Het laatste seizoen van Blaak: ‘Mijn zoontje is nu het belangrijkste’

Kort na het plotselinge overlijden van zijn keeperstrainer Simon Zijp (61), afgelopen oktober, nam Blaak één van de meest ingrijpende besluiten uit zijn carrière. Het verlies van de man die hem vormde als keeper, zette hem aan het denken. Het was het laatste zetje waardoor hij besloot dat dit zijn laatste seizoen op het hoogste niveau zou zijn.

Voor Blaak was Zijp meer dan een trainer: hij was degene bij wie hij altijd terechtkon. Elke keer als in zijn periode als international zijn onzekerheid de kop opstak – zelfs na zijn uitverkiezing tot beste keeper van het WK van 2018 moest hij onder bondscoach Max Caldas zijn plek onder de lat weer delen – adviseerde Zijp hem het allemaal niet te zwaar te maken. Hij vond dat Blaak soms vergat te genieten van het leven.

‘Tijdens mijn jaren als international lukte het me niet om dat advies ter harte te nemen’, vertelt Blaak. ‘Pas na zijn overlijden kwam zijn boodschap om van het leven te genieten echt bij mij binnen. Toen drong het tot me door dat ik veel te lang te veel van mezelf heb gevraagd. En daardoor te weinig heb geleefd.’

Overlijden van Zijp had impact op Blaak

Samen met keepers Anne Veenendaal, Maurits Visser, Sophie ter Kuile en Koene Schaper schreef Blaak een rouwkaart voor hun overleden keeperstrainer. Het was het moment waarop hij besloot het roer om te gooien. ‘Het overlijden van Simon heeft zoveel impact op mij gehad. Ik heb mezelf afgevraagd wat voor mij écht belangrijk in het leven is’, vertelt Blaak. Hij besloot zijn dagelijks leven anders in te delen, te beginnen bij zijn werk.

‘Naast het hockey runde ik meerdere bedrijven. Ik was constant aan het werk, op de meest vreemde tijdstippen. Wat ooit begon tijdens mijn studententijd kostte me naast het hockey op een gegeven moment meer dan 30 uur per week. Daarom heb ik het ondernemerschap nu anders ingericht’, legt Blaak uit. Sinds 1 maart werkt hij voor de Nederlandse Loterij, waar hij deel uitmaakt van een team met onder meer zeilster en olympisch medaillewinnaar Lobke Berkhout.

Zijn zoontje Keje

Ook zijn bestaan als tophockeyer hield hij kritisch tegen het licht. Meerdere keren per week rijdt hij naar Braxgata in het Belgische Boom, vlakbij Antwerpen. ‘Ik ben olympisch kampioen geworden, dat was een jongensdroom en het allermooiste moment uit mijn carrière. Daarnaast heb ik alle individuele prijzen mogen winnen. Ik ben uitgeroepen tot beste keeper van de wereld in 2023, beste keeper van het EK 2021, beste keeper van het WK 2018, beste keeper van Nederland in 2024 en beste keeper van België in 2025.’

‘Die prijzen zijn leuk, maar er telt meer in het leven dan dat. Ik ben ook vader van Keje, mijn zoontje van bijna drie. Hoe langer ik erover nadacht, hoe duidelijker het werd dat ik meer tijd met Keje wil doorbrengen. Hij is nu het belangrijkste in mijn leven en daar wil ik extra van gaan genieten.’

Daarom besloot Blaak dat dit zijn laatste seizoen op het hoogste niveau is. ‘Stoppen op mijn hoogtepunt lukt niet meer, want dat waren de Olympische Spelen. Maar ik vind het wel mooi dat mensen zeggen: ga nog een jaar door. Dat heb ik liever dan dat mensen zeggen: hij kan er beter mee stoppen, want dit is niks meer.’

Klein Zwitserland probeerde Blaak te verleiden tot een comeback

In december maakte Blaak zijn besluit wereldkundig. Toch kreeg hij in april nog een belletje van Klein Zwitserland, dat hem probeerde te verleiden tot een terugkeer op de Nederlandse velden. Het zou een sensationele transfer zijn geweest, een comeback van de olympisch kampioen in de Tulp Hoofdklasse.

De Steenbokken, die vanaf 1977 acht keer op rij landskampioen werden, werken aan een meerjarenplan om vanuit de grijze middenmoot terug te keren aan de top. De komst van de Nieuw-Zeelandse doelpuntenmachine Sam Lane komende zomer gold daarbij al als een eerste signaal. Blaak: ‘Sam en ik hebben samengespeeld bij Oranje-Rood. We verlieten de club ongeveer op hetzelfde moment. Zijn komst bracht mij serieus aan het twijfelen.’

Hoewel Blaak nooit het prachtige bordeauxrode shirt van Klein Zwitserland heeft gedragen, heeft de club uit Den Haag altijd een speciaal plekje in zijn hart gehad. Het is de club waar hij als jochie trainde met district Zuid-Holland. Hij kreeg er training van een jonge Max Caldas, die jaren later ook zijn bondscoach zou worden bij Oranje. De gevoelige Blaak werd door de interesse uit Den Haag toch weer aan het twijfelen gebracht. ‘Klein Zwitserland is een prachtige club met een rijke geschiedenis’, zegt de oud-doelman van Rotterdam en Oranje-Rood. ‘Maar uiteindelijk heb ik besloten om het niet te doen. Het is mooi geweest zo.’

Afscheid met Belgische landstitel?

Het was misschien ook te mooi om waar te zijn: een terugkeer op de Nederlandse velden van de keeper die Oranje in Parijs naar olympisch goud leidde. Voor de Nederlandse hockeyliefhebber blijft het eeuwig zonde dat Blaak na het olympisch goud de overstap maakte van Oranje-Rood naar Braxgata. Waar andere Nederlandse olympisch kampioenen nog wekelijks in de Tulp Hoofdklasse te bewonderen zijn, als een soort tournee kriskras door het Nederlandse hockeylandschap, speelt Blaak inmiddels al twee jaar over de grens in België.

Maar zelf geniet hij nog altijd met volle teugen van zijn avontuur. ‘De accommodaties zijn misschien wat amateuristischer dan in Nederland, net als de zaken eromheen. Maar binnen de lijnen merk je geen verschil. Het niveau in België is hoog’, zegt Blaak, die in zijn loopbaan vaker uit zijn comfortzone stapte. In 2016 verruilde hij Rotterdam voor concurrent Oranje-Rood, een keuze die destijds niet door iedereen in dank werd afgenomen, maar zich uiteindelijk wel uitbetaalde. In Eindhoven groeide hij uit tot eerste keeper van Oranje, na twee keer als reserve te zijn meegegaan naar de Olympische Spelen. ‘Voor mij is België een geweldige ervaring geweest. Het was een sprong in het diepe, maar ik heb er geen moment spijt van gehad.’

Met Braxgata plaatste Blaak zich vorige week als koploper voor de Belgische play-offs. De club jaagt op de eerste landstitel in de clubgeschiedenis. ‘Hopelijk kunnen we die goede lijn doortrekken. Het zou prachtig zijn als we de landstitel winnen.’ Wie weet met opnieuw een beslissende rol voor Blaak in de shoot-outs, net als in Parijs. Het zou voor hem een droomafscheid zijn.