De zoektocht naar mijn tweede hockeyleven - deel 2

Ik zit thuis in Amsterdam op de bank. Het is woensdagavond, half negen. De tv staat aan, maar eigenlijk kijk ik niet echt. Terwijl er op de achtergrond een reclame afspeelt, scroll ik gedachteloos door Instagram. Tot ik ineens blijf hangen bij een post. Amsterdam Dames 3 is op zoek naar nieuwe speelsters. De post is gedeeld door een oude bekende uit mijn studententijd in Utrecht. Grappig hoe zoiets je ineens aan het denken kan zetten.

Voor het eerst sinds ik ben gestopt met hockey denk ik serieus: misschien moet ik gewoon reageren. Eigenlijk klopt het plaatje goed. Het Amsterdamse Bos is dichtbij en makkelijk met de fiets bereikbaar. Het niveau spreekt me aan en het team traint maar één keer per week. Dat voelt overzichtelijk en is goed te combineren met werk en andere afspraken. Even fantaseer ik over hoe het zou zijn om weer op het veld te staan, een team om me heen te hebben en weer wedstrijden te spelen.

Maar hoe langer ik naar de post kijk, hoe meer ik begin te twijfelen. Ik mis dat ene haakje. Die ene bekende die ervoor zorgt dat je niet helemaal alleen aan iets nieuws begint. Iemand met wie je samen naar de training kunt fietsen, met wie je kunt inspelen of die precies weet op welk veld je moet zijn, zonder dat je in je eentje loopt te zoeken. Juist die kleine dingen maken een eerste training een stuk minder spannend. Zonder zo'n vertrouwd gezicht voelt de stap ineens veel groter dan hij eigenlijk is.

Na een paar minuten leg ik mijn telefoon weg. Ik besluit niet te reageren. Ergens weet ik ook wel dat, als ik nu niets doe, de kans groot is dat de plekken na de open trainingen snel gevuld zijn. Toch voelt niets doen op dat moment veiliger dan de sprong wagen.

Hoewel ik de oproep voorbij laat gaan, merk ik dat er wel iets in beweging is gekomen. De gedachte aan hockey laat me niet meer los. Steeds vaker betrap ik mezelf erop dat ik denk aan hoe leuk ik het spel eigenlijk vond. Dan vraag ik me af waar mijn hockeyspullen überhaupt zijn gebleven. Heb ik alles nog wel? Past mijn bitje nog? Zou mijn stick nog ergens achter in de garage bij mijn ouders liggen?

Als ik een paar dagen later bij mijn ouders ga eten, besluit ik meteen een zoektocht te beginnen. Mijn stick en schoenen zijn gelukkig snel gevonden. Dat voelt meteen vertrouwd. Daarna begint het echte speurwerk. Mijn hockeysokken liggen in een andere kast dan ik dacht, mijn rokjes blijken ergens onder een stapel sportkleding te liggen en mijn scheenbeschermers lijken even spoorloos verdwenen. Uiteindelijk duikt alles toch weer op. Met een volle sporttas stap ik weer in de trein richting Amsterdam. Het voelt misschien als iets kleins, maar op dat moment besef ik dat ik er onbewust al vanuit ga dat ik binnenkort weer op een hockeyveld sta. Alleen dat idee geeft me ontzettend veel energie.

Alsof het zo moest zijn, kreeg ik kort daarna een onverwacht zetje. Mijn collega Anna vroeg me hoe het stond met mijn zoektocht naar een nieuwe club. We raakten erover aan de praat en ik vertelde dat ik wel had gekeken, maar het toch spannend vond om zomaar ergens binnen te stappen zonder iemand te kennen. Anna speelt bij Laren Dames 2 en vroeg of ik een keer mee wilde doen. Juist dat gesprek gaf me net dat extra duwtje. Soms heb je maar één persoon nodig die zegt dat je het gewoon moet proberen.

Na de publicatie van het eerste deel van mijn zoektocht ontving ik een e-mail van Ralph, de coach van Groen Geel Dames 1. Hij nodigde me uit om een keer mee te trainen. Mijn eerste gedachte was eerlijk gezegd dat Den Haag eigenlijk net iets te ver weg was. Als ik opnieuw begon, wilde ik het liefst een club die makkelijk vanuit Amsterdam bereikbaar was. Toch bleef die uitnodiging door mijn hoofd spoken. Uiteindelijk dacht ik: waarom eigenlijk niet? Ik ben juist op zoek naar een club die bij me past en dan moet je jezelf ook de kans geven om verschillende teams te leren kennen. Dus besloot ik de uitnodiging aan te nemen en een moment te gaan plannen wanneer ik mee ga trainen bij Groen Geel.

Dat duurt nog even. Eerst ga ik met Anna meetrainen bij Laren Dames 2.

Heb je tips, nieuwe inzichten of eh…denk je misschien dat ik jouw nieuwe teamgenoot ben? Mail gerust naar nikki@hockey.nl.