Hertzberger terug bij Rotterdam: ‘Ik heb een zwak voor deze groep’

Nog nooit stond hij als coach op eigen benen, de lat ligt door de vorige week gewonnen landstitel direct hoog én hij stond slechts een jaar geleden zelf nog op het veld met de spelers aan wie hij nu leiding moet geven. Er zijn tal van redenen te verzinnen waarom Hertzberger de lokroep van Rotterdam vriendelijk had kunnen weigeren. Maar daar hoef je bij de topscorer aller tijden van de Hoofdklasse niet mee aan te komen. Zoals hij als speler uit ogenschijnlijk geslagen positie na keihard werken toch meeging naar het WK 2018 in India, zo gaat hij ook als beginnend coach geen uitdaging uit de weg.

Volgens Hertzberger kwam het verzoek of hij het team wilde helpen niet alleen van de clubleiding, maar ook uit de spelersgroep. ‘Dat zie ik als een groot teken van vertrouwen’, zegt de voormalige topspits, goed voor het duizelingwekkende aantal van 384 goals in het shirt van Rotterdam. ‘Ik heb sowieso een zwak voor deze groep. Ik gun deze jongens succes, omdat ik zie hoe hard ze ervoor werken. Ik loop al heel lang op Rotterdam rond en ben zelfs erelid, dus als er dan zo’n vraag komt, overweeg je dat natuurlijk. Uiteindelijk merkte ik dat ik er energie van kreeg. Dus heb ik besloten het te doen.’

Met zijn aanstelling volgt hij Erik van Driel op, van wie afgelopen winter al duidelijk werd dat zijn contract bij Rotterdam niet werd verlengd. Doelbewust koos de club voor een ander type coach, iemand die de ploeg meer richting en structuur moet geven. De keuze viel uiteindelijk op het clubicoon, die nog maar een jaar geleden afscheid moest nemen als speler toen zijn contract na liefst 22 jaar niet werd verlengd. 

Wie de voormalige doelpuntenmachine als speler aan het werk heeft gezien, krijgt al snel een beeld hoe hij kan zijn als coach. Hertzberger stond bekend om zijn discipline, zijn bijna obsessieve aandacht voor zijn lichaam en zijn uitzonderlijke fitheid. Pas in zijn allerlaatste seizoen miste hij voor het eerst in zijn lange carrière een wedstrijd door een blessure. Buiten zijn eigen spel om hield hij zich intensief bezig met de ontwikkeling van zijn ploeggenoten. Tactisch kende hij zijn tegenstanders door en door.

Wat voor type coach denkt hij zelf te worden? ‘Ik ben vooral gericht op het beter maken van individuen. Maar ik snap ook heel goed dat het team altijd op nummer één staat. Zo simpel is het eigenlijk. Wat voor type coach ik precies zal zijn, moet nog blijken, maar ik heb wel ideeën over hoe ik het met deze groep wil aanpakken.’ 

Hertzberger benadrukt dat hij veel respect heeft voor wat er dit jaar is gepresteerd, met het landskampioenschap als resultaat. ‘Er gaan al veel dingen goed, daar wil ik op voortborduren. Tegelijkertijd wil ik kijken waar spelers nog vijf tot tien procent kunnen winnen. Ik geloof er heilig in dat deze ploeg zijn plafond nog lang niet heeft bereikt. Ik hou van een omgeving waarin spelers zelf verantwoordelijkheid nemen, zichzelf ontwikkelen en als topsporters door het leven gaan. Die cultuur zit hier al in de ploeg. Ik heb er zin in om dat verder uit te bouwen.’

Met al zijn doelpunten was Hertzberger als speler van Rotterdam een levende legende. Vanaf de overdekte hoofdtribune, die tijdens de play-offs kolkte, kijk je sinds zijn hockeypensioen niet voor niets uit op de Hertzberger-tribune. Het is de ultieme bevestiging van zijn status als clubicoon.

Toch klinkt er in Rotterdam en omstreken, ondanks zijn reputatie, niet alleen enthousiasme over zijn aanstelling als hoofdtrainer. Door Hertzberger voor de leeuwen te gooien, neemt Rotterdam een gok. Vooral zijn gebrek als ervaring als hoofdcoach is een risico.

‘Die kritiek begrijp ik’, zegt Hertzberger. ‘Maar volgens mij ben je nooit helemaal klaar voor je eerste functie als hoofdcoach. De ideale coach moet aan een aantal zaken voldoen. Ervaring is er daar één van, maar er zijn ook veel andere componenten die ik wél bezit. Ik geloof dat het succes van een team afhangt van de juiste mensen op het juiste moment op dezelfde plek. Mede op basis daarvan denk ik dat ik deze klus aankan.’

Tegelijkertijd benadrukt Hertzberger dat hij de afgelopen anderhalf jaar wel degelijk ervaring heeft opgedaan, bovendien op internationaal niveau. Als assistent bij Frankrijk maakte hij het EK 2025 in Mönchengladbach van dichtbij mee, waar de ploeg geschiedenis schreef met de vierde plaats. ‘Bij Frankrijk ben ik erachter gekomen dat ik het trainerschap een gaaf vak vind.’

De vorige week veroverde landstitel heeft volgens hem de druk niet verder opgevoerd. ‘Ik voel dat eigenlijk niet zo. Er zijn altijd twee kanten van de medaille. Als het niet was gelukt, was er ook druk geweest. Misschien is het juist fijn dat de jongens nu weten wat er nodig is om all the way te gaan. Finales moet je leren winnen, en dat hebben ze al gedaan. Ik zie het als een fijne bagage richting komend seizoen.’

Natuurlijk was Hertzberger er vorige week bij toen Rotterdam op eigen veld de landstitel binnensleepte. De beelden staan nog altijd op zijn netvlies. ‘Die goal in de laatste minuut, het stadion dat ontplofte. Dat maakte me enorm trots’, zegt hij. ‘Het was voor de club een fantastische dag. Ik vond het prachtig om te zien hoe die jongens alles op het veld gaven en op karakter de titel binnensleepten. Ik heb ervan genoten, met mijn kinderen op schoot die ook niet meer durfden te kijken. Ik heb natuurlijk een Rotterdam-bril op, maar mijn gevoel zegt dat je deze ambiance niet op veel andere velden ziet. Daarom hou ik zo van deze club.’