven moment draaide ik elk weekend’, vertelt hij. ‘Ik stond elke zaterdagavond tot diep in de nacht in de club en een paar uur later weer onder de lat. Dat heb ik een paar jaar volgehouden, maar ik had ook wel door dat ik het Nederlands elftal niet ging halen. Toen heb ik besloten om te stoppen met hockey.’

Toch bleef het hockey als een magneet aan hem kleven. Hij had nog maar net zijn stick opgeborgen of het volgende hockeyavontuur kwam alweer op zijn pad. ‘Mijn zusje kwam thuis van de training van Eindhoven Meisjes B1 en vertelde dat ze het helemaal niet leuk had gehad. De trainer was niet leuk en de sfeer was slecht. Ik ben een keer gaan kijken en zag de trainer midden in de wedstrijd een shaggie roken. Ik geloofde mijn ogen niet. Toen ben ik op dinsdag langs gegaan en heb ik die meiden training gegeven. Thuis vertelde ik mijn vader dat ik het ontzettend leuk had gevonden. Mijn vader keek me aan en zei: dat komt goed uit, dan ben jij voor de rest van het seizoen de trainer.’

Zo zette hij zijn eerste stappen als coach. Wat volgde was een imposante lijst van teams die hij onder zijn hoede nam: van Eindhoven Meisjes A1 tot Forward Dames 1. Ook ging hij aan de slag bij Oranje Zwart, als assistent bij Meisjes A1. Met hem aan boord sleepte het team de landstitel binnen. Tussendoor stond hij zo nu en dan op het veld bij de trainingen van Dames 1, toen Kai de Jager daar hoofdcoach was.

Zelf draaien op het kampioensfeest

Het waren bijzondere jaren, waarin hij met hart en ziel langs de lijn stond, maar als dj ook steeds bekender werd. ‘Voor mijn speelsters bleef ik gewoon Job, hun trainer. Maar voor de tegenstander was ik La Fuente. Het kwam regelmatig voor dat mijn team aan het warmlopen was, terwijl ik met de selectie van de tegenstander op de foto ging. Een bizarre situatie natuurlijk, maar als iemand met je op de foto wil, zeg je ook geen nee.’

Iconisch is zijn verhaal over HOD Dames 1, het team waarmee hij kampioen werd. ‘Die dag barstte er natuurlijk een groot feest los op de club. Ik stond zelf achter de draaitafels.’ Daar stond hij dan, de bekende DJ, te draaien in een weinig glamoureus clubhuis op een geïmproviseerd podium. ‘Het was geweldig: eerst mijn meiden kampioen zien worden, daarna de dansvloer in vuur en vlam zetten.’

Maar het mooiste aan zijn trainersloopbaan blijft natuurlijk dat hij liefst vier speelsters onder zijn hoede had die het schopten tot Oranje. Er zijn niet veel coaches die dat kunnen zeggen. Al bij Forward Dames 1 had hij Renée van Laarhoven onder zijn hoede. ‘Toen zat ze nog in de B1, maar viel ze af en toe al in. Op dat moment droomde ze al hardop van Oranje. Ze wilde niets liever dan een WK in eigen land spelen.’

Freeke Moes, Lisa Post, Laura Nunnink

In Tilburg trainde hij ook Freeke Moes, die hij later bij Oranje-Rood opnieuw tegenkwam. In Eindhoven gaf hij bovendien training aan Lisa Post en Laura Nunnink. ‘We hebben nog steeds weleens contact. Ik volg hun carrière natuurlijk op de voet. Als ik bij een wedstrijd van Oranje ben, kan ik het niet laten ze luidkeels aan te moedigen.’

Het is nu vier jaar geleden dat zijn hit I Want You uitkwam, zijn grote doorbraak. Fulltime trainen van teams zit er sindsdien niet meer in. Wel laat hij zich soms inhuren voor een gasttraining, gewoon omdat hij het leuk vindt. ‘Ik vind het geweldig om met mensen te werken. Dat doe je met draaien, maar zeker ook op het hockeyveld. Hoe vol mijn agenda ook is met shows, ik hoop altijd een beetje betrokken te blijven bij het hockey.’