Haar knie dwingt Julie van Dam (26) tot stoppen: ‘Tranen om gevloeid’

Op haar linkerknie zit zondagmiddag, in de verloren thuiswedstrijd tegen het sterke Kampong (0-4), een pleister geplakt, met daaroverheen een strak wit tape. Het zijn de noodverbanden die haar knie bij elkaar moeten houden, net genoeg om het seizoen uit te kunnen spelen. De voormalig speelster van Oranje Onder 16 wil haar carrière afsluiten op het veld, niet langs de zijlijn.
 
‘Mijn meniscus is niet van héél goede kwaliteit, laat ik het netjes zeggen’, vertelt Van Dam na de wedstrijd, in de gang van het clubhuis van Rotterdam. Ze glimlacht wrang om haar eigen understatement. ‘In 2019 en 2020 ben ik er al aan geopereerd. Eigenlijk is het sindsdien nooit meer een heel seizoen goed gegaan. De orthopeed heeft nu geadviseerd ermee te kappen, om de rest van mijn leven nog enigszins normaal te kunnen functioneren.’

Slepende knieblessure

Zo’n beetje haar hele hockeyleven is haar knie al haar achilleshiel. Toen ze nog in HDM Dames 1 speelde, ging het al met pieken en dalen. Haar overstap naar Rotterdam, in 2021, voelde als een nieuw begin, maar de klachten bleven terugkomen. Ook dit seizoen is het niet anders: in de eerste seizoenshelft moest ze opnieuw toekijken vanaf de zijlijn. Een cortisone-injectie, bedoeld om de boel van binnen ‘schoon te maken’, gaf haar weer even hoop. Tot haar knie in de tweede seizoenshelft ontstoken raakte. Toen was ze weer terug bij af.
 
‘Mijn knie is gewoon te zwak. Ook in de tweede competitiehelft heb ik weer een stuk of drie wedstrijden gemist. Het blijft steeds een beetje passen en meten, een training overslaan om op zondag toch te kunnen spelen’, vertelt Van Dam, bij wie gaandeweg het besef groeide dat vijf keer per week trainen op dit niveau te zwaar is voor haar knie.

De genadeklap kwam vorige week, in het gesprek met de orthopeed. De boodschap was helder: Van Dam doet er verstandig aan te stoppen met hockeyen, wil ze haar knie voor de rest van haar leven sparen. Ook spelen op een lager niveau, zoals in Dames 2, wordt haar nadrukkelijk afgeraden. ‘Daar schrok ik echt van’, zegt ze. ‘Dat ik niet meer op het niveau van Dames 1 kan spelen, dat zag ik ergens wel aankomen. Maar dat ik helemaal niet meer mag hockeyen, ook niet in Dames 2, dat was echt een klap. Daar zijn de nodige tranen om gevloeid.’

Nooit meer hockeyen

Nog maar 26 jaar en dan al moeten stoppen met hockeyen, waarschijnlijk voor de rest van haar leven: het heeft er bij haar ingehakt. ‘Maar ik probeer positief te blijven. Er is méér in het leven dan alleen hockey. Mijn knie moet nog jaren mee. Ik zou het leuk vinden als ik ooit kinderen krijg, kleine muppets. Dan wil ik daar ook gewoon achteraan kunnen rennen, bijvoorbeeld op het hockeyveld. Dus dit is echt de beste keuze’, zegt de zus van international Thijs van Dam. Heel misschien wil ze later nog een poging wagen in een vriendenteam, in de kelderklasse, al is ze daar nu nog te fanatiek voor. ‘Voor nu probeer ik vooral te genieten van de laatste momenten.’

Wie Van Dam zondag ziet spelen, ziet geen speelster die al bezig is met een afscheidstournee. In het tweede kwart staat het nog 0-0 wanneer ze naast assistent-coach Jeroen Bune op een stoeltje naast de dug-out plaatsneemt en het whiteboard erbij pakt. Driftig trekt ze allerlei lijnen, zoekend naar een manier om Kampong – de nummer twee van de competitie – op de knieën te krijgen. Ook in haar laatste weken als speelster probeert ze er duidelijk nog alles uit te persen.

Haar laatste wedstrijden

Ondanks na de ruime 0-4-nederlaag op eigen veld hield Rotterdam zondag de zesde plek vast. Directe handhaving zou voor de ploeg van Jorge Nolte, die zich vorig seizoen nog moest handhaven in de play-outs, een bekroning zijn op een opvallend sterk seizoen. Maar de strijd is nog allerminst beslist, weet Van Dam. Met Oranje-Rood-uit en Tilburg-thuis wachten onder meer nog twee lastige degradatiekrakers. 

Van Dam: ‘Er komen nu twee belangrijke wedstrijden, waarin we directe handhaving kunnen veiligstellen. Hopelijk is de druk er dan af voor onze laatste wedstrijd – míjn laatste wedstrijd – tegen Amsterdam. Het zou mooi zijn als ik die pot vooral lekker kan genieten.’