‘Geen twijfel dat Floris Middendorp een succesverhaal zou worden’

‘Toen hij nog in onder-14 speelde, was ik assistent-coach en trainde ik ook wat jeugd. Hij bleef altijd kijken bij de training van het eerste. Dan waren we om tien uur ‘s avonds klaar en zat ‘ie er nog, te kijken wat er allemaal gebeurde en te kletsen met de spelers. Dan zei ik dat het wel een beetje tijd werd om naar bed te gaan.’

Jeuken maakte Middendorp in twee periodes mee bij Hattem. ‘Een heel mooie tijd. Wat het uniek maakte bij Hattem is dat ik met dat heel jonge team mocht werken. Gemiddeld waren ze 18. Allemaal jonge ventjes die ik al best een tijd kende. In die eerste periode zat Floris nog in de jeugd, en trainde ik die groep ook in de zaal. Toen ik later als hoofdcoach terug kwam waren het nog allemaal jonge honden en was de opdracht om vanuit dat jeugdige de overgang naar het meer seniorhockey te maken. Wat serieuzer en minder risicovol, meer nadenken over de keuzes die je maakt.’

Hij herinnert zich Middendorp in die tijd al als een heel gedreven speler. ‘Een heel handige ook, en een harde werker. Hij ging er altijd voor. Daarom bleef ‘ie dan ook tot laat hangen, hij vond het allemaal prachtig.’

Als veertienjarige viel hij al eens in bij het eerste, en een jaar later maakte hij de overstap. ‘Hij zat toen ook in Oranje onder 16, als ik me niet vergis. Met Karst Timmer, die later ook bij Amsterdam terecht kwam. We hadden meer talentvolle jongens.’ Lachend: ‘Het is de Hattemse klei misschien. Nou ja, en die club, daar zit veel hockeytraditie. Het was een kleine club, met twee velden. Dat is het nog steeds. Maar het lag in de achtertuin van al deze jongens. Zijn vader speelde er hoofdklasse, net als nog een paar andere vaders die er rondliepen. Dat merkte je, iedereen wist wat er moest gebeuren.’

Jeuken heeft, en had toen ook al, een eigen bedrijf waarmee hij clubs helpt op het gebied van verenigingsmanagement, coachen of de hockeyschool. Een telefoontje dat hij kreeg terwijl hij aan het werk was bij Kampong, herinnert hij zich nog goed: ‘Max Caldas, de bondscoach. Die wilde toch even informeren wat ik voor idee had met Floris. Of hij het Nederlands team zou aankunnen, of anders Jong Oranje? Toen speelde hij nog bij Hattem. Max, en tegenwoordig ook Jeroen en Erik (Delmee en Verboom, red.), bemoeien zich ook met een stuk opleiding. Dat hoort erbij, kijken wat er in volgende lichtingen rondloopt. Na Tokio gingen er best wat internationals stoppen en je wilt op tijd een nieuwe generatie klaarzetten. Max was erg gecharmeerd van wat hij van Floris zag, en ja, goed, toen heb ik hem daar een beetje in geadviseerd.’

Jeuken heeft er nooit over getwijfeld dat Middendorp een succesverhaal zou worden. ‘Hij vond en vindt het spelletje hartstikke mooi. Je kunt natuurlijk niet voorspellen of het oranje ging worden. Ik heb met veel talentvolle jongens en meiden gewerkt, bij de een leidt dat tot het eerste team, bij de ander naar de hoofdklasse en een volgende haalt Jong Oranje. Vinden ze de juiste uitdagingen, gaan ze naar een club waar ze zich verder kunnen ontwikkelen en komen ze de juiste coach of trainer tegen op hun pad? Ik denk dat Floris altijd veel uitdaging voelde. Het was een jongen met branie die veel durfde. Dat past goed bij een club als Amsterdam, waar hij naartoe vertrok. Hij had dat pad al een beetje in zijn hoofd, eerder speelden ook Jan-Willem Buissant en Marten Eikelboom daar, die kwamen ook van Hattem.’

Hij denkt nog eens terug aan die jonge honden die hij tussen 2016 en 2019 onder zijn hoede had. ‘Ik wil niet zeggen dat het een veredeld onder-18 team was… Maar het had er wel veel van weg. In de poule in Midden- en Noord-Nederland waar we toen in speelden, van IJsseloever tot Groningen, kwamen we veel teams die 25+ waren tegen. Dan kwamen we daar, zagen zij die jonge koppies en dachten ze dat ze het varkentje wel even gingen wassen. Maar deze mannen hadden zoveel techniek. Ze mochten van mij alles, op één voorwaarde: dat ze zich niet vastliepen. Dat was ook een goede leerschool. Die drive zie ik nu nog steeds in Floris. Zijn dadendrang is enorm groot. Als het moeilijk wordt, ook met Oranje, zie ik dingen in hem terug die ik toen ook al zag. Dan gaat hij extra hard werken, soms een beetje overcompenseren. We waren toen al bezig met de juiste keuzes maken op de juiste momenten. Ja, hij weet altijd een oplossing te vinden.’