Galema en De Voogd: ‘Pijnlijk, maar we staan wel weer op de kaart’

‘Mijn liefde voor het spel zit zó diep. Hockey is mijn alles. Ik stond hier net met mijn dochter. Ik probeer haar te leren dat niets je komt aanwaaien. Ik was niet de beste. Maar ik werkte er wel het hardste voor en heb daardoor mooie dingen meegemaakt. Die mentaliteit wil ik graag aan haar overbrengen.’

Met een dikke snik: ’Het is nu tijd dat mijn gezin in de schijnwerpers staat. Ze hebben altijd veel voor mij gelaten. Ik ben niet de makkelijkste voor hen geweest. Nu ga ik dienend zijn.’

Als het kushandje na zijn doelpunt ‘mijn laatste balcontact in de Hoofdklasse’ ter sprake komt, krijgt Jelle Galema het te kwaad. De tranen staan in zijn ogen als hij vertelt over zijn hockeyliefde en hoe hij die passie overbrengt op zijn dochtertje. ‘Natuurlijk coach en train ik haar volgend jaar weer. In de Onder-9 van MEP. Ik zal altijd op een hockeyveld blijven staan’, zegt de spits, in zijn doorweekte witte teamtrui. 

Natuurlijk deed het hem verdriet, hoe zijn club zondag onderuit ging in eigen huis, tijdens zijn laatste wedstrijd als tophockeyer. Na een carrière die in 2009 bij OZ begon en nu - met drie jaar tussendoor bij Den Bosch - bij OR eindigt. ‘De pijn zit vandaag voor mij niet in de afsluiting van mijn carrière. Ik baal er vooral van dat we niet eerder all-in zijn gegaan. Als ik die Cassiem-jongens zie, dat zijn soldaten. Die blijven gaan. Wij kunnen dat ook, maar deden dat deze keer te laat.’

De dodelijke minuten 

Die andere stoppende clublegende - De Voogd dus - zag dat het in kwart drie misging voor OR, in de periode waarin zijn ploeg twee groene kaarten kreeg, nota bene voor sterkhouders Tijmen Reyenga en Arthur de Sloover. ‘Omdat Amsterdam in die paar minuten drie keer scoorde, werd het al een beetje onmogelijk voor ons. Al met al hebben we na rust niet goed genoeg gespeeld. We waren na al die tegengoals niet meer bij machte om iets te forceren.’

Galema: ’Pas na de 3-0 legden we onze ballen op het hakblok. Toen gingen we echt. Het kon op dat moment nog, vond ik. We hadden achttien minuten voor drie goals. Daarvoor waren we te voorzichtig en lieten we niet onze ware aard zien. Ik vind het lastig om te zeggen hoe dat kwam. Maar het leek wel alsof we eerst een tik nodig hadden om wakker te worden. Dat was nu bij ons ook zo, al liep de score iets te snel op.’

Terug naar de top

Hij geloofde nog lang in een ommekeer of een goede afloop. ‘Pas na de 4-0 knakte er iets. Maar het was mijn eer te na om als een kleuter over het veld te lopen en te piepen.’ Met nadruk: ‘Ik vind het veel te kortzichtig om te zeggen dat alles nu kut is. De club stond niet lang geleden in vuur en vlam. Nu staat OR weer op de kaart. We houden er geen hoofdprijs aan over, maar wel iets tastbaars. We spelen volgend jaar weer in de EHL. Ook dat is mooi.’

‘Aan de ene kant is dit pijnlijk’, weet De Voogd. ‘Maar aan de andere hebben we een fokking goed seizoen gedraaid. Zo goed dat je bijna vergeet dat de club in de afgelopen negen jaar maar twee keer in de play-offs stond en veel vaker vijfde of zesde werd. Dit team is echt nog niet klaar. Dat wordt komend seizoen alleen maar sterker, maak je geen zorgen. We zitten echt op de goede weg.’

Dat gebeurt dus zonder De Voogd, die in de zomer terugkeerde van zijn hockeypensioen en nu weer afscheid neemt. In totaal heeft hij dertien seizoenen erop zitten in Eindhoven. Lachend: ‘Ik geloof dat dit de vierde keer is dat ik zeg dat ik stop.’ Hij schraapt zijn keel. ‘Het was prachtig dat dit kon. Een extraatje. Ik merk dat ik fysiek wat ongemakken krijg en ik wil niet dat het hockeyen weer echt als een verplichting voelt. Daarom is het goed zo. Dit was een van mijn allermooiste seizoenen. We wilden Oranje-Rood terugbrengen naar de top. Daar heb ik, als een passant voor een jaar, een beetje aan bijgedragen.’

De knuffel van het straatschoffie met flair

Galema krijgt ondertussen een omhelzing van Reyenga, die nog in zijn wedstrijdshirt door de gang van het stampvolle clubhuis loopt. ‘Ik ken deze jongen al bijna tien jaar. Ik hou van ‘m. Een straatschoffie met flair, daar heb ik een zwak voor.’ 

Bijna vaderlijk: ‘Ik moet hem soms bij zijn nekvel pakken. Hij moet nog veel leren, zoals vandaag bij die groene kaart van ‘m. Maar dit soort gasten zijn goud voor de club. Met boeven als hij gaat het de komende jaren echt lukken. Daarmee word je kampioen.’ 

Hij slikt weer wat tranen weg. ‘Dit was ‘m voor mij. Had ik al gezegd dat ik ondanks alles ook trots ben?’