Gooische-goalie Van de Laak: 'Kickboksen voor wedstrijd is een risico'

‘Je weet dat ze gisteren heeft gekickbokst, hè?’ roept middenvelder Eefke Winkelhorst glunderend als ze door het hekje van het hoofdveld in Bussum loopt. ‘We zijn zo trots op haar!’

Van de Laak noemt haar kickboksavontuur van zaterdagavond ‘een bijzondere voorbereiding’ en haar afgelopen dagen ‘een negen-punten-weekend’: ‘Sommige mensen gaan een weekend weg, ik ga sporten,’ grijnst de keepster na afloop van de pot tegen Push. Het begon met de bekerwedstrijd donderdagavond. Tegen Schaerweijde stond na een uur 4-4 op het scorebord, maar stopte Van de Laak alle shoot-outs, terwijl haar ploeggenoten wél scoorden. ‘Op shoot-outs ook nog. Maar dat je die 3-0 wint, is lekker. Vrijdag had ik dan wegen en de staredown, zaterdag vechten, en zondag weer hier.’ 

Eerst die zondag, waarin Gooische met 3-1 won. Van der Laak is belangrijk voor haar team, als ze na rust een één-op-één met Push-spits Valerie Kamminga pakt. Nadat Frida van Schaik in de tweede helft de derde goal maakt voor de thuisploeg, houdt Gooische het heft stevig in handen.

Van der Laak begon ooit bij ZMHC, dat later opging in fusieclub HC Zwolle. ‘Vroeger was ik een klein dikkertje. Ik was in de jeugd nog veldspeler, maar wilde nooit rennen. Toen ik van de D- naar de C-jeugd ging, moest ik naar de C2 omdat ik het conditioneel niet redde. Maar mijn vriendinnetjes gingen allemaal naar C1. Als ik keeper werd, kon ik toch met ze mee. Zo gezegd, zo gedaan en een maand later zat ik in de selectie van Oost-Nederland. Toen dacht ik: ah, misschien is dit mijn vak. Niet rennen, maar ballen redden.’

Zoals wel meer keepers  is Van de Laak geen stereotype hockeymeisje. ‘Laten we eerlijk zijn, ik heb een vrouw, ik ben getint en ik zit vol met tattoo’s. Dat is niet helemaal de sfeer hier in het Gooi.’ In de gym gaat ze makkelijker op in de ambiance. ‘Ik doe het pas een half jaar. Ik heb vaker zo’n opvlieging, eerder heb ik ook gewichthefwedstrijden gedaan. In deze gym stelden ze het kickboksen aan me voor en trokken ze me er helemaal in mee.’

Maar er is een verschil tussen eens per week tegen een zak slaan en de ring in durven. ‘Ja, dat doe je niet zo maar. Ik ben zeker geen Rico Verhoeven, maar je moet wel een bepaald niveau hebben en fit zijn om dat te mogen doen.’ Het is een heel intensieve sport, legt ze uit. ‘Met hockey word je gedurende de wedstrijd moe. Met kickboksen is het de hele aanloop. Na het warm slaan is de tank eigenlijk al leeg. Daarna moet je door, op karakter. Dus je lichaam is niet per se moe, maar je hebt zuurstofgebrek en moet er mentaal bijblijven.’

De vraag is hoe slim het is om zo’n wedstrijd te boksen de dag voor je hockeywedstrijd. ‘Dat is een risico ja, honderd procent. Maar ik deed mee in een recreantenklasse waarin het min of meer een oefenpotje was. Of ik ook tot moes geslagen had kunnen worden? In theorie wel. Maar ik train zelf ook hard, hè. En door het ingaan van de wintertijd kon ik een uurtje extra slapen.’

Daarnaast roemt Van de Laak de tweede keepster van Gooische: Roos Bloemen. ‘Dat is een talentje, hoor. Daar mogen we dit jaar mee boffen. Dat geeft mij ook rust. Stel, er gebeurt toch wat, dan staat zij er.’ Het team was flink begaan met de boksavond. ‘Ik zag de hele tijd berichten binnenkomen in de groepsapp. Natuurlijk hoopten ze dat ik oké was.’

Gooische zag na het kampioenschap in de Overgangsklasse flink wat speelsters stoppen of vertrekken, en trok maar liefst veertien nieuwelingen aan. Van de Laak is één van acht speelsters die ook afgelopen seizoen al voor het vlaggenschip in Bussum speelde. ‘Er is veel veranderd. Ineens ben ik één van de oudste speelsters van het team. Ik voel daardoor toch dat ik wat verstandiger en normaler moet zijn. Zo van: Nad, nu even op de rem, er zijn puppies van achttien bij.'

Dat Gooische als een duveltje-uit-een-doosje startte aan de competitie, mag gerust een verrassing worden genoemd, zegt ze. Na zeven speelrondes bevindt de ploeg zich met zestien punten op de tweede plek. In het eerste speelweekend werd van hoofdklassedegradant Tilburg gewonnen, en daarna nog van VVV HC, Delta Venlo, Were Di en nu dus Push. ‘Niet normaal toch? Met al die nieuwe speelsters, een nieuwe coach en als promovendus. Dat is iets heel raars. Die eerste overwinning, op Tilburg, zien we nog steeds als een bonus. Daar ga je gewoon niet vanuit. Maar dat we dan de weken erop blijven presteren… Op de een of andere manier werkt het.’