Het weekend: Pouw-erhockey, losse tanden en zand tussen de tenen

BAM. We knallen meteen het weekend in. Quick Stick begon de uitwedstrijd bij Westerkwartier op wat zij zelf omschrijven als een bijzondere manier. Binnen tien minuten moest de keeper van Quick Stick al twee keer de bal uit het doel vissen.

Het eerste doelpunt kon nog op het conto van het zandveld, of zandbak zoals Quick Stick het noemde, worden geschreven. Maar bij de 2-0 hield dat excuus geen stand meer. Gelukkig werd de schade nog voor het einde van het eerste kwart beperkt: 2-1. Na een peptalk van coach en aanvoerder schakelde Quick Stick een tandje bij, of beter gezegd twee. De wedstrijd kantelde naar 2-3. Lang duurde de vreugde niet, want twee minuten later was het alweer 3-3.

Zand tussen de tenen, een felle zon en weinig wissels maakten het er niet eenvoudiger op, maar Quick Stick liet zien dat er meer in zat dan het tot dan toe liet zien. Het vierde kwart voelde als déjà vu toen er opnieuw een strafbal werd gegeven aan Westerkwartier. Net als vorig jaar pakte Fenna die, maar alsnog kwam de thuisploeg op 4-3. Quick Stick gaf echter niet op, bleef hockeyen, combineren en elkaar coachen. Een strafcorner bracht de stand weer in evenwicht: 4-4.

In de slotfase, waarin de ballen snel werden klaargelegd door Westerkwartier, kon het alle kanten op. Maar het viel de kant van Quick Stick op. In de laatste vijf minuten sloeg de ploeg toe. BAM: 4-5

Het was zwoegen voor de heren van Steenwijk tegen een strijdend Salland. De uitwedstrijd was ook al een taaie pot waarin Salland veel strijd, hoge ballen en weinig hockey liet zien. Dat beeld herhaalde zich opnieuw.

Steenwijk had weliswaar het betere van het spel en haalde corner na corner, maar verzilveren lukte maar niet. Na twee kwarten stond het 0-0, en ook na de thee veranderde het spelbeeld nauwelijks. Het derde kwart was een herhaling van zetten: Steenwijk probeerde er met verzorgd combinatiespel doorheen te komen, Salland onderschepte en scoopte de bal terug het veld in.

Het moest gebeuren in het vierde kwart en zo geschiedde. Een fraaie onderschepping van Bart leidde een aanval in, zijn pass vond Harmen die oog in oog met de keeper niet twijfelde en de bal slim klaarlegde voor Thijs: 1-0. Met nog tien minuten te spelen hield Steenwijk de touwtjes strak en sleepte het de drie punten over de streep. Met de drie punten op zak wacht nu een lange adempauze. Pas volgende maand komt Steenwijk weer in actie, in de regioderby tegen Meppel.

Een zure afdronk voor de dames van Tempo, dat de thuiswedstrijd tegen Rapid met 1-3 verloor. Omdat in de eerste seizoenshelft de punten niet mee naar huis waren genomen, was de doelstelling van Tempo om de punten in eigen huis te houden.

Alle signalen wezen de juiste kant op: de scherpe voorbereiding, de koppen stonden goed, vanaf het eerste fluitsignaal werd volle inzet getoond en de drijfveer om te winnen was duidelijk aanwezig. Die instelling werd in het tweede kwart beloond met de 1-0 voorsprong. In de rust klonk de boodschap helder: vasthouden en doorzetten. Lange tijd leek Tempo dat ook goed uit te voeren, ondanks de druk en energie van Rapid in het derde kwart.

In het slotkwart kantelde de wedstrijd volledig. Tempo liet de koppies hangen en zag hoe de bezoekers in de laatste minuten de wedstrijd naar zich toetrokken. Wat overbleef was een teleurstelling op het veld, met als enige troost een gepersonaliseerde verjaardagstaart voor de coach. Toch nog een zoet einde aan een verder zure middag.

