Hertzberger houdt vast aan koers: ‘Niet te snel in paniek raken’

Als Thijs van Dam zondagmiddag vlak voor tijd dé kans mist om Rotterdam eindelijk eens langs een topachtclub te schieten, zou je verwachten dat Hertzberger langs de lijn zo langzamerhand de wanhoop nabij is. Maar de topscorer van de Hoofdklasse aller tijden geeft geen krimp. Als een standbeeld blijft hij staan, zonder ook maar een spier te vertrekken.

Het is nog altijd even wennen om Hertzberger in zijn nieuwe rol te zien, zondagmiddag op bezoek bij Pinoké. Als speler was de 267-voudig international nu niet bepaald een toonbeeld van rust. Zijn emoties liepen nog weleens hoog op, soms zo hoog dat hij bij wijze van spreken zijn stick kon wegsmijten. Maar in de dug-out lijkt hij haast een ander mens. Zelfs nu de play-offs steeds verder uit zicht raken, blijft Hertzberger de rust zelve.

Langs de lijn blijkt hij bepaald geen trainer die zestig minuten lang de longen uit zijn lijf schreeuwt. Ook met zijn armen staat hij niet voortdurend te zwaaien om zijn ploeg bij te sturen, al verandert dat enigszins naarmate de spanning in de wedstrijd oploopt. Nee, niet zozeer de spelers op het veld, maar juist vooral die in de dug-out krijgen zijn meeste aandacht. De ene na de andere wisselspeler zoekt hij op voor een kort onderonsje en wat persoonlijke aanwijzingen. Zo neemt hij op zijn tablet elke strafcorner uitgebreid onder de loep, waarna hij zijn bevindingen met sleepkanon Pepijn van der Heijden bespreekt. 

‘Ik schiet er niet zoveel mee op om emotioneel te worden’, legt Hertzberger na de wedstrijd uit. ‘Spelers komen met een hoge hartslag in de dug-out en hebben iets wat ze willen delen. Ik vind dat de staf juist rust moet brengen. Er komt altijd weer een volgend moment waarop het moet gebeuren. Voor een keeper kan dat een redding zijn, voor een spits een kans en voor een middenvelder een pass. Dan moet je je hoofd erbij houden. Daar probeer ik die jongens bij te helpen.’

Het klinkt allemaal als de woorden van iemand die zich niet gek laat maken. Alleen is de werkelijkheid voor de beginnende trainer natuurlijk een stuk weerbarstiger. Veel tijd om rustig aan het trainersvak te wennen, is hem niet gegund. Hij is nog maar nauwelijks begonnen aan zijn carrière als hoofdcoach, of hij moet bij de regerend landskampioen al optreden als een soort crisismanager. 

De cijfers spreken immers boekdelen. Geen van de vier ploegen die vorig seizoen de play-offs haalden, verloor in de reguliere competitie destijds meer dan vijf keer. Rotterdam staat nú al op vijf nederlagen. Veel misstappen kan de landskampioen zich dus niet meer veroorloven.

Hertzberger zelf wil vooral uitstralen dat hij zich niet van de wijs laat brengen. ‘Ik heb als speler 22 jaar topsport meegemaakt. Ik weet hoe het werkt. Uiteindelijk ben ik dienend aan het team. Als het goed gaat, moet je rustig blijven. Als het slecht gaat ook. Je moet niet te hoog van de toren blazen als het goed gaat en niet te snel in paniek raken als het slecht gaat.’

Maar wat doe je eigenlijk als beginnende trainer wanneer de nederlagen zich maar blijven opstapelen? Hoe krijg je een landskampioen die het winnen kennelijk is verleerd weer op de rails? Hoe bezweer je een crisis als je de kneepjes van het trainersvak zelf nog moet leren?

Een uitgewerkt crisisplan ontvouwt Hertzberger niet. Hij vertelt vooral over de dagelijkse begeleiding van zijn spelers. ‘Ik ben de hele week bezig om het team zo goed mogelijk voor te bereiden op de volgende wedstrijd. Om spelers in de juiste mindset te krijgen en individueel beter te maken. Soms is dat hockeytechnisch, soms mentaal. Daar ligt mijn focus.’

