‘Er net niet bij horen bij Oranje was taai voor Van Laarhoven’

'Ik ben bij haar thuis geweest, in Tilburg. Ze zat nog in Nederlands A, maar draaide ook al twee jaar mee bij Oranje Zwart. Dus ik ging uitleggen waar Kampong mee bezig was en hoe zij daar in zou passen.' De toen nog zeventienjarige Renée van Laarhoven zou een stap gaan maken. In haar hockeycarrière, maar ook als student en jongvolwassene.

'Ze is en was toen al een speciale speler,' vertelt Van Roosendaal. 'Qua skills, ze was best vroeg al tactisch sterk en ze kon technisch echt goed slaan. Een echt goede lange bal, dat konden en kunnen er nog steeds maar weinig. Dus ze heeft een zeldzaam profiel. En ze wist wat ze wilde.'

Van Roosendaal gaf ruim tien jaar geleden leiding aan het eerste damesteam van Kampong, met daarin een combinatie van jong talent en de stevige schouders van ervaren speelsters om op te bouwen en van te leren. 'Floortje Engels, Marsha Marescia. Dat is een basis waar veel jonkies van hebben geleerd. Xan de Waard en Laurien Leurink waren net weg in het jaar dat Renée erbij kwam, in 2015. Het was een jaar waarin de selectie misschien net een beetje minder was en men op papier misschien dacht dat we bij de onderste vier zouden eindigen.' 

Dat gebeurde niet: Kampong werd vijfde, hoewel met ruime afstand tot de play-offplekken. 'Georgina Oliva moet ik ook niet vergeten. Daar heeft Renée ook lang mee samen gespeeld, eerst in dat jaar onder mij en daarna nog de jaren onder Santi (Freixa, de opvolger van Van Roosendaal als hoofdcoach, red.). Van haar heeft ze denk ik ook veel geleerd.'

Het zit ‘m in de mindset van Van Laarhoven, stelt Van Roosendaal. 'Ze zat dus wel in Nederlands A, maar zat er bij Jong Oranje niet altijd bij en had later ook wat meer tijd nodig om haar debuut voor Oranje te maken en een vaste kracht te worden. Eerst gaat het nog heel erg om wat je kunt. Maar daarna gaat het ook om wat je daarmee doet. We hebben bij Renée mooi kunnen zien dat ze iemand met talent is. Misschien niet het allergrootste, maar wel iemand die dat combineert met een heel goede mindset. Iemand die keuzes kan maken.'

Een jaar eerder had hij dus ook nog Xan de Waard onder zijn hoede bij Kampong, voor zij naar SCHC vertrok. 'Die op haar zeventiende al in het Nederlands team speelde. Renée, maar ook Marijn Veen, had meer ervaring nodig. Omdat haar kracht ook ligt in haar ontwikkeling.'

Van Laarhoven maakte haar debuut voor Oranje in 2018, maar werd pas later een stabiele factor. 'Dat zijn taaie jaren, hoor. Dat je altijd mee traint, maar vaak afvalt. Met Malou Pheninckx maakten we dat ook een tijdje mee. Maar het zijn wel bij uitstek de momenten waarop spelers die echt toegewijd zijn en het graag willen dan juist volhouden. Dat past ook zeker bij Renée.'

Hoewel het zeker een beetje koffiedik kijken was, had Van Roosendaal wel door dat er meer in zat bij Van Laarhoven. 'Die goeie pass, technisch, tactisch en dat in combinatie met haar persoonlijkheid. Een heel interessante speler, dat zagen we wel, qua toekomstperspectief. Vaak heb je dat jonge speelsters achterin eerst meedraaien links en rechts en als enige taak hebben om hun directe tegenstander uit te schakelen. Maar haar kon je prima al de press neer laten zetten, zelf positie laten kiezen en dat ook allemaal laten communiceren. Dat durfde ze, die leidende rol. Ook al op die leeftijd.'

Van Roosendaal is inmiddels niet meer werkzaam in het hockey. Nadat hij in 2016 afscheid nam van Kampong, was hij nog een jaar assistent-coach onder Rick Mathijssen bij Bloemendaal, voor hij zich volledig richtte op zijn carrière in de zorg. 'En nu gaan die jonkies van toen alweer met pensioen. Xan toch in ieder geval. Marijn en Renée hebben een veel belangrijkere rol. Dat vind ik heel leuk om te zien, hoe ver ze het hebben geschopt. Als ik met mijn kinderen de play-offs zie op televisie, dan zie ik zeker hoe Renée de potentie die ze bij Kampong had nu bij Stichtsche waarmaakt.'