De heren van Mierlo en Gemert maakten er een duel van dat werkelijk alle kanten op kon. De logische uitkomst liet dan ook niet lang op zich wachten: een gelijkspel, met de punten keurig verdeeld. Na afloop werd er nog wel flink nagepraat tijdens een gezellige derde helft op de Super Sunday. Volgende week gaat de knop weer om op het trainingsveld, in aanloop naar de uitwedstrijd tegen Basko.

Je moet er iets voor over hebben om een 1-5 overwinning binnen te slepen. Na afloop leek de kleedkamer van de dames van Alphen meer op een veldhospitaal dan op een feestkamer, met een afgescheurde hamstring en wat losse tanden als stille getuigen van een pittige middag. Maar de glimlach was groter dan de schade: de punten gingen mee naar huis.

Een heerlijke overwinning bovendien, die Alphen stevig op de tweede plaats houdt. De blik kan alweer vooruit naar de volgende uitdaging, thuis tegen Overbos.

Het gevoel na afloop was helder: wat een wedstrijd. De heren van Nieuwegein hadden in eigen huis hun handen vol aan FIT, maar sleepten uiteindelijk wel de drie punten binnen.

De thuisploeg begon sterk, creëerde kansen en leek op weg naar een comfortabele middag, totdat de bezoekers op voorsprong kwamen. FIT was efficiënt, waar Nieuwegein dat niet was. Voor de thuisploeg was de boodschap duidelijk: geconcentreerd blijven. Dat lukte. Nieuwegein vond de aansluitingstreffer, nam vervolgens het heft in handen en gaf de wedstrijd niet meer uit handen.

De drie punten bleven in Geina. En ook na afloop zat de sfeer goed, met dank aan de gesponsorde hapjes en drankjes.

De dames van Derby waren de laatste tijd wat minder actief op de social, maar: We’re baaaaaack! En Lot ook. De afwezigheid van de dames had een duidelijke reden. De lach op het gezicht kon niet nepper na de recente tegenslagen. Zondag was dat anders. Voor het eerst in weken stond er weer een oprechte glimlach, en die had alles te maken met het resultaat. De drie punten bleven in eigen huis, want een gezellige pot tegen Craeyenhout leverde een 3-2 zege op.

Op het veld van Westerpark boekte Hoorn een knappe uitoverwinning. De wedstrijd was taai en de drie punten kwamen niet vanzelf, maar uiteindelijk was het Hoorn dat met een 1-2 zege de punten inpakte en naar huis meenam. Een beloning voor een ploeg die zich door een moeizame middag heen beet. Hubert Peters speelde voor Hoorn een ijzersterkte wedstrijd en verdiende terecht een eervolle vermelding. Na afloop was er tijd om even te chillen in goed gezelschap. De dames van Hoorn zorgden voor de nodige gezelligheid. Proost!

Rood-Wit leek lange tijd op weg naar een zwaarbevochten overwinning tegen Athena, maar moest in de slotseconden alsnog genoegen nemen met een punt: 3-3. De thuisploeg begon sterk en sloeg via een snelle counter toe voor de verdiende voorsprong. Ook na rust hield Rood-Wit het initiatief en werd de marge verdubbeld na een fraaie aanval.

Athena weigerde echter te breken en knokte zich terug in de wedstrijd. Na de aansluitingstreffer en een spannende slotfase leek Rood-Wit de zege binnen toen de 3-1 viel. Toch kantelde het duel volledig in de slotminuten. Mede door twee kaarten verloor de thuisploeg de grip en viel in de allerlaatste minuut alsnog de 3-3. Het leverde na het laatste fluitsignaal balende gezichten op.

Maar het glas is halfvol, want ondanks alles hield de ploeg nog wel een punt over aan het duel. Jasmijn Pouw werd uitgeroepen tot WOTM. Met haar sterke pressing en de vele meters die ze maakte, zette zij de toon, passend bij wat we gerust Pouw-erhockey kunnen noemen.

HGC reisde noordwaarts voor een duel tegen GCHC en keerde met een forse uitoverwinning op zak weer huiswaarts. De eer ging na afloop opvallend genoeg niet naar een doelpuntenmaker of de keeper, maar naar de zogenoemde 'bus drivers’: for driving us back to a victory.