De zoektocht naar mijn tweede hockeyleven (5): De keuze is gemaakt

Toen ik aan deze serie begon, dacht ik dat ik op zoek was naar een nieuwe club. Achteraf bleek ik vooral op zoek naar het plezier in hockey.

Na weken twijfelen, lijstjes met voor- en nadelen en gesprekken heb ik uiteindelijk mijn keuze gemaakt. Ik ga hockeyen bij Laren. Niet als vaste speelster, maar als trainingslid en vaste invaller. Geen verplichtingen, wel lekker hockeyen wanneer het uitkomt. En eigenlijk voelt dat precies goed.

Misschien is het gek, maar de beslissing zelf was helemaal niet zo spannend. Er was geen groot moment waarop alle puzzelstukjes ineens op hun plek vielen. Op een gegeven moment wist ik gewoon: dit is het. Ik wilde de knoop doorhakken en stoppen met twijfelen. Op het moment dat ik dat deed, viel er een last van mijn schouders. Dat ik een uur later online op zoek was naar nieuwe hockeyschoenen, zei misschien wel genoeg. Blijkbaar had ik de keuze onbewust al veel eerder gemaakt.

Als je mij aan het begin van deze zoektocht had gevraagd waarop ik mijn keuze zou baseren, had ik waarschijnlijk gezegd: Het niveau, de reistijd of hoe vaak per week ik moet trainen. Grappig genoeg bleek uiteindelijk iets heel anders de doorslag te geven. De sfeer, de mensen en vooral het gevoel waarmee ik na een training weer in de auto stapte.

Vorige week werd dat gevoel eigenlijk nog eens bevestigd. Na de training werd er een poll in de chat gestuurd wie er mee wilde naar de Blaricumse kermis en collega Anna vroeg in de auto of de feestcommissie niet iets voor mij was. Dat klinkt misschien als een klein moment, maar juist dat soort dingen zorgen ervoor dat je je ergens snel thuis voelt. En eerlijk? Dat had ik misschien nog wel het meest gemist.

Onderweg naar huis zei ik tegen Anna dat ik weer zo'n speelster wil worden die zonder na te denken een één-tegen-één uitspeelt. Ik merk dat ik op het gebied van techniek meer moet trainen en dat sommige automatismen even weg zijn. Haar reactie vond ik mooi. 'Geef het een paar maanden, dan doe je dat zo weer.' Zo'n opmerking lijkt weinig bijzonder, maar voor mij voelde het als precies de bevestiging die ik nodig had. Niet omdat ik het nu al moet kunnen, maar omdat ik weer zin heb om ergens naartoe te werken. Om weer beter te worden.

Dat is misschien ook wel de grootste les van deze zoektocht. Ik dacht dat ik vooral een club moest vinden waar ik goed genoeg voor was. Uiteindelijk zocht ik vooral een club waar ik met plezier naartoe ga. Waar hockey geen verplichting is, maar een leuke hobby waar ik gewoon zin in heb. Dat is voor mij op dit moment veel belangrijker dan in welk team ik speel.

Betekent dat dat ik nooit meer op een hoger niveau wil hockeyen? Zeker niet. Misschien kriebelt het over een paar jaar weer en wil ik alsnog kijken of een Dames 1 erin zit. Maar dat hoeft nu helemaal niet. Voor nu past dit bij mijn leven. En misschien is dat wel iets wat ik op mijn zoektocht heb geleerd: je hoeft niet altijd te kiezen voor het hoogst haalbare, maar voor wat op dat moment het beste bij je past.

Dus aan iedereen die twijfelt om na een paar jaar weer een stick op te pakken: doe het gewoon. Je merkt sneller dan je denkt hoeveel je hebt gemist.

Drie jaar geleden dacht ik dat mijn hockeyleven voorbij was. Nu kan ik niet wachten tot het weer begint.