De zoektocht naar mijn tweede hockeyleven - deel 1

Hockey heeft jarenlang mijn leven bepaald. Drie, soms vier keer per week trainen, wedstrijden in het weekend. Ik leefde van vakantie naar voorbereiding en van seizoen tot seizoen. Ik kende eigenlijk niet anders.

Bijna twintig jaar geleden begon ik ooit bij Fletiomare, op fietsafstand van mijn ouderlijk huis. Ik bleek talent te hebben. Tijdens een zaalwedstrijd tegen Kampong werd ik gevraagd voor de selectietrainingen bij die club. Dat voelde als een enorm compliment. Als tiener kan zo'n moment veel betekenen. Ineens zag iemand iets in mij wat ik zelf misschien nog niet helemaal zag.

Mijn droom: tegenover Naomi van As

Ik maakte de overstap naar Kampong en daar beleefde ik de mooiste jaren van mijn hockeyleven. Ik ontwikkelde me als speelster, speelde uiteindelijk in de Hoofdklasse en maakte als zeventienjarige mijn debuut in Dames 1 tegen Laren. Opeens stond ik tegenover mijn grote idool Naomi van As, die toen al twee keer olympisch kampioen was. Dat zijn momenten die ik nooit meer vergeet. Ik voelde me trots, ik had enorm hard getraind voor dit moment en had weinig spanning omdat niemand toch iets wat mij verwachtte, van zo’n jonkie uit de A. Toen ik na een paar minuten een strafcorner haalde, stond het kippenvel op mijn armen. Dit was mijn droom.

Altijd bij Kampong, zelfs achter de bar

Hockey was voor mij veel meer dan wedstrijden spelen. De club was een tweede thuis. Vriendinnen, teamgenoten, trainers, de derde helft, de lange dagen op de club. Ik vond alles mooi. Liep lachend mijn shuttles en ook mijn sociale leven speelde zich voor een groot deel af op Kampong. Ik maakte heel veel nieuwe vriendinnen met wie ik heel veel tijd doorbracht op de club. Misschien zegt het genoeg dat ik zelfs achter de bar heb gewerkt bij Kampong.

Toch veranderde er iets toen ik ging studeren. Ik wilde ervaren hoe het was om niet altijd rekening te hoeven houden met een trainingsschema. Daarnaast merkte ik dat het plezier langzaam plaatsmaakte voor verplichting. Waar ik vroeger bijna de uren aftelde tot de volgende training, voelde het later steeds vaker alsof ik móést. Ik zal de dag van de voorbereiding nooit vergeten, dat ik liever op het strand bleef hangen dan dat ik naar de training ging. Dit was niks voor mij, ik was toch een hockeyfanaat en had altijd zin om te trainen? 

Dus stopte ik uiteindelijk.

En eerlijk? Dat voelde toen als de juiste keuze.

Het begint weer te kriebelen

Inmiddels zijn we drie jaar verder. Mijn studie is afgerond, ik heb een leuke baan bij hockey.nl, woon in Amsterdam en mijn leven ziet er heel anders uit dan toen. Maar de laatste tijd merk ik iets opmerkelijks.

Het begint weer te kriebelen.

Niet eens omdat ik zo graag weer op hoog niveau wil spelen. Ik mis vooral het buiten zijn, onderdeel zijn van een team, samen ergens naartoe werken en daarna met elkaar aan de bar zitten. Gewoon weer onderdeel zijn van een club.

Alleen... waar begin je als je drie jaar niet hebt gehockeyd?

Ik weet inmiddels heel goed wat ik níét zoek. Ik hoef niet meer drie keer per week te trainen of ieder weekend onder prestatiedruk te staan. Maar ik wil wel weer lekker hockeyen, nieuwe mensen leren kennen en plezier hebben.

En ik vermoed dat ik niet de enige ben.

Mijn vragen

In deze serie neem ik jullie mee in mijn zoektocht naar mijn tweede hockeyleven. Welke mogelijkheden zijn er als je opnieuw wilt beginnen? Hoe kies je een club? Welk niveau past nog bij je? En misschien wel de belangrijkste vraag: voelt hockey na drie jaar nog steeds als thuiskomen?

Dat ga ik de komende weken ontdekken.

Heb je tips, nieuwe inzichten of eh…denk je misschien dat ik jouw nieuwe teamgenoot ben? Mail gerust naar nikki@hockey.nl.