Haru (14) verliet Japan voor Amstelveen: ‘Om beter te leren hockeyen’

Via een videoverbinding op een telefoon zwaait Haru naar zijn vader Atsushi en zijn twee broertjes Toki (10) en Gaku (8), helemaal aan de andere kant van de wereld. Nog altijd wonen zij in Japan, vlakbij Osaka. Zelf zit Haru in de woonkamer van een appartement in Amstelveen, op een totaal ander continent, waar hij met zijn moeder Yoshiko en zijn zusje Ao (12) woont.

‘Natuurlijk mis ik mijn vader en mijn broertjes’, vertelt de ambitieuze tiener. ‘Maar het was geen moeilijke beslissing om naar Nederland te verhuizen. Mijn droom is om de beste hockeyer ter wereld te worden. Hier kan ik een veel betere speler worden.’

Het is nogal wat, een gezin dat duizenden kilometers uit elkaar gaat wonen voor de sportieve ambities van een puber. Al op zijn twaalfde verhuisde Haru helemaal van Japan naar Nederland, voor een plek in de jeugd van Amsterdam. Zijn moeder ging met hem mee, terwijl de rest van het gezin achterbleef.

In de voetbalwereld, waar voor toptalenten miljoenen kunnen lonken, verwacht je zo’n ingrijpende stap misschien nog wel. In het hockey niet. Zelfs als Haru zijn droom waarmaakt en de Olympische Spelen haalt, zal hij er hoogstwaarschijnlijk geen fortuin mee verdienen. Toch weerhield dat er de familie Ueda – geen familie van de oud-spits van Feyenoord – niet van om het gezinsleven ingrijpend om te gooien, inmiddels al tweeënhalf jaar lang.

‘Ik begon met hockey toen ik zes jaar was’, vertelt Haru aan de keukentafel, in het Engels. Wie maar ver genoeg terugscrollt op het Instagramprofiel dat zijn moeder over hem bijhoudt, ontdekt dat Haru al op jonge leeftijd behoorlijk handig was met zijn stick. Op een klein veldje in de achtertuin van zijn ouderlijk huis in Japan voert hij behendig de ene na de andere truc uit.

Maar zijn hockeywereld was al snel een stuk groter dan dat kleine veldje achter het huis. ‘Online keek ik vanuit Japan altijd ook al naar de samenvattingen van de Hoofdklasse’, vertelt hij. Vooral de bliksemsnelle Japanse international Kenta Tanaka, die vier seizoenen voor HGC speelde, was zijn idool. ‘Ik droomde ervan in Nederland te hockeyen.’

Haru schopte het tot Japan Onder 12, waarna zijn vader met een nogal ambitieus plan kwam. Waarom zou zijn zoon niet de sprong al wagen naar Nederland, zo ongeveer het walhalla van de hockeywereld? Dat daarvoor een verhuizing naar de andere kant van de wereld nodig was, nam de familie voor lief. ‘Ik was meteen enthousiast’, vertelt Haru. 

Via een Japanse kennis, die voor zijn werk in Nederland verbleef, werd een lijntje gelegd met Amsterdam. De club reageerde enthousiast. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, stapte Haru in februari 2024 met zijn vader op het vliegtuig naar Nederland. Vijf dagen duurde het bliksembezoek, waarin hij mocht meetrainen met Amsterdam Onder 14-1. Hij sprak geen woord Engels, laat staan Nederlands. ‘Ik vond het spannend, maar was ook heel blij dat ik een kans kreeg.’ Drie trainingen later zat hij alweer in het vliegtuig naar Japan.

Maar Haru had zijn stick laten spreken. Amsterdam was overtuigd. Drie trainingen waren genoeg om zijn hockeydroom een vervolg te geven en het leven van zijn hele gezin op zijn kop te zetten. In april 2024 pakten Haru en zijn moeder hun koffers en verhuisden ze naar Amstelveen. Zijn vader, die in Japan als leraar werkt, bleef met zijn twee jongere broertjes en zusje achter. Het gezin werd voor onbepaalde tijd over twee continenten verdeeld, allemaal om Haru de kans te geven zich verder te ontwikkelen als hockeyer.

