Harmanpreet draagt India's hoop op eerste wereldtitel in 51 jaar

Vijf minuten zijn er gespeeld in het Wagener Stadion als Harmanpreet Singh zich meldt op de kop van de cirkel. India heeft tegen Pakistan zijn eerste strafcorner gekregen. Hij maakt zich klaar en sleept vervolgens raak. Daarna legt hij kort een vinger tegen zijn lippen en slaat met zijn hand op zijn bovenbeen. 

Het is de openingstreffer van een wedstrijd die India met 5-3 wint en waarmee het zich plaatst bij de beste acht landen van het WK. Harmanpreet maakt ook de 3-0. Ditmaal niet met zijn gevreesde sleeppush. Bij de variant legt hij de bal af, waarna de Pakistaanse keeper het eerste schot keert. India vangt de rebound op en uiteindelijk belandt de bal weer bij Harmanpreet. Vrij aan de rechterkant van de cirkel flatst hij hem binnen. 

Twee doelpunten van de aanvoerder op een middag waarop India verdergaat op een missie die in zijn land veel groter is dan één wedstrijd tegen Pakistan. Het is 51 jaar geleden dat India voor het eerst en voor het laatst wereldkampioen werd. In 1975 versloeg het in Kuala Lumpur uitgerekend Pakistan in de finale met 2-1. Sindsdien stond India zelfs niet meer op het WK-podium. 

De 30-jarige Harmanpreet – 267 interlands, 296 goals - is het boegbeeld van een hockeyland dat langzaam weer aansluiting heeft gevonden bij de wereldtop. India won brons op de Olympische Spelen van Tokio en herhaalde dat kunststuk drie jaar later in Parijs. Harmanpreet was daar captain en met tien doelpunten ook topscorer van het olympische toernooi. Maar een wereldtitel is iets anders. 

‘Het doel is duidelijk', zegt Harmanpreet na de overwinning op Pakistan wanneer hem wordt gevraagd of India na 51 jaar eindelijk weer wereldkampioen kan worden. 'De jongens spelen goed. De volgende wedstrijd zullen we weer een ander Indiaas team moeten laten zien.' 

Hij praat zachtjes en beheerst. Zoals bijna alles bij Harmanpreet beheerst oogt. Ook wanneer India eerder in de wedstrijd een nieuwe strafcorner krijgt. Hij balt even zijn vuist, kijkt naar de zijlijn en geeft een knikje. Meer communicatie is blijkbaar niet nodig. Hij weet welke variant er gespeeld moet worden en neemt zijn positie in. Ditmaal zonder resultaat. 

Het is een klein voorbeeld van de rol die Harmanpreet binnen het team speelt. Hij is verdediger, aanvoerder, strafcornerspecialist en doelpuntenmaker tegelijk. Iemand die de defensie leidt en doelpunten voorkomt en aan de andere kant van het veld het beslissende doelpunt kan maken. Zelf verzet hij zich tegen het beeld dat hij alleen strafcornerspecialist is. Hij begon als aanvaller, werd verdediger en ontwikkelde zich pas daarna tot strafcornerspecialist. 'Ik zie mezelf niet alleen als strafcornerspecialist maar ook als centrale verdediger', zei hij daar eerder over. 

Die ontwikkeling begon ver weg van het Wagener Stadion. Harmanpreet groeide op in Jandiala Guru in Punjab, in een boerenfamilie. Als jongen hielp hij mee op het land. Het werken met een tractor zou volgens de website olympics.com hebben bijgedragen aan de armkracht die later een van de kenmerken van zijn sleeppush werd. In 2011 ging hij naar de Surjit Hockey Academy in Jalandhar. Vier jaar later debuteerde hij voor India. 

Sindsdien groeide hij mee met de wederopstanding van het Indiase hockey met als hoogtepunten de twee opeenvolgende olympische medailles. Maar op het WK wil het met Indiase ploeg nog niet lukken. De laatste twee wereldkampioenschappen werden nota bene in India gehouden. In 2018 eindigde het land als zesde, in 2023 zelfs als negende. Zo ontstond een opmerkelijke tegenstelling. India telde op olympisch niveau weer mee, maar op het WK bleef het ver verwijderd van de medailles. 

De hunkering naar een gouden medaille reist tijdens dit WK overal met Harmanpreet mee. En dat voelt hij, ook al weigert hij het woord druk te gebruiken. 'Steun en verantwoordelijkheid', antwoordt hij wanneer hem wordt gevraagd of hij de verwachtingen van een heel hockeyland op zijn schouders voelt. 'Dat is voor ons belangrijker. Er is geen druk.' 

Hoewel Harmanpreet de aanvoerdersband draagt, heeft hij eerder gezegd dat binnen India eigenlijk iedere speler een soort aanvoerder moet zijn. Wie zijn verantwoordelijkheid binnen het team uitvoert, is volgens hem aanvoerder van dat onderdeel.  

Hij probeert de verantwoordelijkheid juist over de ploeg te verdelen. Ook na zijn twee doelpunten tegen Pakistan doet hij dat. ‘Voor ons maakt het niet uit wie de doelpunten maakt', zegt hij. ‘We moeten gewoon scoren. Dat is onze mentaliteit. Als we kansen krijgen, moeten we ze afmaken. Dat hebben we vandaag goed gedaan.' 

Zijn analyse van India na de eerste groepsfase is even nuchter. De ploeg wordt volgens hem steeds beter, vooral verdedigend. ‘We weten dat de tegenstander ons alleen kan afstraffen als we fouten maken. Dus we houden de bal in bezit, verdedigen goed en ja, creëren kansen in het open veld en in de cirkel, en maken die dan af.’ 

Tegelijk is Harmanpreet kritisch genoeg om te zien wat nog niet goed gaat. Pakistan scoorde drie keer. ‘Silly goals’, noemt hij ze. India moet na balveroveringen rond de eigen 25-meterlijn meer controle houden. ‘En dan geen fiftyfifty pass geven waardoor zij de kans krijgen om te scoren. Dat is een onderdeel waarin we ons moeten verbeteren.’ 

Even later blijkt opnieuw wat voor een icoon Harmanpreet is in India. De interviews worden na afloop niet op het veld gehouden, maar op het dak van het gebouw aan het Ron Top Plein, op een kleine twintig meter lopen van de hoofdingang het stadion. Van alle Indiase spelers is Harmanpreet het meest gevraagd door de media. Op weg ernaartoe wordt hij toegejuicht. Hij deelt high-fives uit en geeft een meisje een aai over haar bol. 

Boven wacht een trits interviews. De vragen gaan over Pakistan, zijn doelpunten, de volgende ronde en onvermijdelijk over die 51 jaar zonder WK-goud. Als een journalist na zijn interview ook nog om een selfie vraagt, poseert Harmanpreet geduldig. 

Dan loopt hij de trap weer af. 

Onderaan heeft zich inmiddels een flinke groep Indiase supporters verzameld. Zodra ze hem zien, klinkt opnieuw gejuich. Tussen twee bewakers baant Harmanpreet zich een weg door de groep, terug richting het stadion en de kleedkamer.