Het oordeel van Delmée: ‘We zijn te lief, willen te graag hockeyen’

‘Wij willen te graag hockeyen. En dat klinkt heel lullig, maar dat moet er eigenlijk uit.’

In het persgangetje in Waver komt Delmée zondagmiddag tot deze slotsom. Een constatering na de verloren strijd met de Argentijnen, waarna het WK erop zat. Natuurlijk ging het na het mislopen van WK-brons veel over de impact van de onbezonnen beuk die Duco Telgenkamp uitdeelde in de halve finale tegen Spanje. Daarover wordt in het najaar nog nagepraat, gaf de bondscoach aan.

Maar ook hockeyend leverde het toernooi veel huiswerk en inzichten op. ‘Ons rendement in de cirkel is heel erg laag geweest’, stelde Delmée. ‘We vervallen dan te veel in voorspelbaarheid. We komen daar niet meer tot goed spel. Zo’n ploeg als Argentinië probeert je te ontregelen. En dat is ze gelukt.’

‘We zijn te lief’, zegt de Brabander. ‘Een Argentijn geeft gewoon een bal dwars door je heen. Die pushen bij wijze van spreken door je knie. Wij zoeken naar nog een pass. En nog een pass. Je moet ‘gewoon’ op rendement spelen. Corners halen.’

Dus niet blijven zoeken naar de mooiste oplossing, maar de kortste weg naar gevaar. Vaker wat rücksichtlozer erdoorheen, zoals Argentinië zijn winnende moment creëerde: die viel uit een corner, een minuut voor tijd. ‘Het is niet de eerste keer dat de spelers dit horen van ons. Op sommige dingen zijn we hardleers. Dat we willen hockeyen, is de aard van het beestje. En dat wil maar niet inzinken.’

Daar houdt de kritiek niet op. Het gaat Delmée niet alleen om het gebrek aan rendement voorin, maar om een breder probleem in het spel van Oranje. ‘We zijn tegen Spanje en Argentinië afgestraft op onze fouten. Op onze minpunten. Dat zit ‘m bijvoorbeeld in het verwerken van de lange ballen. En hoe we in de mandekking staan en daar positie houden. Daarnaast krijgen we krijgen kaarten, waar zij voordeel van hebben.’

Delmée zag - zonder namen te noemen - dat de vorm langzaam wegebde bij de spelers die het tot dat moment goed deden. ‘Dat voel je op een gegeven moment wel aan. Dan komen spelers er minder makkelijk doorheen. Zijn de connecties wat minder vloeiend. Komt er een extra balcontact, in plaats van te versnellen. Dat heeft grotendeels met topvorm te maken.’

Het breekpunt van Oranje in het toernooi was het derde kwart tegen Spanje. Nederland ging - we zouden het bijna vergeten - met een voorsprong de rust in tijdens de halve finale. Tot dan verliep het toernooi behoorlijk geruisloos. ‘Dat was het ook’, beaamt Delmée. ‘We hebben eigenlijk in de eerste twee poulefases alles goed gedaan.’ Hij krabt zich eens achter de oren. ‘Eigenlijk was het een raar toernooi. Door het toernooireglement lag er meteen veel druk op de eerste wedstrijd tegen Argentinië, dat resultaat zouden we immers meenemen naar de tweede groepsfase.’

‘Voordat we daarin speelden, had je nog de wedstrijd tegen Japan die feitelijk nergens over ging. In het duel daarna, tegen India, was het voor hen al alles of niets. Daar kwamen we goed doorheen. Daarna krijg je die vreemde rekenwedstrijd tegen Engeland. Het normale deel van het toernooi is eigenlijk in de halve finale begonnen. Daar dwongen we te weinig af en ging er te veel verkeerd.’ Een zucht: ‘Tegen Spanje kregen we in het begin vijf kansen om de 1-0 en de 2-0 te maken. Die missers kan je je niet veroorloven.’

Straks, over een paar weken, wil Delmée naar het grotere plaatje kijken. Wordt de impact van dit mislukte WK pas écht duidelijk. ‘Doordat je verliest ga je extra nadenken. Zitten we nog op de goede weg richting de Spelen van Los Angeles? Moeten we dingen aanpassen? En wat doet dit met spelers? Iedereen - behalve Lars Balk - heeft na Parijs gezegd dat ze na dit WK nog doorwillen. Is dat nog zo? We moeten gedegen analyseren. Waar hebben we vers bloed nodig? Wat volstaat niet meer? Zo simpel moet je ook zijn als het niet goed genoeg is.’