Zonder slag of stoot verliep zijn nieuwe leven aan de andere kant van de wereld uiteraard niet. Op het veld kon Haru moeiteloos meekomen, maar zijn ploeggenoten verstaan was toch echt een ander verhaal. ‘Mijn teamgenoten spraken allemaal Engels tegen me, maar in het begin verstond ik er niets van. Inmiddels gaat dat een stuk beter. Ik leer ook Nederlands van ze.’ Ook buiten het hockeyveld moest hij zijn draai zien te vinden. Inmiddels gaat Haru naar de middelbare school, waar hij zich steeds beter kan redden. ‘Ik heb het erg naar mijn zin.’

Voor zijn moeder was de verhuizing minstens zo ingrijpend. In Japan was ze huisvrouw geweest. In Nederland moest ze ineens aan het werk, in een land waarvan ze de taal niet sprak. Een baan vinden bleek bepaald niet eenvoudig. Ook een eigen woning zat er aanvankelijk niet in. Moeder en zoon deelden eerst een huis met andere Japanners, voordat ze een appartement in Amstelveen vonden. Inmiddels werkt ze als oppas en in een Japans restaurant. Financieel blijft het echter lastig. ‘Ik werk als freelancer en verdien niet zoveel.’ 

Het is nogal een prijs die het gezin betaalt voor Haru's hockeydroom. Toch heeft zijn moeder een verrassend antwoord op de vraag hoe moeilijk het was om haar leven compleet om te gooien. ‘Nee, het was juist een makkelijke beslissing’, zegt ze, in gebrekkig Engels. ‘Haru is heel talentvol. Ik doe het voor hem.’ Hun verhuizing naar Nederland staat bovendien niet los van een bredere ontwikkeling in Japan: de hoge maatschappelijke druk in het Aziatische land brengt wel meer Japanners ertoe hun toekomst elders te zoeken.

Hoe het ook zij: bij de familie Ueda staat de hockeydroom van Haru in ieder geval centraal, zo valt zelfs aan de koelkast af te lezen. Die hangt vol met schema’s en kalenders waarop zijn trainingen, wedstrijden en selectiemomenten nauwkeurig worden bijgehouden. Ook zijn sponsorcontract met stickmerk Princess heeft er een plekje gekregen. Het mag duidelijk zijn dat de hockeyloopbaan van Haru het gezinsleven beheerst.

Zijn moeder is ondertussen ook zijn trouwste supporter. Iedere week staat ze trots langs de lijn, haar telefoon in de aanslag om de verrichtingen van haar zoon vast te leggen. De beelden verschijnen vervolgens op zijn Instagramaccount, waar zijn ontwikkeling op de voet te volgen is. ‘Ik krijg leuke reacties’, zegt Haru. ‘Ik denk dat veel mensen het bijzonder vinden dat ik uit Japan kom.’ 

De video’s zijn fascinerend om te zien. Je ziet een jochie over het veld dartelen, een kop kleiner dan zijn teamgenoten en zijn tegenstanders, maar zeker niet minder handig met een hockeystick. Met zijn dribbels, zijn fluwelen techniek en harde schot valt hij onmiddellijk op. ‘Hij is de beste van zijn team’, liet zijn trainer van Onder 14-1 vorig seizoen al eens weten.

Zijn talent blijft dus zeker niet onopgemerkt. Inmiddels is Haru ook geselecteerd voor het districtsteam Noord-West. ‘Over een paar jaar hoop ik voor Heren 1 te spelen,’ zegt hij.

Langzaam komt het gezin Ueda bovendien weer bij elkaar. Een jaar na Haru's verhuizing kwam ook zijn zusje Ao (12) naar Nederland. Inmiddels hockeyt ze eveneens bij Amsterdam. ‘Maar ik ben lang niet zo goed als Haru’, zegt ze glimlachend. 

Zijn vader en twee broertjes wonen nog altijd in Japan. Maar ook daar lijkt verandering in te komen. Het plan is dat zijn vader, die in Japan voor de klas staat, met zijn twee zoons naar Nederland verhuist. Ook hier wil hij als leraar aan de slag. De familie zoekt daarom inmiddels naar een ruimere woning. Ook voor zijn vader en twee broertjes lonkt daarmee een compleet nieuw leven aan de andere kant van de wereld, allemaal voor de hockeydroom van Haru.

Aan zijn ambities in ieder geval niets veranderd. ‘Ik wil ooit voor Japan uitkomen op de Olympische Spelen’, zegt hij glunderend. ‘Daar doe ik dit allemaal voor.’