De Waard 250 keer in Oranje: ‘Met een lieve verrassing van Terrance'

Zondagmiddag, iets over vier uur.

De Oranje Dames staan in hun line-up, alsof het een gewone WK-wedstrijd was (voor zover die bestaan). Maar dat was het niet. Eerst zijn er bloemen voor Freeke Moes, die haar honderdste interland speelt. Een paar seconden later klatert het applaus over het blauwe Wagener-veld voor De Waard. Een icoon in het Nederlandse hockey. Slechts vier hockeysters - Minke Smabers, Eva Drummond, Margot van Geffen en Fatima Moreira de Melo - speelden meer interlands.

De camera’s van de NOS hebben De Waards familie snel gevonden. Die tonen de gouden ballonnen met 250 trots aan het miljoenenpubliek. Aan de andere kant van het stadion gaan die cijfers ook de lucht in bij Terrance Pieters, al jaren de vriend van De Waard. Zijn vriendin krijgt ook bloemen, gaat op de foto met KNHB-tophockeybestuurslid Lisanne de Roever en FIH-president Tayyab Ikram die geen belangrijk moment op dit WK aan zich voorbij laat gaan.

Ondertussen houdt ze haar neefje Sam stevig in haar handen. Zelfs bij het Wilhelmus laat De Waard het jongetje niet los. ‘Hij is net twee, dus hij schrok enorm van het vuurwerk. Toen kwamen bij hem wat tranen’, vertelt De Waard een paar uur later. ‘Volgens mij vond hij het Chinese volkslied wel mooi. Daarna was hij weer wat van slag toen wij het volkslied begonnen te zingen.’

Ze vertelt over haar bijzondere dag na de overwinning op China, in de mixed zone op het dak van de gym van de internationals. ‘Het was speciaal, maar ergens ook een dag zoals alle andere. Tijdens een potje kaarten zei ik vanochtend tegen andere meiden: ik zou zo graag willen dat ik me anders voelde. Dan zou je zo’n dag misschien nog bewuster meemaken. Maar het was ook gewoon een wedstrijddag. Op een WK ben je veel meer daarmee bezig.’

In de spelerstunnel werd ze verrast. Ze liep niet met een onbekend kind, maar dus met haar neefje het veld op. ‘Dat had Terrance geregeld, heel lief van ‘m. Ik vond het heel leuk dat Sam er stond. Dat was superbijzonder. En volgens mij was hij wel van de schrik bekomen. Na afloop zwaaide hij naar me. Dus het zit wel goed.’

Terwijl kleine Sam op schoot zat bij oom Terrance, liet De Waard weer eens zien dat ze nog altijd een van de beste - zo niet de beste - middenvelders ter wereld is. Dat zat ‘m tegen China in haar typerende korte, versnellende actie. Als een dirigent die het tempo bepaalt in een koor. Snel wegdraait en dan ook weg is. En vervolgens haar teamgenoten lanceert. Op gang helpt. Niet door hard te roepen of steenhard duels uit te vechten, maar door te leiden met haar stick.

Zoals ze dat al jaren doet.

‘Omdat China aanvallend hockeyde, kregen wij meer ruimte. Daardoor konden wij laten zien wat we kunnen. De afgelopen wedstrijden hadden we meer te maken met tegenstanders die zich ingraven. Dat vind ik minder leuk spelen dan in de wedstrijd van vandaag.’

Geroutineerde woorden van de speelster die dertien jaar geleden debuteerde in Oranje. Op haar zeventiende, in een oefenduel met Australië in Kaapstad tijdens een winterstage onder Max Caldas. ‘Daar stond een meisje dat geen idee had wat het Nederlands elftal of topsport inhield. Ik was gewoon aan het genieten van het spelletje. Vond het al prachtig dat ik toen mee mocht met het team. En het hield maar niet op. Ik bleef erbij en stond opeens op toernooien. Het is mij een beetje overkomen.’

En daardoor hoort ze opeens bij dat piepkleine elitegezelschap dat 250 interlands achter de rug heeft. ‘Oh’, klinkt De Waard verbaasd. ‘Dat zijn er niet zoveel, nee. Ik vind het een mooie mijlpaal maar het wordt ook een mooi moment om te stoppen.’ Want dat had zij al aangegeven. Na dit toernooi is het voor haar helemaal klaar als hockeyster, die al eerder afzwaaide bij haar club SCHC.

‘Dit is toch een heel mooie afsluiting? Ik ben hier erg blij mee. Het is voor mij echt goed zo. Als ik nu bedenk dat ik over twee weken aan een voorbereiding moet beginnen op het nieuwe seizoen… Dat zou ik heel zwaar vinden. Het moment zal me straks waarschijnlijk overvallen. En ik krijg het er vast later een keer moeilijk mee. Je wil altijd een toernooi in eigen land spelen. Of nog een keer naar de Olympische Spelen gaan. Ik ga balen dat dat er niet meer inzit. Maar ik krijg er zoveel voor terug.’

Ze lacht als ze denkt aan haar agenda voor de komende tijd. ‘Die staat al helemaal vol, met allemaal andere dingen dan hockey. Ik heb opeens tijd voor vriendinnen, hoef nergens rekening mee te houden. Daar kijk ik na al die jaren echt naar uit.’

De Waard kan zelfs de boeken ingaan als de speelster met de meeste WK-titels op haar naam. Ze won het toernooi al in 2014, 2018 en 2022 met Oranje. ‘Ook daar geldt voor mij: een mooie statistiek. Maar ik ben hier met mijn team en wil überhaupt winnen. Of dat nou de eerste of de vierde is, maakt voor mijn gevoel niet uit.’