Geen vakantie in Indonesië, maar EK-goud voor Anouk Slotema

Het loopt al tegen middernacht als Slotema nog altijd op het veld staat. Om haar heen wordt gelachen, geknuffeld en geposeerd voor foto's, maar zelf heeft ze haar blik gericht op het goud dat om haar nek hangt.

Ze neemt de medaille in haar handen, laat haar vingers erover glijden en draait hem nog eens om. Alsof ze wil controleren of hij echt is. ‘Ik kan het gewoon niet geloven’, zegt ze. Lachend klemt Slotema de medaille tussen haar handen en laat hem even heen en weer bewegen. ‘Hij is zwaar. Voel maar.’

Nog geen jaar na haar Europese titel met Oranje O18 heeft Slotema opnieuw goud veroverd. ‘Dit was mijn doel’, zegt ze over het spelen op het EK in Valencia, ‘maar ik wist niet hoe groot de kans was dat ik mee zou gaan. We hadden zelfs al een vakantie naar Indonesië gepland. Maar ik dacht: ik ga er alles aan doen. Die vakantie kon me gestolen worden als ik erbij mocht zijn.’

De aanloop naar het EK verliep voor Slotema niet zonder twijfels. Ze had tijd nodig om haar draai te vinden binnen de selectie. Juist in die periode merkte ze hoeveel steun ze aan haar ploeggenoten had.

‘Ik zat er niet superlekker in. Dan stappen sommige meiden even naar je toe en zeggen een paar woorden. We hebben het met elkaar heel gezellig en dat plezier helpt enorm. Dan ben ik ook op mijn best.’

Slotema groeide tijdens het EK uit tot een van de stabiele schakels in de defensie van Jong Oranje. Ze verdedigde overtuigend, schoof regelmatig in en durfde onder druk vooruit te spelen. Tegen Engeland leverde zo'n actie een assist op de openingstreffer van Pinoké-teamgenote Juul Sauer op.

In de finale werd niet alleen haar spel, maar ook haar rust op de proef gesteld. Eerst zorgde hevige regen voor een lange onderbreking net nadat de wedstrijd was gestart. Later ontstond discussie over een Spaans doelpunt, nadat de bal via de binnenkant van de paal weer het veld in leek te rollen.

Slotema kreeg het moment nauwelijks mee. Ze sprintte vanaf de middenlijn terug toen de strafcorner werd genomen. Terwijl haar ploeggenoten verhaal haalden bij de scheidsrechter, bleef zij kalm. Zonder videobeelden wist ze dat de beslissing toch niet meer zou veranderen.

‘Ik stond op de middenlijn, dus ik dacht eigenlijk dat het gewoon een goal was. Ik zag pas daarna iedereen naar de scheidsrechter lopen. Zonder videobeelden telt zo’n beslissing gewoon. Toen heb ik meteen gezegd: ‘Jongens, wij gaan er sowieso nog wel meer maken’. We hadden daarvoor in elke wedstrijd vier keer of vaker gescoord.’

Haar vertrouwen bleek terecht. Een minuut na de gelijkmaker van Imke Verstraeten tikte Sauer van dichtbij Jong Oranje naar de Europese titel. Pas na het laatste fluitsignaal drong langzaam door dat Jong Oranje Europees kampioen was. Voor Slotema betekende de gouden medaille haar tweede Europese titel in een jaar tijd. Toch voelt de prestatie nog niet helemaal echt.

‘Ik heb de beker nog niet aangeraakt, maar ik denk dat als ik die straks in mijn handen heb, het besef wel wat meer binnenkomt.’

Dan wordt Slotema weggeroepen voor de zoveelste foto. Daarna gaat ze op zoek naar de beker die ze nog niet heeft vastgehouden. De vakantie naar Indonesië kan altijd nog.