De Masters in Rotterdam: wereldtitels, sangria en oude bekenden

Aan de shirts is meteen te zien dat dit geen gewone zaterdag op Rotterdam is. Over het terrein lopen hockeyers met trico’s uit  Australië, Spanje, Argentinië, Duitsland en Zuid-Afrika. De naam van hun land staat groot op de borst of rug. 

Het is een weerzien van oude bekenden. Spelers groeten elkaar, kinderen rennen tussen de volwassenen door en vanaf de watervelden klinken aanmoedigingen in verschillende talen. Het is net als op een echt WK, alleen is hier op Rotterdam gemiddelde leeftijd hoger en soms flink hoger. En ligt het tempo en spelniveau een stuk lager. Maar dat mag de pret niet drukken. Er wordt serieus gespeeld, maar ook veel gelachen.

Alexander Bakker van Rotterdam en Glenn Paton, de Schotse president van World Masters Hockey, lopen trots over het terrein van Rotterdam. Midden tussen de velden is een foodcourt ingericht met een zwembad, discoballen, lampjes en loungesets. Bij de Big Green Eggs wordt gebarbecued en iets verderop staan spelers bij de Aperol-bar. Het is duidelijk: Hier gaan hockey en genieten, hand in hand.

De strijd op de veld gaat om officieuze WK-titels. Toch ontstond Masters Hockey niet alleen om oudere spelers opnieuw om prijzen te laten spelen. Volgens Paton draait het vooral om het behouden van ervaring binnen de sport. ‘Veel hockeyers verdwenen vroeger rond hun dertigste uit nationale teams of maakten bij hun club plaats voor jongere spelers. Wij vonden dat een verspilling van talent’, vertelt hij. ‘Hoe langer spelers betrokken blijven bij hun club, hoe meer kennis en ervaring zij kunnen doorgeven aan kinderen. Daar wordt de hele sport beter van.’

Spelers doen vaak mee met het WK masters omdat het hen de kans geeft om op latere leeftijd ook internationaal te spelen. Ze komen uit voor hun land en zien spelers die ze soms al jarenlang niet hebben gezien. Dat de spelers ouder zijn, betekent niet dat het er op het veld altijd rustig aan toe gaat. Op het hoofdveld van Rotterdam wordt een echt Zuid-Amerikaanse burenruzie uitgevochten tussen Argentinië en Chili. Een strafcorner wordt net naast het doel geslagen en de spelers balen zichtbaar. Volgens Paton kunnen wedstrijden fel worden en lopen de emoties soms hoog op. ‘Maar na afloop  komt iedereen weer bij elkaar. Dat is voor mij het mooiste aan Masters Hockey: de hockeyfamilie komt samen.’

Rond de velden is die familiaire sfeer duidelijk merkbaar. Spaanse vrouwen hebben hun duel voor die dag achter de rug en belonen zichzelf met een grote kan sangria. Op het terras worden broodjes kroket gegeten en spelers uit verschillende landen schuiven bij elkaar aan. De kinderen van de deelnemers spelen ondertussen verder op het terrein. In het clubhuis heeftiemand een bank of stoel gevonden om even te slapen. Best pittig, hockey op deze leeftijd.

Ook taalverschillen lijken weinig uit te maken. Volgens Paton vinden spelers altijd een manier om met elkaar te communiceren. ‘En ze drinken allemaal veel te veel’, zegt hij lachend. ‘ Het gaat vooral om samen genieten. Soms duurt het twee of vier jaar voordat je dezelfde spelers weer ziet. Maar het voelt alsof het gisteren was.’ 

Bakker, de voormalige communicatieman van de club, is trots dat ‘zijn’ Rotterdam het evenement naar de club haalde. ‘Rotterdam is een van de grootste clubs ter wereld. Als je de faciliteiten, de mensen en de kennis hebt om zo’n evenement te organiseren, vind ik dat je dat ook moet doen. ’

Achter de ontspannen sfeer zit een jaar aan voorbereiding. De organisatie moest niet alleen zes velden en 105 teams inplannen, maar ook nadenken over vervoer, communicatie, betalingen, veiligheid en de ontvangst van deelnemers uit de hele wereld. Tientallen vrijwilligers hielpen mee. Sommigen hadden zich nog niet eerder voor de club ingezet. Er werd zowel op Rotterdam, als Schiedam en Victoria gespeeld. Enthousiast zegt hij: 'Je maakt als club een goede beurt in de wereld. De beelden van de opening, het clubhuis en het evenement gingen overal rond.’

Ook de deelnemers weten Rotterdam te vinden. Al voordat het einde van het toernooi is, is de volledige voorraad clubmerchandise uitverkocht. Zelfs de oude shirts zijn van zolder gehaald en hangen nu waarschijnlijk over de hele wereld. Ook dat zijn de Masters. 

Toch hoopt Paton dat de spelers vooral onvergetelijke herinneringen mee naar huis nemen. ‘Mensen onthouden de dingen waar ze om hebben gelachen en waarvan ze hebben genoten. Dat kan ook een tegenstander zijn die fantastisch stond te hockeyen. Als mensen het zo leuk vinden dat ze blijven terugkomen, weet je dat het geslaagd is.’

Op de velden dragen de spelers het shirt van hun eigen land en strijden ze om iedere bal. Een paar meter verderop delen ze een tafel, een drankje en verhalen over eerdere toernooien. Precies daarin zit volgens Paton de kracht van Masters Hockey: fanatiek tegen elkaar spelen en na het laatste fluitsignaal weer samenkomen.