HDM-talent Duivenvoorden (17): 'Stond ineens tegenover Xan de Waard'

De meiden van HDM maakten het zichzelf zaterdag onnodig moeilijk in de tweede halve finale van het NK. Na de 3-2 overwinning uit de eerste wedstrijd, leek de Haagse ploeg fluitend naar de eindstrijd te gaan. Ze kwamen voor eigen publiek vlak na rust op een 3-0 voorsprong, door treffers van Lotte van Berkel, Floor Holzenbosch en Klavertje Kalis. 

Maar Pinoké knokte zich terug en maakte in de slotfase zelfs nog gelijk. HDM had het heel zwaar, maar stak na afloop wel de armen in de lucht. Toen de zoemer klonk, was de ontlading groot. Speelsters vlogen elkaar in de armen, dansten en zongen luidkeels mee met de muziek uit het clubhuis.  

Op zoek naar een nieuwe uitdaging  

De weg naar de NK-finale begon voor Duivenvoorden niet bij HDM, maar bij Ring Pass Delft. Daar doorliep ze haar jeugdopleiding, totdat ze twee jaar geleden besloot dat het tijd was voor een volgende stap. ‘Samen met Emma Oosterling en Filipien Buijs was ik op zoek naar een nieuwe uitdaging’, vertelt ze. ‘Ik keek vanuit mijn jeugd al naar HDM. Ik vond het een goede club met leuke meiden. Ik heb ook bij andere clubs gekeken, maar wist het eigenlijk gelijk al; dit is de club waar ik heen wil.’  Zij had het gevoel dat ze in Den Haag veel kon leren, als individu en met het team.  

Met z’n drieën maakten ze de overstap naar Den Haag en begonnen ze in de Onder16-1. ‘Dat is eigenlijk heel fijn gegaan. We hebben alles met z’n drieën doorlopen. Aan het einde van het seizoen zijn we doorgeschoven naar de Onder18.' Inmiddels is Duivenvoorden niet meer weg te denken uit de ploeg die volgende week om de nationale titel speelt.  

Spelen tegen supersterren  

Alsof een plek in de NK-finale nog niet bijzonder genoeg is, beleeft Duivenvoorden ook op individueel vlak een droomseizoen. De middenvelder valt regelmatig in bij Dames 1, in de Hoofdklasse. De eerste keer was zelfs al voordat het seizoen begon. ‘Tijdens de voorbereiding, op de ABN Amro Cup. Dat vond ik heel spannend. Je staat ineens met allemaal grote namen op het veld. Ik speelde samen met Hester van der Veldt en Julia Remmerswaal. Speelsters die bij het Nederlands elftal hebben gezeten. Ik heb veel van hen geleerd.’ Niet veel later volgde haar eerste competitiewedstrijd, uitgerekend tegen topploeg SCHC. ‘Dan sta je ineens naast iemand als Xan de Waard. Dat is heel vet. Al jarenlang kijk je tegen haar op en dan sta je ineens tegenover haar op het veld. Dat vond ik wel heel bijzonder.’   

Volgens coach Robert Sinjorgo is de ontwikkeling van Duivenvoorden geen toeval. ‘Ik denk dat iedereen weet wat we aan Veerle hebben. Iedereen is gek op haar. Je weet dat er een betrouwbare speelster in het veld staat die nooit opgeeft of zal verzaken. Ze haalt eigenlijk altijd wel een zeven of een acht. Ze heeft zo’n enorme drive.’   

Die drive heeft ook een keerzijde. Volgens Sinjorgo wil Duivenvoorde soms té graag. ‘Af en toe loopt ze zichzelf voorbij. Dan halen we haar er even uit, want zelf om een wissel vragen zal ze niet doen.’ Duivenvoorde lacht om die omschrijving, maar herkent het ook. ‘Als het soms helemaal niet staat, ga ik overal proberen te helpen. Dan wil ik alles dichtlopen. Daardoor ren ik mezelf helemaal kapot. Gelukkig word ik daar wel op gewezen en heb ik het ook zelf soms door.’ 

Zaterdag speelt Duivenvoorde met HDM weer tegen SCHC. Niet tegen De Waard of een andere international, maar tegen haar leeftijdsgenoten in de finale. ‘We gaan deze week eigenlijk heel normaal benaderen’, vertelt Sinjorgo. ‘Gewoon trainen op maandag, woensdag en donderdag. Daarna samen eten op de club, zoals we elke donderdag doen. We weten wat SCHC kan en hebben veel respect voor ze. Het zal een geweldige finale worden.’ Duivenvoorden kijkt ook uit naar de finale, ‘Een bijzonder hoogtepunt. Ik heb er alleen maar heel veel zin in.’