Het bekerfeest begint: waarom clubs zo van de Silver Cup houden

Een van de drijvende krachten achter Maastricht is Veerle Bos. De tweede aanvoerder was erbij toen haar ploeg in 2023 en 2024 de finale van de Silver Cup bereikte. Dit seizoen stroomt Maastricht later in het toernooi in. ‘Je merkt dat er veel meer spanning op zit in de beker’, vertelt Bos. ‘Het is alles of niets. Dat zorgt voor veel adrenaline. Het maakt uiteindelijk niet zoveel uit of je met 1-0 of 6-0 verliest, je ligt er toch uit.’ Voor Wouter Lenders van Delta Venlo begint dat gevoel al uren voor het eerste fluitsignaal. ‘Je hebt op vrijdag al een hele dag gehad en maakt je avond vrij voor die wedstrijd. Dan wil je er ook iets moois van maken. Een bekerwedstrijd geeft gewoon een andere energie.’

Bij Maastricht groeit die energie met iedere overleefde ronde. ‘In de eerste ronde moet het soms nog een beetje gaan leven, maar daarna krijg je in de dagen ervoor al appjes van mensen die zeggen dat ze komen kijken’, vertelt Bos. Op de club zelf wordt het verschil met een normale competitiezondag pas echt zichtbaar. ‘Het hele veld en de tribune staan vol. Er zijn groen-witte fakkels, vuurwerk en Maastrichtse vlaggen.’ En ineens verschijnen er mensen die normaal allang niet meer langs de lijn staan. ‘Op zondag zijn we al blij als onze ouders komen kijken. Bij zo’n bekerwedstrijd staan er mensen die vijftien jaar geleden bij het team speelden, of ouders van oude vriendinnen die al tien jaar niet meer op de club zijn geweest. De sfeer is dan weer een beetje zoals vroeger.’ Na een overwinning gaat die avond nog even door. Soms stelt het bestuur zelfs een fust beschikbaar.

Delta Venlo Heren 1 maakte de afgelopen jaren eveneens naam in de beker en speelt dit seizoen mee in de Gold Cup. Voor hen zit een deel van de bekercharme juist in de uitwedstrijden. De ploeg maakte de afgelopen jaren lange busritten naar clubs waar ze in de competitie normaal nooit komt. ‘Je zit dan uren met elkaar, doet domme spelletjes en bent echt met het team op pad. Dat bindt’, vertelt Lenders. Vooral een bezoek aan Rotterdam bleef hangen. ‘Het leek daar wel een buurtfeest. Er kwamen heel veel mensen op af, er ontstonden rellen en uiteindelijk stonden er zelfs drie politiewagens. Dat zijn wij in het zuiden niet echt gewend’, zegt hij lachend. Na winst verandert ook de terugreis. ‘Dan drinken we wat biertjes en bouwen we in de bus een feestje.’

Ook op het veld merk je dat er maar één kans is. Staat Maastricht in de slotfase achter, dan wordt er niet lang gerekend. ‘Dan gaan we volle bak druk zetten of halen we de keeper eruit’, zegt Bos. ‘Het boeit dan minder of je uiteindelijk met 4-0 verliest. Je moet iets proberen.’ En als er na zestig minuten nog geen winnaar is, wachten de shoot-outs. Maastricht overleefde op die manier al meerdere bekerrondes. ‘Een keer stond het helemaal vol, onze keeper hield er heel veel en wij scoorden. Dat gevoel is niet normaal.’ Maar ook zonder shoot-outs waren er genoeg momenten die Bos zijn bijgebleven. ‘We hebben drie of vier keer in de laatste minuut gescoord. Dat is misschien wel het mooiste gevoel.’

Veel bijgeloof heeft Maastricht niet. Een paar jaar geleden verschenen er nog klavertjes vier op de schoenen, maar inmiddels houden ze het vooral bij de Maastrichtse vlag en de vaste yell: ‘Glory, glory, MHC’, die is overgenomen van de plaatselijke voetbalclub. Voor Lenders wacht dit seizoen een nieuw avontuur. Delta Venlo speelt nu in de Gold Cup en hoopt de eerste ronde te overleven. Daarna kunnen ook de hoofdklassers uit de koker komen. ‘Dat lijkt ons wel heel vet. Dat er ineens een hoofdklasseteam naar jouw club komt en je tegen zo’n speler als Koen Bijen kunt spelen. Dat is toch wel een jongensdroom.’

Het gesprek met Bos lijkt dan al afgelopen, tot ze lachend nog even inbreekt. ‘Oh, mag ik trouwens nog iets toevoegen? De afgelopen twee keer dat we de finale haalden, hebben we hem niet gewonnen. Dit jaar staan we er weer en winnen we hem. Honderd procent.'