Hockeycoach Joël Borelli: ‘Keihard muziek op naar uitwedstrijden’

In de achtertuin van zijn woning in Eindhoven haalt de Brabantse entertainer soepeltjes de bal met zijn stick heen en weer. Het is vrijdag 10 april. Nog maar een paar dagen geleden moest hij een optreden op Paaspop afzeggen vanwege een schouderblessure na een fietsongeluk, maar daar lijkt hij nu geen last meer van te hebben. Zijn handen, die normaal gesproken over pianotoetsen razen, sturen zijn stick moeiteloos over het kunstgras.

Op zijn negende zette hij zijn eerste stappen op het hockeyveld bij HMHC, de club die later fuseerde tot Helmond. Voor Heren 1 kwam hij net tekort en dus belandde hij in Heren 2. Toen hij de kans kreeg huispianist te worden van de bekende pianobar Crazy Piano’s in Scheveningen, waar zijn muzikale carrière van de grond kwam, liet hij de club achter zich en verhuisde hij naar Den Haag. Daar schreef hij zich in bij Klein Zwitserland, waar hij nog enige tijd op een lager niveau speelde voordat hij zijn stick definitief opborg. Maar sinds zijn dochters Billie (15) en Teddie (12) bij Oranje-Rood hockeyen – hij is ook vader van zoon Don (9) – klopt zijn hockeyhart weer als nooit tevoren.

Coach van zijn oudste dochter

Hij was in het verleden al coach van zijn beide dochters. Maar dit seizoen staat hij opnieuw langs de lijn, als coach van Oranje-Rood Meisjes Onder 16-6, het team van zijn oudste dochter Billie. ‘Elk jaar in augustus gaat die groepsapp weer af: wie wil er coach worden? Zo ben ik er weer in getuind, maar ik vind het fantastisch om te doen’, glundert hij. ‘Ik vind het gewoon heel leuk om met die meiden op het hockeyveld te staan’
 
Het kost weinig moeite om te constateren dat de artiest Joël Borelli opvallend veel overeenkomsten vertoont met de hockeycoach Joël Borelli. Op het podium speelt hij vanachter zijn piano vooral covers, bekende meezingers, met één duidelijk doel: het publiek vermaken. Als coach is de entertainer in hem óók nadrukkelijk aanwezig.

Coachen in een tijgerbikini?

‘Ik ben geen coach die met een whiteboard langs de lijn staat uit te leggen hoe je druk moet zetten’, zegt hij met een grijns, waarmee hij duidelijk maakt dat er geen Jeroen Delmée of Raoul Ehren in hem schuilt. ‘Voor mij is het veel belangrijker dat iedereen op zaterdag zin heeft om te komen hockeyen. Laatst stonden we met 2-1 achter. Toen heb ik tegen die meiden gezegd: luister, als we vandaag winnen, mogen jullie volgende week allemaal een kledingstuk met een tijgerprint meenemen. Dan trek ik dat bij de volgende wedstrijd aan.’

Hij lacht er zelf hard om. En dat kan nu ook, omdat de wedstrijd verloren ging. De gênante vertoning bleef hem bespaard. ‘Er kwamen al tijgerbikini’s en weet ik wat allemaal voorbij’, zegt hij. ‘Maar ik kan daar wel om lachen. Tegen de nummer één durf ik zo’n weddenschap wel aan. Al was ik waarschijnlijk wat voorzichtiger geweest als we tegen een ploeg onderin hadden gespeeld.’

Met een ghettoblaster bij uitteams

Zijn grote passie – muziek – speelt ook een belangrijke rol in zijn leven als hockeycoach. Zodra hij achter het stuur kruipt en een paar speelsters met hem meerijden naar een uitwedstrijd, gaat de muziek aan. ‘Keihard’, lacht hij. ‘Ik vind dat altijd schitterend, die ritjes naar die uitwedstrijden. Dan zit ik echt te genieten, jongen.’

Zijn speelsters delen zijn liefde voor muziek. Als ze bij een uitwedstrijd aankomen, toveren ze hun ghettoblaster tevoorschijn. ‘Dat ding maakt een herrie, niet normaal. Het lijkt dan wel of de New Kids de club betreden’, lacht hij. ‘Als ik achter die meiden aan loop, zie ik mensen soms kijken van: dit kán toch niet. Dan zeg ik: dames, zet dat ding eens wat zachter. Maar eigenlijk wil ik dat helemaal niet. Ik vind het schitterend.’

Zelf hockeyt hij al jaren niet meer. Daarvoor ontbreekt simpelweg de tijd, met zijn optredens en het gezinsleven dat alle aandacht vraagt. Wel is er nog dat ene verhaal over zijn terugkeer op het veld, jaren geleden.
 
‘Ik had het er laatst nog over met een maat van me. De laatste keer dat ik met mijn vrienden uit Eindhoven meespeelde, is echt járen geleden. Ik had misschien wel vijftien jaar niet gehockeyd. Ik speelde als rechtsvoor, en zowaar stond ik ineens voor de goal. Ik weet ook niet waarom. De bal komt terug van de paal en ik tik ‘m binnen: 1-0. Nou, mijn maten wisten niet wat ze zagen. Dat was echt het laatste wat ze hadden verwacht’, lacht Borelli, die zijn stick daarna maar weer heeft ingeruild voor de piano.