Het droomafscheid van Felix Gulinck: ‘Ik moet ervan janken’

‘Sorry man. Ik moet ervan janken. Ik vind dit zo ontzettend mooi.’

Hij heeft al allerlei feestmomenten achter de rug, als aanvoerder Gulinck even breekt. Hij veegt zijn tranen weg met zijn shirt, dat doordrenkt is van zweet en drank. De oer-Tilburger neemt nog maar eens een slok van de gigantische fles champagne die naast hem staat. Hij loopt naar het midden van het veld om iets rustiger te praten. Om zijn droomafscheid onder woorden te brengen. ‘Dat ons dit is gelukt, is zo bijzonder.’

Hij haalt de aanloop nog maar eens terug. Een succesverhaal dat begint bij de degradatie tegen Voordaan, op een zeiknatte Tweede Pinksterdag in 2022. ‘De boel liep leeg. We hielden bijna niemand meer over. Daarna moesten we opnieuw bouwen. Aan een nieuwe ploeg met een ander, echt Brabants gezicht. Dat was fokking lastig, want jongens kwamen van allerlei niveaus. Het was eigenlijk twee jaar lang opstarten. Maar dat gebeurde wel met allemaal mooie gasten uit de regio. Vrienden van elkaar.’

Die vrienden kwamen vorig jaar al ver in de Promotieklasse. Liepen op shoot-outs, ook op hun eigen veld, de promotie mis tegen Hurley. ‘Nu lukt het nét wel. Niet omdat we beter speelden dan Laren. Wel omdat we het beste team zijn. Of je 18 of 33 jaar bent, je duikt voor iedere bal. Dát vind ik schitterend. Dát zorgt voor die emoties.’

Gulinck haalt meteen de laatste minuten van de eerste wedstrijd tegen Laren erbij. ‘Die waren tekenend voor ons. We stonden met 3-2 achter. Verloren Sjuul Pubben en Niels de Ruiter door blessures. Maar we gingen door. Deden nog een stapje extra. En wonnen met 4-3. Die veerkracht, dat is onze ploeg.’

De trommelende fans van Dames 1

Tussen het interview door krijgt Gulinck nog een biertje aangereikt door Dames 1-speelster Precious Oud, die zelf een paar maanden geleden met haar team degradeerde uit de Hoofdklasse. Dit weekend waren Oud en haar teamgenoten niet te missen als supporters van hun eerste mannenteam.

‘Een groot deel was zelfs meegegaan naar Laren. Ze hingen hier spandoeken op, stonden met toeters en een trommel. Zo speciaal van ze. Een paar jaar geleden was er amper contact tussen onze teams. Nu blijven we allemaal vrijdag op de club hangen. Spelen we spelletjes samen.’ Lachend: ‘En ja, dan gebeurt er ook weleens wat.’

Het donkere najaar

Het was zijn zestiende jaar bij Tilburg. De club waarmee hij na drie degradaties nu ook drie keer is gepromoveerd. Een seizoen met een schitterend einde, maar met een heel donker najaar. ‘Ik reed na een wedstrijd in oktober onderweg naar huis en hoorde toen opeens dat mijn zoontje Dries eraan kwam. Veel te vroeg, al na 29 weken. Hij heeft wekenlang in het ziekenhuis in Utrecht in een couveuse gelegen om aan te sterken’, vertelt Gulinck geëmotioneerd. ‘Hij is zo krachtig geweest. En ondertussen ging alles gewoon door.’

Hij wilde zichzelf het liefst in tweeën hakken. Wilde in Utrecht zijn bij zijn verloofde en zijn jongste kind. Maar ook in Tilburg bij zijn oudste zoontje Huib, op zijn werk en op de hockeyclub. ‘Ik dacht erover om in de winter te stoppen. Ik was druk met al dat hockey, terwijl ik ook bij mijn gezin wilde zijn. Maar ik had ook mijn commitment gegeven aan het team. Dus ging ik door, met toestemming van mijn verloofde. Eerlijk gezegd gaf me dat ook energie en afleiding.’

‘Dan sta je hier op een dinsdagmiddag in de regen. En dan vergeet je alles wat er verder gebeurt. Is er alleen maar de training. Is iedereen gelijk. Zijn er even geen grote problemen. Dat gevoel heeft mij door die zware tijd heengeholpen. Ook dat gaat door je hoofd, richting dit weekend.’

Hij lacht zijn tranen weg. ‘Juist van die jonge gasten kan ik genieten. Kerels die zo anders in het leven staan. Zij maken zich niet druk over een gezin of een baan, maar zijn bezig met hun examens of vertragingen in het openbaar vervoer. Juist dat perspectief vind ik heerlijk relativerend. Dat heb ik veel liever dan dat ik alleen maar contact heb met gasten van mijn eigen leeftijd, die mij precies begrijpen.’ 

Speler, papa en fan

Daar komt dus volgend seizoen een eind aan. Richting het nieuwe Hoofdklasse-jaar moet Tilburg aan de bak. Naast captain Gulinck vertrekken ook topscorer Pim Haring en coach Dennis Dijkshoorn. ‘Er lopen gesprekken met nieuwe coaches. Daar ben ik bij. Ik voel me verbonden met de club, denk dat ik weet wat het team nodig heeft. Ik wil de boel goed achterlaten, zodat er een ploeg staat die zich in de Hoofdklasse kan weren.’

Hij wordt dus fan. Toeschouwer op de eerste rij. Maar eerst is hij nog even speler. Kampioen. En uiteraard ook een heel trotste papa. ‘Met mijn oudste liep ik hier door de erehaag. De jongste is thuis met de oppas. Die ga ik straks een hele dikke knuffel geven.’ Met een vette grijns: ‘En daarna waarschijnlijk nog even de stad in.’