Wie denkt dat Hertzberger na vijf nederlagen de boel eens flink door elkaar gaat schudden, heeft het mis. Van drastische veranderingen wil hij niets weten. ‘De stand liegt niet, maar je kunt niet puur op basis van de stand of het scorebord conclusies trekken. Je moet als topsportploeg een bepaalde lijn hebben in wat je met elkaar wilt bereiken. Natuurlijk draai je aan bepaalde knoppen, maar je moet wel een rode draad houden.’ 

Volgens hem schort het dan ook niet zozeer aan de speelwijze, maar vooral aan de uitvoering. ‘Ik ben van mening dat ons spelconcept niet de reden is waarom we die topwedstrijden niet winnen. Het zit juist in de details. Je moet je kansen benutten om topwedstrijden te winnen. Dat doen we nu te weinig.’ 

Maar hoe hij precies aan die details sleutelt, blijft vooralsnog onduidelijk. Ook over zijn eigen ontwikkeling als trainer blijft Hertzberger op de vlakte. Zo vertelt hij dat hij iedere week bijleert als coach, maar zodra hem wordt gevraagd wat hij dan precies heeft geleerd, moet hij een concreet antwoord schuldig blijven. ‘Ik ben pas net een maand bezig. Het zijn hele kleine dingen. Ik kan nu niet één concreet voorbeeld noemen.’

Over een ander onderwerp blijkt Hertzberger een stuk minder terughoudend: de media. Als hij zich na zijn televisie-interviews bij drie schrijvende journalisten meldt, heeft hij weinig behoefte aan een uitgebreid vraaggesprek. ‘Zullen we het bij twee vragen laten?’ oppert hij. ‘Ik ben de laatste tijd niet zo te spreken over de media.’

Ruim een maand geleden berichtten verschillende media dat Hertzberger zelf een nogal ongelukkige rol had gespeeld bij de nederlaag tegen Den Bosch. Hij zou zich langs de lijn zo druk hebben gemaakt over de arbitrage dat hij een groene kaart kreeg, waarna Rotterdam met een man minder verder moest en Den Bosch uitgerekend op dat moment toesloeg. Dat bleek echter onjuist: Hertzberger had helemaal geen groen gekregen. ‘Maar ik erger me aan de berichtgeving in het algemeen’, zegt hij, waarna hij de verslaggevers alsnog uitgebreid te woord staat.

Hoe kritisch de berichtgeving over Hertzberger de komende periode wellicht ook wordt, zijn naam staat voor altijd in de geschiedenisboeken van Rotterdam gegrift. Met zijn 384 doelpunten heeft hij zich bij Rotterdam allang onsterfelijk gemaakt. Maar daarmee is niet gezegd dat Hertzberger als trainer niets te verliezen heeft. Hoe wrang zou het zijn als uitgerekend Mister Rotterdam al voor het einde van zijn eerste seizoen aan de kant zou worden gezet? 

Zover is het voorlopig niet. Op het veld zijn zondag in ieder geval geen aanwijzingen te zien dat de verhouding tussen Hertzberger en zijn spelers onder druk staat. Ook in interviews blijven de spelers pal achter hun trainer staan. Vorige week, na de nederlaag tegen Oranje-Rood, kwam voorzitter Jac Bressers zelfs het veld op, wat veel weg had van een openlijke steunbetuiging aan zijn trainer.

Hertzberger zelf zegt van die toenemende druk voorlopig weinig te merken. Ook met de ranglijst wil hij zich voorlopig niet al te veel bezighouden. ‘We hebben met elkaar besloten dat we het niet meer over vorig jaar hebben. Ook niet over het gat naar de play-offs. Het enige wat voor ons interessant is, is de volgende wedstrijd winnen. Dat is vandaag niet gelukt. Volgende week gaan we er weer voor.’