De Waard: 'Vind het moeilijk dit achter mij te laten'

De tranen vloeiden nog in overvloed bij SCHC, toen De Waard de dug-out verliet. Even leek het alsof ze van het veld af zou lopen, maar ze draaide linksom. Naar een klein mannetje, van nog maar een paar jaar oud. Een klein mannetje, met een kleine voetbal. Het was haar neefje.

De chaos na de wedstrijd was nog in volle gang. Op het veld stonden misschien wel honderd handtekeningenjagers. De camera’s van de NOS en Viaplay maakten nog overuren. Maar dat ging allemaal even aan De Waard - en haar neefje - voorbij. Zij dribbelden samen richting het verlaten doel, waar ze een goal maakten. De Waarde juichte en lachte. Even was het alsof er geen verloren halve finale bestond en niet de hele wereld wat van haar wilde.

Het was een aandoenlijk gezicht. Puur en lief. ‘We wilden er toch nog eentje intrappen’, zegt De Waard ad rem, die daarmee dus meteen de vinger op de zere plek legde. Ze zocht even de afleiding na die enorme teleurstelling, die ook bij haar tranen opleverde. ‘Het was voor mij ook een moment om even ‘down to earth’ te komen. Te beseffen dat het een spelletje is. Dat ik ook blij moet zijn dat mijn familie gezond is.’ Ze kijkt om zich heen op het veld, waar het nog krioelt van de mensen. ‘Mijn neefje krijgt er allemaal niets van mee. Vindt het gewoon leuk om tegen een bal aan te schoppen.’

Opeens overvallen door emoties

Het was voor de 238-voudig international - die na het WK pas helemaal stopt met hockeyen - een dag vol gevoel vertelt ze. ‘Ik was wel een beetje emotioneel vandaag. Dat begon thuis al. Eigenlijk overviel me dat wel wat. Ik toon dat niet zo vaak. Maar nu kon ik het niet voor me houden.’

Op haar veld, waar ze al sinds 2015 rondloopt, geeft binnenvetter De Waard een zeldzaam kijkje in haar ziel. ‘Die emoties kwamen omdat ik wist dat dit mijn laatste keer bij SCHC kon zijn. Dat het onzeker was, of er nog wel twee wedstrijden bij zouden komen. En ook omdat ik onwijs heb genoten van dit jaar. Het geeft me veel plezier om met deze meiden op het veld te staan.’ Ze kijkt om zich heen. ‘Ik vind het moeilijk dit achter mij te laten. Maar ik heb ook veel zin in andere dingen.’

In de auto van haar woonplaats Amsterdam naar Bilthoven zette De Waard de knop al om. Ze nam zoals zo vaak op belangrijke momenten haar team bij de hand. Versnelde, controleerde en corrigeerde. Ze speelde een hoofdrol bij SCHC dat - op de beginfase na - de hele wedstrijd beter was dan Amsterdam. De 1-0 van megatalent Lotte Ruts voor rust was ook een logische tussenstand. Maar genoeg om de wedstrijd binnen zestig minuten te beslissen, was het door de 3-2 nederlaag in het heenduel niet. 

De laatste highlight in het rood-blauw

‘We hebben gestreden voor wat we waard waren. Hadden zoveel vertrouwen erin dat die tweede goal ook ging vallen. Ook tweeënhalve minuut voor tijd, toen we nog een corner kregen. Het is heel jammer dat die 2-0 uiteindelijk niet kwam’, verzucht De Waard, die zelf met een schitterende actie de laatste corner versierde.

Het was haar laatste highlight in het rood-blauw. Want bij de shoot-outs stond niet de naam van De Waard opgeschreven. Ze hoorde wel bij de potentiële groep van acht nemers. Maar de middenvelder stak niet haar vinger op. ‘Toen de wedstrijd werd afgefloten, was ik zo emotioneel dat ik dacht: ik ben niet de persoon die dit moet doen.’

Vanaf de middenlijn zag ze hoe SCHC - de laatste viermaal verliezend finalist - drie van de eerste vier shoot-outs miste. De speelster die bijna alle titels in veelvoud won. Twee keer olympisch goud pakte, driemaal wereldkampioen werd, vier keer de beste was op een EK én eerder deze lente met Stichtsche de EHL won. In die bomvolle prijzenkast ontbreekt dus het landskampioenschap. Misschien wel de moeilijkste prijs voor een Nederlandse vrouwelijke international om te winnen.

'Wat ik niet heb gewonnen, definieert mij niet'

De Waard gaf het eerder aan. Het ontbreken van die prijs, doet voor haar niets af aan de manier waarop ze het clubhockeyboek sluit. ‘Of ik nou nog twee wedstrijden speel of niet, het houdt een keer op. Ik heb genoten. Voor mij is het goed zo. Wat ik niet heb gewonnen, definieert mij niet. Toch?’

Haar neefje is ondertussen allang van het veld. Die huppelt op het grasveld naast het hoofdveld rond. ‘Alweer aan het spelen met een bal’, grijnst De Waard goedkeurend. 

Inderdaad, zoals ze zelf ook het liefste deed op de velden van SCHC.

Van de Peppel: 'We waren de beste dit jaar'

‘We speelden onze beste wedstrijd van het seizoen’, stelt SCHC-coach Robbert van de Peppel. ‘Het kon niet beter dan dit. We domineerden. Pakten elke bal af. En haalden corners. Zij creëerden vrij weinig kansen en wij hadden het in de tweede helft af moeten maken. Wij speelden om te winnen, Amsterdam niet.’

‘Je weet dat zij in de shoot-outs de betere zijn’, erkent hij. ‘Op de Olympische Spelen namen ook veel speelsters van Amsterdam een shoot-out. En onze keeper heeft minder ervaring daarmee dan die van hen. Daarin ligt zij mijlenver voor.’

Natuurlijk heeft SCHC dit seizoen veel getraind op shoot-outs. ‘Maar als je de eerste twee mist, weet je dat het ingewikkeld wordt. Anne Veenendaal keepte misschien wel de twee beste wedstrijden van haar leven. Ze pakte vijf honderdprocentkansen.’ 

Het zorgt voor een extreem zure nasmaak bij de ploeg, die in de reguliere competitie geen duel verloor. ‘Ik vind ons dit jaar het beste team van Nederland’, zegt Van de Peppel. ‘Die titel die komt. De vraag is wanneer, al had ik Xan graag dit seizoen na de EHL ook de landstitel gegund. Ik vind haar de allerbeste speelster ooit. By far.’