Goalie Leiden scheurt nóg een kruisband: 'Ging van het slechtste uit'

Net terug van een gezellig teamweekend in Malaga stonden de dames van Leiden eind februari op het veld voor een oefenwedstrijd tegen HDM. Keeper Bienfait herstelde nog, van een bal die vol op haar helm was gekomen. Maar een potje tegen een Hoofdklasser wilde ze niet laten schieten. 

‘Al heb ik er deze keer minder goede herinneringen aan’, zegt Bienfait. ‘In het tweede kwart was er een actie waarbij ik uit moest komen. Ik maakte een soort stapbeweging op het moment van druk zetten en ik voelde in mijn hoofd ‘knak-knak’. En toen ging ik neer op de grond.’

Ze wist meteen dat het mis was: ‘Ik bleef liggen en barstte gelijk in tranen uit. Daar schrok iedereen ook wel van, want een keeper die zo op de grond ligt, dat zie je niet vaak. Maar uiteindelijk heb ik gezegd: ik ga verder. Eigenlijk wist ik al dat het niet goed was, maar ik wilde niet uitstappen, het kwart afmaken en dat mijn teamgenootje die fysiotherapeut is er in de rust even naar zou kijken.’ 

Bienfait bleef dus staan. ‘Zonder verder gekke dingen te doen. Net voor het einde kwam er nog een strafcorner. Ik stond alweer met tranen in mijn ogen en had een soort flashback naar zes jaar geleden, maar ik wilde die laatste corner per se nog doen. Maar ik zette één stapje naar links en zakte er gelijk weer doorheen. Toen wist ik: het is klaar.’

Ze huilde niet vanwege de pijn, zegt ze nu. ‘Op dat moment was er geen pijn in mijn knie. Het was alleen maar pijn in mijn hoofd. Een mentale klap.’ Want zes jaar eerder gebeurde ongeveer hetzelfde. ‘Alleen was het toen in de zaal. Ook met uitkomen en mijn knie die de ene kant op ging en mijn lichaam de andere kant. Ook toen was er nog een strafcorner. Toen ik dacht ik dat de blessure niet zo ernstig was. Later bij de orthopeed hoorde ik dat m’n kruisband compleet was afgescheurd, en stortte mijn wereld in. Misschien dat ik daarom deze keer meteen van het slechtste uit wilde gaan, dan kon het altijd nog meevallen.’

Dat is niet het geval: niet alleen haar kruisband - deze keer dus van haar rechterknie - is afgescheurd, ook haar meniscus is gescheurd. ‘Dat maakt veel uit. Anders had ik m’n been nu al bijna weer mogen belasten en kan je snel weer met één kruk vooruit. Nu moet ik zes weken helemaal met mijn voet van de grond blijven.’ Recent werd ze geopereerd. ‘Ik wist meteen dat ik dat wilde, zelfs los van hockey wil ik andere sporten kunnen doen, zoals tennis en skiën. Maar wat betreft hockey… De vorige keer was ik 18, toen was het helemaal logisch, maar nu ben ik 25. Dan ga je je toch afvragen of het nog gaat lukken om terug te keren op dit niveau.’ 

Die onzekerheid maakt een hoop los bij Bienfait. ‘De vraag wat ik in de hockeywereld nu nog waard ben, die houdt me bezig. Aan de ene kant kunnen keepers vaak wat langer mee, maar aan de andere kant lig ik er nu de rest van dit seizoen uit, kan ik volgend seizoen niet starten en is het maar de vraag of ik daarna de selectie weer ga halen. Juist als keeper moet je jezelf elke keer bewijzen, er is er maar één die onder de lat staat.’

Het heeft tijd nodig om het geloof en vertrouwen in haar lijf weer terug te krijgen, erkent ze. ‘Dat vind ik lastig. Ik word er gelijk emotioneel van als ik over de toekomst praat. Ik ben ook zo met die knie bezig geweest, dat je dat aspect een beetje vergeet.’ Juist dat mentale is de grootste uitdaging van haar blessure, zegt ze. ‘Het is best eenzaam. Je zit in een hockeyteam, maar een revalidatie doe je eigenlijk alleen.’ 

Het toeval wil dat Bienfait niet helemáal alleen staat in haar blessure. Ook ploeggenoot Liselotte Moningka scheurde een paar weken eerder haar kruisband af. ‘Dus nu zijn we lotgenoten. Staan we in ieder geval samen langs de kant.’ 

Maar je kunt haar soms ook coachend achter de goal vinden. ‘Onze tweede keeper is ook geblesseerd, dus we hebben nu Elodie Kroep uit de A-jeugd die bij ons keept. Dat doet ze waanzinnig goed. Je hoeft iemand uit de A1 echt niet uit te leggen hoe ze een bal moet stoppen. Maar het kan best een stap zijn, van de jeugd naar het dameshockey. En ik wilde graag, zodra het kon, iets bijdragen. Dus hielp ik haar bij de trainingen en met het coachen van het team van achteruit. Stond ik nog steeds de longen uit m’n lijf te schreeuwen, als een gekkie achter de goal,’ lacht Bienfait. 

Inmiddels doet ze dat niet meer. ‘Ik kan het nu loslaten. Ook dat is dubbel: het is zowel fijn om iets te kunnen doen, als ook pijnlijk. Ik bemoei me nog wel met het analyseren van de verdedigende corner.’ Ook dat heeft een doel: ‘De eerste helft van het seizoen waren we het minst gepasseerde team. Ik zou het mooi vinden als we dat het hele seizoen kunnen volhouden.’